Ο ΘΡΥΛΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ 100 ΕΤΩΝ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

10 ΜΑΡΤΙΟΥ 1925

 

Μες στης Ανατολής το Μάντσεστερ γεννιέται ο Θρύλος

ως Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς. Στις καμινάδες,

στου λιμανιού τα μπλόκια, στις παράφορες σπιλιάδες

τρανεύει και μεγαλουργεί ως εργάτης και ναυτίλος.

 

Είναι ο Ολυμπιακός : γίγας ερυθρόλευκος· ο στόλος

των μεροκαματιάρηδων· το φως μες στις μουντάδες·

η ελπίδα τού αύριο· το ρεμπέτικο με τις αψάδες·

οι χαρακιές στην όψη. Και ό,τι βαίνει παραλλήλως:

 

του αγώνα ο κάματος· της νίκης τα φτερά· το μέγα

της μοίρας δώρο· της ζωής και το άλφα και το ωμέγα.

Από του Μοίρα την ταβέρνα και χωρίς φινάλε

 

ο Πειραιάς, εξ επαγγέλματος περαματάρης,

το μπάρκο κάνει για όλον τον ντουνιά, κι έχει της χάρης

την πνοή με το τραγούδι: Ολυμπιακέ μεγάλε… 

ΕΜΠΑΙΝΕ ΓΙΟΥΤΣΟ

 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΤΡΑΤΟΣ

 

ΕΜΠΑΙΝΕ ΓΙΟΥΤΣΟ

 

Τί είπες; Να σωπάσω;

Ακούς Φραντς Λιστ, την Ουγγρική Ραψωδία.

Όχι, όχι, εγώ ακούω τον καλπασμό

που αφήνει πίσω σύννεφο

κόκκινο και λευκό.

Ακούω τις τάπες στο ταρτάν

απ’ την καταπακτή

μέχρι το απότιστο γκαζόν της σέντρας.

Οι κάλτσες σωριασμένες στα σφυρά σου

μαύρα παπούτσια σαν οπλές

κρατάς το βλέμμα χαμηλά

περισσεύει η γλώσσα απ’ τα κορδόνια.

Σφύριγμα πρώτη πάσα,

πηγασικός διασκελισμός.

Δεν προλαβαίνει

ούτε ο Ρίβα

ούτε ο Αλμπερτόζι –

το Φάληρο ένα γκολπόστ με τρύπιο δίχτυ

που δεν κρατάει τον άνεμο…

Νίκο, Νίκο

με τη φανέλα που ανεμίζει ερυθρόλευκη

μπαίνεις

Νικόλα Γιουτσώφ

στο αιώνιο.

Έμπαινε Γιούτσο…

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΜΕΓΑΣ ΣΟΚΡΑΤΕΣ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

 

SÓCRATES

 

Και το ποδόσφαιρο έχει φιλοσόφους

δεινούς και στης διαλεκτικής τις σπείρες

και στου όντος την εξέλεγξη· τις θύρες,

τα τέρματα, στου γίγνεσθαι τους ζόφους

 

επιτυγχάνουν, στου είναι τους ορόφους

τοποθετούν τα θαύματα. Τις μοίρες

των θεατών αρδεύουν με πλημμύρες

συνδυασμών, τους κάνουν υποτρόφους

 

της γνώσης της βαθιάς, της επιστήμης.

Ο Sócrates επήρε από τον Σωκράτη

και τ’ όνομα και τη μαιευτική του·

 

ξεγένναγε την ποδοσφαιρική του

παιδεία με τον νου, με αυτό το κάτι

της δοξικής υπόστασης της φήμης.

 

ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

GUSTAVO CASO ROSENDI

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΚΛΑΙΩ…

Όχι δεν κλαίω, ένα σκουπιδάκι μού μπήκε απλώς στο μάτι.
Είδωλο με πόδια γειτονιάς.
Αιώνιο λάφυρο ουδέποτε αποικισμένο.
Κλοτσιά στη στρογγυλότητα των γλουτιαίων με την ίδια ακριβώς δύναμη.
Αστράγαλος πρησμένος σαν την υδρόγειο σφαίρα.
Κερδίζεις και με φιλάνε, όπως φιλάμε τη φανέλα της ομάδας μας.
Όλοι μας κάποτε εξαπατήσαμε τον απατεώνα.
Κι έπειτα (με τρόπο ακράδαντα νόμιμο), για να μην υπάρχουν αμφιβολίες: πίνακας ζωγραφισμένος απ’ τον Ντα Φιορίτο.
Φώτα και σκιές μιας χώρας μονίμως στη ντρίμπλα.
Επαναστάτης και μουλαρομούλαρο: άντερα και καρδιά.
Γαμοσταυρίδια στους λατρεμένους του γιατί του μαγαρίσανε τον ύμνο.
Του ανέμου γιος και του φωτός.
Νευρώνων σύνδεση στον υπερθετικό βαθμό.
Τραύλισμα που προκαλείται από ακραία λευκότητα.
Μύτη σπηλιά τη Αλταμίρας.
Εκεί βλέπει το «Πουλί», ξέρει πολύ καλά πού να το βάλει.
Παιχνιδάκια με το καπάκι της γκαζόζας.
Ήταν σαν φώκια στο τσίρκο, πιο λυπημένη ωστόσο.
Και είχε μια λύπη που έδινε χαρά.
Ο Ντιέγκο αρματώνεται τώρα για «μπούκα» στα ουράνια.

(25 Νοεμβρίου 2020)

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Το εξηνταεννιά, στις δεκατρείς Αυγούστου,

έν’  άτι εχίμιξε πάνω απ’ τα χείλη

των άραχλων γκρεμών, στην ύλη ανθύλη

να ενσπείρει, εν Πειραιεί, έτσι, χάριν γούστου.

Στον Χάροντα να σκάσει ντρίμπλα ο νους του

(κι ας την εσμίλευε μαγκιώρα σμίλη)

δεν μπόρεσε· και τράκαρε η καμπύλη

στον άξονα των χι και στους βαθμούς του

που δήλωναν πως εσφυρίχτη η λήξη

της φαντασμαγορίας, των ονείρων,

των ερυθρόλευκων ρυθμών. Πλήν ήδη σ’

απείρων ελιγμών ορμή είχε δείξει

ειρμούς κρυφούς (πριν απ’ τον Κρόιφ) είρων

και δίκαιος και μέγας – ο Αριστείδης.

ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΜΑΣ ΩΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΣ ΜΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΟΜΑΔΩΝ ΜΑΣ

ΩΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΕΣ ΜΑΣ

     Στον Βασίλη Λαλιώτη, που μου το υπέβαλε

Γιουνάιτεντ δεν είμαι, μα τον Μπεστ θαυμάζω.

He was the best! Κι ο Μπεκενμπάουερ με μαγεύει

ακόμα με το στυλ του: ως Καίσαρ διαφεντεύει

το γήπεδο όλο. Και στον στρατηγό Δομάζο

μονάχα χάριτες οφείλω, και τον βάζω

(δεκάρι αυτός!) honoris causa ν’ αρχηγεύει

στων αντιπάλων τη μικτή που θα κατέβει

να παίξει με όσους συμπαθώ και αγκαλιάζω

σαν οπαδός. Στον Κρόιφ και στον Μαραντόνα

και στον Μποτίνο απέναντι θα παρατάξω

Φραντσέσκολι, Ματσόλα, Μπουντραγκένιο στό ’να

ημίχρονο· στο δεύτερο θαν τους αλλάξω

με Λίνεκερ, Ρομάριο, Φούτρε και θα γίνει

ματσάρα που για πάντα αξέχαστη θα μείνει.

  Οι αντίπαλοί μας είναι η μόνιμη σκϊά μας:

  εκείνοι μεταφράζουν τα πρωτότυπά μας.

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Το εξηνταεννιά, στις δεκατρείς Αυγούστου,

έν’  άτι εχίμιξε πάνω απ’ τα χείλη

των άραχλων γκρεμών, στην ύλη ανθύλη

να ενσπείρει, εν Πειραιεί, έτσι, χάριν γούστου.

Στον Χάροντα να σκάσει ντρίμπλα ο νους του

(κι ας την εσμίλευε μαγκιώρα σμίλη)

δεν μπόρεσε· και τράκαρε η καμπύλη

στον άξονα των χι και στους βαθμούς του

που δήλωναν πως εσφυρίχτη η λήξη

της φαντασμαγορίας, των ονείρων,

των ερυθρόλευκων ρυθμών. Πλήν ήδη σ’

απείρων ελιγμών ορμή είχε δείξει

ειρμούς κρυφούς (πριν απ’ τον Κρόιφ) είρων

και δίκαιος και μέγας – ο Αριστείδης.