ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ, ΑΝΤΙΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΠΛΑΝΟ ΔΡΑΣΗΣ: ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΓΑΓΑΝΗΣ
(η δημοσίευση στο RATM, εδώ)

ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ, ΑΝΤΙΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΠΛΑΝΟ ΔΡΑΣΗΣ: ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ

VERITAS ODIUM PARIT. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΕΝΝΑ ΤΟ ΜΙΣΟΣ.

Δεν μ' ενδιαφέρει να είμαι ευχάριστος. Πουθενά. Δεν λαϊκίζω. Δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε. Μ΄ενδιαφέρει να είμαι ειλικρινής. Με τους άλλους ΚΑΙ με τον εαυτό μου. Γραμμή ζωής. Τελεία.
Μία-μία τις έννοιες:

1.    Π    Α    Ρ    Α    Δ    Ο   Χ    Ε    Σ

-  Χιλιοειπωμένα, αλλά δεν πειράζει. Χίλιες μία φορές. Ο φετινός Ολυμπιακός παρουσιάζει από καιρό σοβαρά θέματα. Με διοικητική ευθύνη. Ξεκίνησε στραβά, συνέχισε αποτυχημένα και σήμερα κατέληξε να βρίσκεται στα χέρια ενός προπονητή, παλιού του παίκτη, ο οποίος κατά την άποψή μου δεν έχει πρακτικά καμιά ευθύνη για την εικόνα της ομάδας. Αυτό το υλικό παρέλαβε, την υστάτη ώρα, δουλεύει πολύ, αξιολογεί συνεχώς, δοκιμάζει λύσεις, παλεύει το πράμα σύμφωνα με όσες δυνάμεις διαθέτει, του καταλογίζω λοιπόν, αν είναι ντε και καλά να το κάνω, τη μικρότερη έστω δυνατή ευθύνη για ό,τι βλέπω. Και μη...σοκάρει το "αποτυχημένα". Για μένα έτσι είναι. Το πρωτάθλημα το παίρνω, καθώς φαίνεται. Αλλά δεν αποτελεί τούτο "χαλί", να κρύψω κάτω του πράματα...
-  Η άμυνά μας, και ειδικά το κέντρο της, παραμένει ΑΛΥΤΑ προβληματική. Από τότε που έφυγε ο Μανωλάς. Στην κεντρική πάλι ζώνη της ομάδας, υπάρχει ζήτημα αρνητικό τόσο δημιουργίας όσο και αναστολής των επιθέσεων του αντιπάλου. Δύο οι υπερήλικες ποδοσφαιρικά εκεί, μπάλα ξέρουν βεβαίως πολύ, φυσικές δυνάμεις όμως δεν διαθέτουν, με την προσθήκη της απουσίας ενός ποδοσφαιριστή του οποίου το ακριβές μέγεθος της προσφοράς συνειδητοποιούμε διαρκώς και περισσότερο: Μιλιβόγεβιτς. Παρά τα όσα άκουγε κατά περιόδους, από τους ιντερνετικούς κυρίως "ειδήμονες". Προσθέτω και την φετινή σημαντική και επίμονη πτώση της απόδοσης του Φορτούνη, δημιουργικά και ιδίως εκτελεστικά σε σχέση με την περσινή του, που συνιστά από μακρού πλέον ΚΟΜΒΙΚΟ πρόβλημα. Αμιγώς επιθετικά από την άλλη, διαπιστώνω δυστοκία μέχρις ανυπαρξίας. Ο ένας, πανταχού...απών, με τον άλλο, παρά την επένδυση όχι λίγων ελπίδων πάνω του, να εξακολουθεί να πελαγοδρομεί προσπαθώντας να φανεί, χωρίς πάντως επί του παρόντος απτό αποτέλεσμα. Κανένα. Συμπέρασμα: Έχουμε ελλείψεις παντού. Πίσω, τρώμε φτηνά γκολ. Στη μέση, τσάτρα πάτρα τόσο επιθετικά όσο και ανασταλτικά και μπροστά δεν βγάζουμε εύκολα γκολ. Δεν έχουμε τους κεντρικούς αμυντικούς που θα θέλαμε ούτε και τους παίκτες-δημιουργούς, αλλά κυρίως τους γκολτζήδες. ΥΛΙΚΟ, ΜΕΤΡΙΟΤΑΤΟ. ΓΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Σε όλα τα παραπάνω, να συμπεριλάβουμε την γενικότερη έλλειψη δυνάμεων λόγω της υπερχρησίας του μικρού - μέχρι προ τινος - ρόστερ. Τώρα που...ξεχείλωσε, είναι μάλλον αργά.
-  Οι νεαροί, τέλος, από τα σπλάχνα του συλλόγου. Ξεχωριστό κομμάτι, ευχάριστο συναισθηματικά, αλλά ΕΩΣ ΤΩΡΑ: Ρέτσος, υπόσχεται. Δουλειά και πρέπει να σταδιοδρομήσει. Δείχνει ότι μπορεί. Νικολάου, δεν μ΄έχει πείσει ακόμη. Ανώριμος. Τουλάχιστον. Ανδρούτσος. Κι΄αυτός δεν μ΄έχει πείσει. Μανθάτης. Τί γίνεται με το παιδί-θαύμα; Εξαφανισμένος προσφάτως. Έχω προβληματιστεί κατ' ακολουθίαν, κάπως, με τα παιδιά. Τις διεξόδους και τις λύσεις, οι ειδικοί. Ό,τι βλέπω, λέω.

2.    Α    Ν    Τ    Ι    Ο    Λ    Υ    Μ    Π    Ι    Α    Κ    Ο         Μ    Ε    Τ    Ω    Π    Ο

-  Στα γήπεδα. Έμφανίζουν βελτίωση αγωνιστικά και οι τρεις. Η εποχή του σνομπαρίσματός τους, έχει παρέλθει. Η δική μας πτώση, μεγεθύνει την προηγούμενη διαπίστωση. Έχουμε νικηθεί από όλους στον β΄γύρο. Και ειδικά απ΄την ΑΕΚ, στα τελευταία παιχνίδια μαζί της έχουμε χάσει τα περισσότερα. Πελάτες, λοιπόν; Χτυπάει άσχημα η λέξη. Το ξέρω. Αλλά αν ήταν αντίστροφα, έτσι θα λέγαμε. Κι΄ αυτό το ξέρω. Για τη ρεβανς στο ΟΑΚΑ, δεν αισιοδοξώ. Άντε να πάρουμε το πρωτάθλημα με τον ΠΑΣ, να τελειώνουμε...
-  Έξω από τα γήπεδα. Οι ΑΡΔ συνεχίζουν τον βρόμικο πόλεμό τους εναντίον μας. Τους δίνουμε όμως, αγωνιστικά, και το δικαίωμα να τον επιτείνουν, να τον οξύνουν. Χωρίς οργανωμένη αντίδραση απ΄τη μεριά μας. Απ΄όσο φαίνεται τουλάχιστον. ΩΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΥΤΟ; Η διαιτησία, παράλληλα, έχει ξεσαλώσει εναντίον μας. Το λεγόμενο 50:50 της "εξυγίανσης", με το οποίο "αποδεικνύεται" κατά τους αλλοθρήσκους το πραγματικό αγωνιστικό μέγεθος του...Κούλη, μας σφάζει στην κυριολεξία, κρίνοντας με καθοριστικό τρόπο αποτελέσματα. Αντίδραση; Όλο φτάνει πια, τέρμα, μέχρις εδώ, θα το ένα, θα το άλλο... ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΟΜΩΣ, ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΙΠΟΤΑ; ΚΙ΄ΑΝ ΟΧΙ - ΠΟΥ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ - ΓΙΑΤΙ; Να προσθέσω σε τούτο το σημείο και το σημαντικότερο όλων: ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ, ΕΧΕΙ ΣΥΝΤΑΧΘΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ. Δεν πρέπει να υπάρχει πια οπαδός του Ολυμπιακού που να διατηρεί, έστω και την παραμικρή, γιαυτό αμφιβολία. Κι΄είναι το τελευταίο ακριβώς, που μας έχει εξαγριώσει... Προμηνυματάκια άρχισε ήδη να παίρνει το ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Η εκδίκηση φυσικά θα είναι ΑΠΟΛΥΤΗ και ΚΡΥΑ, ως συνήθως. Το διαφανές πλαστικό κουτί με τη σχισμή στο πάνω μέρος του, όποτε κι΄αν έρθει, θα την έχει μέσα του. ΠΛΗΡΩΜΕΝΗ...

3.    Ψ    Υ    Χ    Ρ    Α    Ι    Μ    Ι    Α     -     Π    Λ    Α    Ν    Ο       Δ    Ρ    Α    Σ    Η    Σ

Μπορεί η εξέδρα, γηπεδική και εξωγηπεδική να βράζει. Ήττάται ο Ολυμπιακός, ίσον -Η- είδηση, -Ο- πάταγος, -Η- αναστάτωση στον γαυρολάο, αλλάαα... ΑΛΛΑ οι διοικούντες, γενικά, οφείλουν να΄ναι ψύχραιμοι. Και το τελευταίο φαίνεται ΚΑΙ από τις άμεσες αντιδράσεις τους, ΚΥΡΙΩΣ όμως απ΄τις υστερότερες απαντήσεις τους. Με την αποφασιστική υλοποίηση απ΄την διοίκηση ενός καλά μελετημένου και συντονισμένου πλάνου, σχεδίου δράσης. Αντιμετώπιση της κρίσης, γιατί ετούτο ζούμε σήμερα- μη μασάμε τα λόγια μας. Από καιρό το ηφαίστειο βρυχάται και ΤΩΡΑ εκρήγνυται. ΝΑΙ, μας κυνηγάνε θεοί και δαίμονες. ΝΑΙ, με κάθε ΠΟΥΣΤΙΚΟ τρόπο. Πλάνο λοιπόν. Αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό. Για μένα, ΙΣΟΔΥΝΑΜΗΣ και τα δύο σημασίας. Το ξαναγράφω: ΙΣΟΔΥΝΑΜΗΣ και τα δύο σημασίας, αξίας.

ΠΕΡΙΜΕΝΩ, ΕΤΣΙ. ΚΙ΄ΕΓΩ. ΕΝΑΣ ΑΠ΄ΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ. ΝΑ ΔΩ ΠΡΑΞΕΙΣ. ΖΥΓΙΣΜΕΝΕΣ, ΓΕΝΑΙΕΣ, ΕΞΥΠΝΕΣ, ΤΕΛΕΣΦΟΡΕΣ. Μ΄ΑΡΕΣΟΥΝ, ΞΕΡΕΤΕ, ΤΑ ΚΑΛΑ "ΟΝΕΙΡΑ". ΚΑΠΟΙΟΣ ΟΜΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΑ ΔΩΣΕΙ. ΓΙΑΤΙ ΦΕΤΟΣ, ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΝΑΙ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ... ΠΕΛΑΤΑΚΙΑ ΤΩΝ ΜΕΧΡΙ ΠΡΟ ΤΙΝΟΣ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΑΝΤΙΠΑΛΩΝ ΜΑΣ, ΑΝΕΠΙΤΡΕΠΤΟ. ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΩ ΜΕ Τ-Ι-Π-Ο-Τ-Α... ΕΜΠΡΟΣ ΕΠΟΜΕΝΩΣ. ΠΡΑΞΕΙΣ. ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ, ΕΙΡΩΝΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ Ή ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ. ΠΡΑΞΕΙΣ!

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ

http://www.sportdog.gr/article/210272/zeimpekiko-kai-xasisi-o-olympiakos

ΑΝΑΛΥΣΗ

Αντιγράφω την εύστοχη ανάλυση του Γιώργου Περπερίδη από τον Red Planet.

Το αποτέλεσμα με τη Λεβάντε, λίγη εντύπωση μου προκαλεί. Γιατί; Γιατί το ποδόσφαιρο εκδικείται! Γιατί ο Ολυμπιακός λειτουργεί σε ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΑ πρότυπα όσον αφορά τα υψηλά στάνταρ ενός ευρωπαϊκού προφίλ που θέλει (;) να έχει ένας σύλλογος σαν τους Πειραιώτες. Και πιστέψτε με, η άποψη μου δεν θα αλλάξει ούτε αν ο Μίτσελ και οι παίκτες του πετύχουν ένα ποδοσφαιρικό θαύμα την επόμενη Πέμπτη (21/2) στο "Γεώργιος Καραϊσκάκης"...

Με σχεδόν αδιάκοπη παρουσία τα τελευταία 16-17 χρόνια στο Champions League, φαντάζει αδιανόητο στα μάτια μου το γεγονός πως ο Ολυμπιακός δεν έχει καταφέρει να κάνει ούτε... μισό βήμα εμπρός, όσον αφορά το πρόσωπο που παρουσιάζει στην Ευρώπη.

Ναι, υπήρξαν κάποια παιχνίδια και 2-3 χρονιές που έμοιαζε αρκετά υπολογίσιμος, ωστόσο όπως αποδείχθηκε δεν ήταν παρά κάτι πρόσκαιρο...

Το βαρύ 3-0 στο "Ciutat de Valencia", δεν συνέβη γιατί οι ερυθρόλευκοι έτυχαν σε μια κακή βραδιά ούτε υπόκειται στις περιπτώσεις του "αυτά συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο". Η συντριβή (όχι τόσο βάσει του σκορ, αλλά βάσει της συνολικής εικόνας των δύο ομάδων στο ματς) στην Ισπανία ήρθε διότι ο Ολυμπιακός δεν σέβεται το άθλημα και τους κανόνες του.

Παίρνοντας σαν δεδομένο τα ποδοσφαιρικά εγκλήματα που συντελούνται στο Λιμάνι από το περασμένο καλοκαίρι, το αποτέλεσμα κόντρα στην Λεβάντε μοιάζει απολύτως φυσιολογικό!

Οι γηπεδούχοι είναι μια ομάδα με πολύ περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες. Είναι όμως και μια ομάδα που είχε σαφές αγωνιστικό πλάνο και συγκεκριμένη φιλοσοφία από το ξεκίνημα της σεζόν, την οποία χάραξαν διοίκηση και προπονητής! Ο Χουάν Ιγκνάθιο Μαρτίνεθ λοιπόν είδε ποιους παίκτες είχε στη διάθεση του και εκτίμησε με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια τι ποδόσφαιρο μπορούν να παίξουν. Πάνω σε αυτό ζήτησε από την διοίκηση την απόκτηση ποδοσφαιριστών που "κούμπωναν" σε αυτό το στυλ παιχνιδιού. Προσέξτε. Δεν ζήτησε παίκτες εκτός οικονομικών δυνατοτήτων της Λεβάντε, αλλά παίκτες που θα μπορούσαν να παίξουν αυτό που θα τους ζητούσε. Έχοντας λοιπόν ξεκαθαρίσει την φιλοσοφία που θα ακολουθούσε η ομάδα του μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου, κατάφερε με ονόματα σχεδόν άγνωστα στο ευρύ κοινό να παρουσιάσει ένα σύνολο αξιόμαχο, στιβαρό, με ξεκάθαρους ρόλους που κάνει τον αντίπαλο να υποφέρει. Δίχως υπερβολές στο μπάτζετ, δίχως αλόγιστη απόκτηση παικτών, καλύπτοντας όποιες "τρύπες" υπήρξαν στο ρόστερ με παίκτες όχι μεγάλης αξίας μεν, αλλά συμβατούς με το σύστημα της ομάδας! Με λίγα λόγια, έχοντας σωστή οργάνωση.

Και τώρα αναρωτηθείτε. Τι από αυτά τα απλά έκανε ο Ολυμπιακός αυτό το καλοκαίρι; Και σε πολλά άλλα καλοκαίρια στο παρελθόν; Ποια είναι η αγωνιστική ή και γενικότερη φιλοσοφία του συλλόγου; Θέλει να γίνει ανταγωνιστικός στην Ευρώπη; Τότε μάλλον δεν μπορεί, κρίνοντας από τα όσα έχουμε δει όλα αυτά τα χρόνια! Θέλει αλλά δεν ξέρει πως; Τότε υπάρχουν άνθρωποι στο τμήμα που προφανώς δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους και θα πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά. Μπορεί αλλά δεν θέλει; Τότε υπάρχει πραγματικό πρόβλημα! Πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως όταν μια ομάδα λειτουργεί με τον ερασιτεχνικό τρόπο που κάνει ο Ολυμπιακός, η μοίρα του είναι προδιαγεγραμμένη μόλις βγαίνει εκτός συνόρων.

Θα πω ξανά εν συντομία, γιατί ειλικρινά έχω ξενερώσει και σκυλοβαρεθεί, πως το περασμένο καλοκαίρι έφυγε ο Βαλβέρδε και ήρθε ο Ζαρντίμ, που υποτίθεται πως θα συνέχιζε στο ίδιο μοτίβο. Ο Πορτογάλος ουδεμία σχέση είχε με τον προκάτοχο του, όσον αφορά τη φιλοσοφία του παιχνιδιού, δίχως να με νοιάζει ποιανού είναι καλύτερη διότι αυτό είναι το ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ που έχει σημασία. Το θέμα είναι πως ο Ζαρντίμ άλλη ομάδα είχε δει, άλλη του παρέδωσαν, με ρόστερ που είχε υποστεί σημαντικές απώλειες όσον αφορά την ποιότητα αλλά και την ισχυρή προσωπικότητα ορισμένων ποδοσφαιριστών. Οι αναγκαίες μεταγραφές έγιναν τραγικά αργά και με λάθος κριτήρια, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Μασάντο που πλασαρίστηκε ως αντί - Ιμπαγάσα, προκαλώντας γέλιο ακόμη και σε παιδάκια του Δημοτικού. Μ' αυτά και μ' αυτά, ο Ζαρντίμ έφυγε τον Γενάρη αήττητος στο πρωτάθλημα, συνεχίζοντας στο Europa League και έχοντας προηγουμένως πραγματοποιήσει από υποφερτές έως αξιοπρεπείς εμφανίσεις στο Champions League.

Μην προτρέχετε! Δεν με απασχολεί που έφυγε ο Πορτογάλος σαν πρόσωπο, αλλά σαν μια ακόμη λανθασμένη απόφαση της διοίκησης τη δεδομένη χρονική στιγμή. Και ξέρετε γιατί; Γιατί με την αποπομπή του Ζαρντίμ ουσιαστικά έμειναν στο απυρόβλητο όσοι είχαν εξ' αρχής πολύ μεγαλύτερες ευθύνες από τον 38χρονο πρώην τεχνικό των ερυθρολεύκων! Ήρθε ο Μίτσελ και αμέσως έπιασε ένα άγχος τους ανθρώπους του Ολυμπιακού να παρουσιάσουν τον Ισπανό τεχνικό ως τον άνθρωπο που μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα θα διορθώσει όλα τα κακώς κείμενα στην ομάδα! Ο Μίτσελ από την πλευρά του, παίζοντας ένα εντελώς διαφορετικό ποδόσφαιρο, θέλησε από την πρώτη ημέρα να το περάσει στους παίκτες, που αλλιώς είχαν συνηθίσει 7-8 μήνες και αλλιώς καλούνταν να παίξουν τώρα. Το αποτέλεσμα; Αυτό που είδαμε όλοι... Μερίδιο ευθύνης σαφέστατα έχει και ο 50χρονος Ισπανός τεχνικός που χωρίς καλά - καλά να έχει αξιολογήσει πλήρως τις δυνατότητες του ρόστερ, επιχείρησε από πολύ νωρίς να αλλάξει αρκετά πράγματα στον τρόπο λειτουργίας της ομάδας. Τώρα αν στα παραπάνω υπάρχει έστω και μια δόση ποδοσφαιρικής λογικής, τότε εγώ είναι ο πρώτος υποψήφιος να διαδεχθώ τον Πάπα στον θρόνο του Βατικανού...

Κι επειδή το ανέφερα ξανά την τελευταία φορά και ίσως δεν έγινα κατανοητός. Το λάθος του Βαγγέλη Μαρινάκη δεν είναι πως δεν κάνει μεταγραφές εκατομμυρίων. Ούτε πως ίσως να έκανε λάθος στην πρόσληψη προπονητή το καλοκαίρι και τον καταρτισμό του ρόστερ. Αν νομίζετε πως ένας επιχειρηματίας τέτοιου βεληνεκούς μπορεί να ασχολείται επί 24ώρου βάσεως με τον Ολυμπιακό ή θα πουλάει τα καράβια του για να πάρει παίκτες, δύο πράγματα συμβαίνουν. Ή είστε υπερβολικά ρομαντικοί ή εκτός πραγματικότητας. Η αληθινή ΕΥΘΥΝΗ του προέδρου είναι πως ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να βρει τους κατάλληλους συνεργάτες που θα "τρέχουν" καθημερινά την ομάδα!

Η ανυπαρξία αθλητικής παιδείας οπαδών και δημοσιογράφων και το παράδειγμα που έχει ο Ολυμπιακός μπροστά στα μάτια του

Σε αυτό τον κυκεώνα των αλλοπρόσαλλων αποφάσεων, πάντα πίστευα πως το βάζουν το χεράκι τους τόσο οι οπαδοί της ομάδας, όσο και μια μεγάλη μερίδα δημοσιογράφων. Οι πρώτοι από την υπερβολική τους αγάπη και την αγαπημένη συνήθεια του Έλληνα "εγώ τα ξέρω όλα, πάντα οι άλλοι είναι οι ηλίθιοι", οι δεύτεροι για πολλούς και διάφορους λόγους... Υπάρχει όμως μια κοινή συνισταμένη για όλους. Ποια είναι αυτή; Στην χώρα μας είναι εντελώς άγνωστη η έννοια "αθλητική παιδεία"! Εντελώς όμως. Οι περισσότεροι άνθρωποι αγνοούν τους στοιχειώδεις κανόνες (τους παικτικούς, όχι του παιχνιδιού) του αθλήματος και τον τρόπο που αυτό εξελίσσεται κάθε χρόνο. Πολλοί νομίζουν πως μια πολυδάπανη μεταγραφή ισούται με παίκτη που θα κάνει πάταγο και μόλις ακούν "Τουρέ" ή "Ορμπάιθ" ή ξέρω γω τι, ξεκινάνε τα γνωστά "τι μας κουβαλήσατε πάλι, παίκτη των 500.000 ευρώ, κάνα παλτό θα είναι ή σακάτης" και ούτω καθεξής...

Και καλά, αυτό από τον απλό φίλαθλο, καταπίνεται. Όταν όμως γράφουν ό,τι τους κατέβει άνθρωποι που έχουν βήμα σε εφημερίδες, ιστοσελίδες κτλ., τότε είναι να σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Παίκτες όπως π.χ. ο Ζέτερμπεργκ που είχαν βαφτιστεί "παλτά" τον πρώτο καιρό, στη συνέχεια έγιναν υπερπαίκτες. Και παίκτες που ήταν "εργαλεία" (π.χ. Ορμπάιθ) δεν είχαν την ανάλογη προβολή με πιο φαντεζί συμπαίκτες τους διότι δεν έκαναν "ποδιές" και τακουνάκια ή βαφτίζονταν "σακάτες". Σε γενικές γραμμές, το εκνευριστικότερο της υπόθεσης είναι πως η κρίση μας για έναν παίκτη ή προπονητή εξαρτάται από το αν μας αρέσει η μούρη του, οι αλλαγές που κάνει, αν βάζει γκολ, αν μπορεί να περάσει πέντε παίκτες με μισή ντρίμπλα και άλλα πολλά... ποδοσφαιρικά. Το αν ένας προπονητής προσπαθεί να χτίσει κάτι και να δώσει μια φιλοσοφία σε βάθος χρόνου, ή αν οι παίκτες που έχουμε είναι αυτοί που ταιριάζουν στη φιλοσοφία μας (αλλά δεν είναι "ζογκλέρ"...) λίγη σημασία έχει... Ε, βέβαια, το συζητάτε;

Πάντως ο Ολυμπιακός έχει τη λύση μπροστά του και μάλιστα την έχει ήδη εφαρμόσει! Που; Στις Ακαδημίες του! Στο πρόσωπο του Μπερντ Στορκ, οι ερυθρόλευκοι έχουν πετύχει τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Σαφώς και δεν υπονοώ να βάλουν τον άνθρωπο στην πρώτη ομάδα, απλά θέλω να σας ενημερώσω πως πλέον τα τμήματα υποδομής δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν, όσον αφορά τη λειτουργία τους. Άψογος γνώστης του ποδοσφαίρου (υπάρχουν συνάδελφοι ακόμη και από αντίπαλα στρατόπεδα που στάζουν μέλι για τον Στορκ), σε θέματα οργάνωσης και προπονητικής, έχει αλλάξει ριζικά την εικόνα τόσο της ομάδας Κ-20, όσο και των πιο μικρών τμημάτων πάντα σε συνεργασία και συμβουλεύοντας τους υπόλοιπους προπονητές. Ο Γερμανός αποδεικνύεται και ντόμπρος σε θέματα... περίεργων πατεράδων και μάνατζερ, καθώς δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του και δεν επηρεάζεται από τίποτα! Μετά το 1-0 κόντρα στην Άρσεναλ για το NextGen Series, ο Στορκ σε ερώτηση κλασικού Έλληνα ρεπόρτερ... "μεγάλη εμφάνιση, ποιος είναι έτοιμος για την πρώτη ομάδα;", αφοπλιστικά και κοφτά απάντησε: "κανείς! η διαφορά της Κ-20 με την πρώτη ομάδα είναι χαοτική. Δεν κάναμε τίποτα ακόμη μας περιμένει πολλή δουλειά. Στο μέλλον βλέπουμε". Αυτό για να καταλαβαίνουμε τη διαφορά της ελληνικής νοοτροπίας σε σχέση με τους ξένους...

ΥΓ1: Φαγώθηκαν πολλοί με τον Βλαχοδήμο. Ο 22χρονος εξτρέμ πρέπει να προβληματιστεί πολύ με το γεγονός πως τον έκανε "άλογο" ένας 37χρονος μπακ που ήταν η χαρά όλων των δεξιών εξτρέμ όταν έπαιζε στην Ελλάδα με τη φανέλα της ΑΕΚ... Εντάξει πιο έμπειρος ο Χουανφράν, αλλά να μην του κάνεις μισή ντρίπλα, να σε "παίρνει" στη δύναμη και να σου βγαίνει και με όβερλαπ στην επίθεση, ε πάει πολύ. Ο Παναγιώτης είναι ένας ταλαντούχος παίκτης, με καλές προοπτικές αλλά προς το παρόν μέχρι εκεί. Θέλει αρκετή δουλειά έως ότου χαρακτηριστεί απαραίτητη μονάδα για τον Ολυμπιακό.

ΥΓ2: Πάντα φιλότιμος και μαχητής στο γήπεδο, αλλά ο Φρανσουά Μοδέστο δεν μπορεί πλέον να ακολουθήσει το τέμπο ενός ευρωπαϊκού παιχνιδιού. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια δυστυχώς.

ΥΓ3: Σκέφτομαι να γράψω ένα μυθιστόρημα με τίτλο "Όταν ο σακάτης και η μίζα άλωσαν το Βιθέντε Καλντερόν". Ο δράκος ποιος θα είναι δεν ξέρω...

ΥΓ4: Το έχω χιλιοπεί. Ο Χολέμπας είναι ένας κατά συνθήκην μπακ με καθαρά επιθετικά ένστικτα στο παιχνίδι του και αντιμετωπίζει τρομερά προβλήματα με παίκτες που κινούνται όχι κατά μέτωπο αλλά στην πλάτη του. Το είχα ξαναγράψει και μετά το ματς με τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ που τον είχε κάνει γιο γιο ο Μαυρίας. Τώρα ειδήμονες και μέγα γνώστες της μπάλας, καταλάβατε γιατί έπαιζε ο Μαρκάνο αριστερό μπακ στα ευρωπαϊκά ματς ή ακόμη; Ε; Τελικά ο γεροσακάτης Ορμπάιθ το έχει ακόμη ή μου φαίνεται; Πάντως από αυτούς που έχουμε τώρα, θέλει καμιά δεκαριά για πρωινό...

ΥΓ5: Ακόμη και για την σφαγή από τον Γκρέφε, ο Ολυμπιακός φταίει. Πρώτον διότι με την απόδοση του στο γήπεδο έδωσε στο Γερμανό ρέφερι το δικαίωμα να τον "γλεντήσει" και δεύτερον γιατί όταν μια ομάδα παίζει χρόνια ολόκληρα στο Champions League και οι διεθνείς της σχέσεις είναι ανύπαρκτες, τότε αυτά παθαίνει. Απλά και κατανοητά.

ΥΓ6: Και έτσι τα χρόνια θα περνάνε και ο Ολυμπιακός θα αναρωτιέται πως γίνεται μια Μπάτε Μπορίσοφ να βάζει τρία γκολ στη Μπάγερν, κάποια Βικτόρια Πλζεν να κάνει πλάκα στη Νάπολι και μια Μπράγκα να φτάνει ως τον τελικό του Europa League...

Γιώργος Περπερίδης

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΗΤΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΛΚΕ.... ΔΙΑΦΟΡΑ

Άφησα να περάσουν δυό... νύχτες, για να έχει κρυώσει το μυαλό μου από αυτό που ζήσαμε την Τρίτη το βράδυ στο Καραϊσκάκη. Θα γράψω ό,τι αισθάνομαι (και ξέρω) όσο πιο σύντομα γίνεται.

Σύγγαυροι,

1. Η εμφάνιση του Ολυμπιακού απέναντι στη Σάλκε ήταν αποκαρδιωτική και η ήττα μας είναι δίκαιη. Όσοι παρακολουθούμε το τί γίνεται στον Θρύλο και δεν το μαθαίνουμε από τις εφημερίδες, αλλά κρίνουμε με γνώση και με την ψυχρή λογική, που είναι η καλή αδελφή της αλήθειας, περιμέναμε το πολύ-πολύ μια εμφάνιση «διαχείρισης του παιχνιδιού», που μπορεί να μας έφερνε μέχρι και τη νίκη, μιας και η αντίπαλός μας είναι «ευρωπαϊκώς» άπειρη. Το ότι η ομάδα μας δεν είναι για πολλά το έχουμε δει και το ξέρουμε. Δεν έχει πείσει κανέναν άλλον εκτός από τους ψιττακούς της Διοίκησης (επανορθώνω: εκτός από τους ψιττακούς, που γλείφουν τη Διοίκηση μπας και...).
2. Να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους: Η άμυνα της ομάδας μας διαλύθηκε λόγω του ότι τραυματίστηκε ο Αβραάμ Παπαδόπουλος και γιατί φροντίσαμε να χάσουμε τον Όλαφ Μέλμπεργκ. Για τον πρώτο ας πούμε ότι φταίει η κακή (μας) τύχη. Για τον δεύτερο τί να πούμε; Ότι τον διώξαμε με τη συμπεριφορά μας; Γιατό αυτό έγινε. Όταν ένας παίκτης της αξίας του και κυρίως της κουλτούρας του Μέλμπεργκ πηγαίνει (αφού τον είχαν καλέσει) να υπογράψει δελτίο ανανεώσεως με την ομάδα και αντί για τον Πρόεδρό της συναντά –θού, Κύριε... –καραπαπά τινα, που του λέει «πέρνα από Δευτέρα», τί νομίζετε ότι θα κάνει; Και στην Ουανγκαντούγκου θα πάει, στον Ολυμπιακό δεν μένει – και η Βιγιαρεάλ δεν είναι (ό,τι και να λένε και να γράφουν τα και αθλητικώς αγράμματα παιδάρια στις φυλλάδες τους) Ουανγκαντούγκου.
3. Η μεγαλοποίηση των ικανοτήτων κάποιων ποδοσφαιριστών (που δεν τους έχουμε δει ποτέ) όπως, λ.χ., του Ματσάντο δημιουργεί την κρίσιμη ώρα εικόνες απογνώσεως. Όταν έναν μέτριο ποδοσφαιριστή (που ξέρει, δηλαδή, λίγη... μπαλλίτσα) τον παρουσιάζεις για μόλις ένα σκαλοπάτι κάτω από τον Μέσσι, θα έλθει η στιγμή να αντιμετωπίσεις την μήνιν όλων όσοι χάψανε την παραμύθα σου. Και η ώρα εκείνη πλησιάζει. Ήγγικεν.
4. Γνώμη μου είναι ότι ο Λεονάρντο Ζαρντίμ είναι ένας προπονητής που κάνει για τη Μπράγκα και δεν κάνει για τον Θρύλο. Πάντως είναι αυτός που «φταίει» λιγότερο, και είναι προς τιμήν του που βγήκε χθες και είπε ότι: «για την ήττα από τη Σάλκε αποκλειστικά υπεύθυνος είμαι εγώ». Η δήλωση αυτή είναι μεν αντρίκια και δείχνει άνθρωπο με φιλότιμο (και όχι λαμόγιο), αλλά δεν είναι ανταποκρίνεται στην αλήθεια. Αποκλειστικά υπεύθυνη είναι η Διοίκηση της ομάδας με τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις της. Αν σε όλα αυτά, που έβλεπε και βίωνε από τότε που ήλθε στην Ελλάδα ο συμπαθής Λεονάρντο Ζαρντίμ, δεν αντέδρασε και δεν είπε τίποτα (και μάλλον δεν είπε...), τότε έχει και αυτός ένα μερίδιο ευθύνης μικρό.
5. Συνέχεια του προηγουμένου: Αν έχει ευθύνη ο Ζαρντίμ –και δεν πέφτω έξω– ας την αναζητήσει στην «κατάσταση των αποδυτηρίων» και των «διαύλων» τους με τη Διοίκηση. Μπορεί να φαίνεται «αθώος», αλλά δεν είναι κανάς μπούφος: το ξέρει ότι τον έχουν για φάγωμα (κάτι που ψιττακίζεται και στις έντυπες και ηλεκτρονικές φυλλάδες). Το περίεργο είναι ότι δεν δείχνει να τον απασχολεί ιδιαίτερα το θέμα.
6. Δεν είμαι τεχνικός ούτε διεκδικώ τίτλους και γνώσεις που δεν έχω. Με το μάτι, όμως φαίνεται ότι, αν δεν ήταν ο μέγας Ιμπαγάσα (ο γερο-Ιμπαγάσα, να συνεννοούμαστε...) η μπάλλα στο πλεκτό των αντιπάλων δεν θα έφτανε ποτέ, γιατί δεν θα περνούσε τη γραμμή της σέντρας. Όταν θα «σκάσει» (οσονούπω, δηλαδή) ο Ιμπαγάσα, θα αρχίσουν οι χοροί.
7. Συνέχεια του προηγουμένου: Πλήν του Ιμπαγάσα κανείς άλλος παίκτης του Θρύλου δεν σπρώχνει τη μπάλλα στην επίθεση. Όλοι τη γυρνάνε κατά πίσω, λες και παίζουν ένα ιδιότυπο «ράγκμπυ», μα στο ράγκμπυ αό είναι –σημειωτέον– κανόνας!
8. Με εντυπωσιάζει που όλοι οι δημοσιογραφούντες, ομοθυμαδόν, χαρακτηρίζουν τον Ντιακιτέ «σκύλο». Δαγκώνει όμως; Γαυγίζει τουλάχιστον;
9. Θα πάρουμε, λέει, τον... Πίνο. Να τον κάνουμε τί; Να φτιάξουμε... κλίμα στα αποδυτήρια;  Ή μήπως πρόκειται για άλλο ένα dealάκι με τη Γαλατά Σεράι. (φιλικά ματσάκια, Ριέρα, Καζίμ...)
10. Ντάρκο Κοβάτσεβιτς: Μέγας σεντερφόρ. Τελεία. Ή μάλλον: αποσιωπητικά...
11. Νοβοσέλατς, Σέστιτς, Ζιοβάννι, Ριβάλντο, Καρεμπέ, Ντέταρι, Ζε Ελίας, Ζάχοβιτς, Ζέττερμπεργκ, Προτάσωφ, Γκαλέτι, Τζώρτζεβιτς...
12. Προσωπικά δεν είδα να κάνει προχτές κάτι το μεμπτό ο Κυριάκος Παπαδόπουλος. Το ότι διαμαρτυρήθηκε (όσο και έντονα) για το γκολ που κακώς του ακύρωσαν δεν είναι μεμπτό. Το ότι είχε σκυλιάσει να μας νικήσει είναι προς έπαινον και όχι προς ψόγον. Το ότι κάτι «γαλλικά», που είπε στον Μοντεστό, δεν έμειναν αναπάντητα από τον Κορσικανό το θεωρώ αυτονόητο – άρα τί; Γιατί, λοιπόν, τον έβριζε χυδαία ο όχλος; Πρώτον, διότι είναι όχλος. Και δεύτερον, διότι έβλεπε έναν ποδοσφαιριστή που είχε και που τον έχασε και που τέτοιον δεν έχει τώρα στην ομάδα του. Γι’ αυτό τον έβριζε!
13. Συνέχεια του προηγουμένου: Και τώρα την έλλειψη αυτή θα την πληρώνει ο κάθε Μανωλάς και ο κάθε Σιόβας, χωρίς μάλιστα να φταίνε. Τόση μπάλλα ξέρουν, τόση παίζουν! Και τί να προλάβει να συμμαζέψει ο Κοντρέρας; Και τον Μέλμπεργκ τον είχε υποδεχθεί καραπαπάς τις και του είπε «πέρνα από Δευτέρα και βλέπουμε».
14. Συνέχεια του προηγουμένου: Γιατί, αλήθεια, τιμήθηκε ο Κυριάκος Παπαδόπουλος; Δεν φαίνεται να υπήρχε / υπάρχει καν λόγος. Ας πούμε, λοιπόν, ότι είναι μια κίνηση αβρότητος εκ μέρους της Διοίκησης της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Και ως κίνηση αβρότητος είναι επαινετή καθ’ όλα. Τον Τζώρτζεβιτς, τον Στολτίδη, τον Καραπιάλη, τον Αναστόπουλο, τον Τσαλουχίδη, τον Τριαντάφυλλο, τον Κελεσίδη, τον Σιώκο, τον Αγγελή, τον Γκαϊτατζή, τον Αργυρούδη, τον Σιδέρη, τον Γιούτσο, τον Μποτίνο, τον Υφαντή, τον Δαρίβα, τον Ρωσσίδη και άλλους και άλλους θα τους θυμηθεί ποτέ να τους τιμήσει καμμιά Διοίκηση; Έστω και όλους μαζί μία φορά; ΑΠΑΞ!

Αυτά, σύγγαυροι, και όπως μου ήρθαν. Φαίνεται ότι το μυαλό δεν έχει κρυώσει ακόμα.

Υ.Γ. Ο πίνακας είναι του Μαρκ Ρόθκο.

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Σύντομο και περιεκτικότατο άρθρο του φίλου και συνάδελφου Βασίλη Γούναρη, καθηγητή Ιστορίας στο ΑΠΘ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ


ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο Κυριάκος. Αναφέρεται ως ένας από τους συντάκτες του ν/σ για τα ΑΕΙ· ούτε ποιοι είναι οι συνεργάτες του. Τείνω πάντως να πιστέψω πως το κείμενο αυτό δεν έχει επίσημη προέλευση. Γιʼ αυτό και δεν θα το σχολιάσω το «νομοσχέδιο». Θα αρκεστώ να τονίσω τα αισθήματα θλίψης που μου προκάλεσε. Ηταν η κορύφωση μιας διαδικασίας υπονόμευσης που προετοιμάζεται με επιμέλεια εδώ και μήνες. Η ευνοιοκρατία, η αναξιότητα, η φαυλότητα, η πολιτική συναλλαγή και η βία θεωρούνται πλέον βασικά χαρακτηριστικά των ελληνικών ΑΕΙ. Και η κοινή γνώμη ενός έθνους ανέκαθεν διασπασμένου σε συντεχνίες, φατρίες και οικογένειες είναι έτοιμη να κατασπαράξει οποιονδήποτε πλεονεκτεί. Οποιαδήποτε αντίδραση θα θεωρηθεί απλώς επιβεβαίωση. Το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται πολλές αλλαγές. Το κλίμα έχει ωριμάσει. Είναι τραγικό πως τη στιγμή αυτής της γενικής διαπίστωσης επιλέγεται η τακτική της κάθετης ρήξης που θα πνίξει κάθε φωνή λογικής. Τα πολεμικά ανακοινωθέντα είναι έτοιμα. Καθώς, λοιπόν, ξεκινά η τελευταία πράξη του δράματος, θα ήθελα να θυμίσω πως εκτός από τους πανεπιστημιακούς που κάθονται σε βουλευτικά έδρανα και θώκους δημοσίων οργανισμών, τους δημοφιλείς συζητητές στα πάνελ, υπάρχουν κι άλλοι. Δεν είναι γόνοι καθηγητών, δεν επιθυμούν τη δημοσιότητα, δεν πλουτίζουν από προγράμματα, δεν είναι κομματικά στελέχη. Είναι ψώνια, σπασίκλες από τα μαθητικά τους χρόνια. Αφιερώνουν τη ζωή τους στην αριστεία, την έρευνα, τη συγγραφή, τις αξιολογήσεις υποψηφίων, τα μεταπτυχιακά, τους υποψήφιους διδάκτορες. Ξημεροβραδιάζονται στα γραφεία τους διορθώνοντας. Δεν είναι «πριμαντόνες» κάθε είδους. Παίρνουν μισθό μικρότερο από κλητήρες ΔΕΚΟ και έχουν ανάγκη δεύτερης εργασίας. Είναι το πραγματικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Να το θυμάστε, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που θα ακολουθήσουν.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ - ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ "ΜΕΡΚΕΛ"

Άρθρο του πρώην καγκελλάριου της Ο.Δ. της Γερμανίας στην εφημερίδα Die Zeit:

ΧΕΛΜΟΥΤ ΣΜΙΤ

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ

Τελευταία είχε δοθεί ιδιαίτερα μεγάλη σημασία σε μικροδιαφωνίες μεταξύ Παρισίων και Βερολίνου. Έτσι διέφυγε της προσοχής, ότι οι διαφορές απόψεων μεταξύ της γερμανίδας καγκελαρίου και του γάλλου προέδρου για την βοήθεια προς την Ελλάδα, αγγίζουν μόνο μια δευτερεύουσα πλευρά του προβλήματος.
Το θέμα, αν στο σχέδιο για τη διάσωση θα συμπεριληφθούν και ιδιώτες πιστωτές κάτοχοι κρατικών ομολόγων είναι δευτερεύον. Διότι σε κάθε περίπτωση θα χρειαστούν τα χρήματα των φορολογούμενων: τόσο όταν οι άλλες χώρες βοηθήσουν την Ελλάδα όσο και στην περίπτωση , που πραγματικά οι ιδιώτες πιστωτές επωμιστούν πραγματικά ένα μέρος του χρέους. Διότι πραγματικά αυτοί οι πιστωτές είναι Γαλλικές, Γερμανικές ή άλλες τράπεζες. Αν αυτά τα πιστωτικά ιδρύματα θα αντιμετωπίσουν δυσκολίες, διότι θα πρέπει να διαγράψουν δημόσιο χρέος και τότε θα έρθει και πάλι θέμα κρατικών εγγυήσεων προς τις τράπεζες που στα σωστά Γερμανικά, τελικά το βάρος πέφτει στους ώμους των φορολογούμενων.
Πολύ πιο σημαντικό είναι να γνωρίζει κανείς ότι η Ελλάδα πρέπει να τύχει άμεσης βοήθειας. Αυτό ισχύει επίσης για την εξαιρετική περίπτωση που η ελληνική κυβέρνηση δηλώσει προς τους αλλοδαπούς πιστωτές της στάση πληρωμών. Ακόμη και τότε – και ειδικά τότε – θα είναι αποφασιστικής σημασίας η Ευρώπη να επανακινήσει την ελληνική οικονομία. Και δεν υπονοώ ακριβώς ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ, όπως αυτό που πριν μισό αιώνα συνέβαλε καθοριστικά στην ανοικοδόμηση συνολικά της δυτικής Ευρώπης. Η αφετηρία σήμερα είναι διαφορετική: το είδος και ο τρόπος που οι κυβερνήσεις χειρίστηκαν το πρόβλημα χρέος της Ελλάδας από το 2009, οδήγησε την ελληνική οικονομία επιπρόσθετα σε μία βαριά αποπληθωριστική
ύφεση. Κατάσταση την οποίαν αποδίδει η έννοια κατάθλιψη. Σε κάθε περίπτωση η βαθιά ανησυχία του ελληνικού πληθυσμού σήμερα θα πρέπει να προβληματίσει όλες τις πλευρές.
Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε: έχουμε μία κρίση χρέους μεμονωμένων μικρών χωρών της ευρωζώνης, καμία κρίση του ευρωπαϊκού νομίσματος. Ακόμη και η χρεοκοπία μιας μεμονωμένης, μικρής χώρας μέλους θα είχε μόνο μία προσωρινή ψυχολογική επίδραση. Όταν κανείς συγκρίνει τα πρώτα 10 χρόνια του Ευρώ με τα τελευταία 10 χρόνια του γερμανικού μάρκου, τότε το Ευρώ τόσο στο εσωτερικό αλλά επίσης και στο εξωτερικό πλεονεκτεί. Ο ρυθμός πληθωρισμού στη ζώνη του Ευρώ ήταν χαμηλότερος, η ισοτιμία του Ευρώ ήταν σταθερή. Αυτή η σταθερότητα του Ευρώ θα πρέπει να διατηρηθεί. Γι αυτό το Ευρώ σήμερα έχει γίνει το δεύτερο σημαντικότερο νόμισμα αποθεματοποίησης του κόσμου. Πιστεύω δε, ότι σε περίπου 20 χρόνια θα έχουμε τρία παγκόσμια νομίσματα: το αμερικανικό δολάριο, το ευρώ και το κινέζικο renminbi. Που σημαίνει, ότι δεν πρόκειται για το νόμισμα αλλά πρόκειται για την Ευρώπη!

Ήπια αναδιάρθρωση – σκληρή αναδιάρθρωση

Αναδιάρθρωση δια της επιμήκυνσης πληρωμών στα πλαίσια μιας ήπιας αναδιάρθρωσης θα παρέτειναν τους χρόνους αποπληρωμής για ελληνικά κρατικά ομόλογα και του πακέτου των 110 δις ευρώ του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Θα μπορούσαν επίσης να μειωθούν ακόμη τα επιτόκια για τη βοήθεια. Έτσι η Ελλάδα θα είχε περισσότερο χρόνο να ρυθμίσει τον προϋπολογισμό της. Επίσης δυνατές θα μπορούσαν να είναι και άλλες συναλλαγές όπως η ανταλλαγή κρατικών ομολόγων με ασφαλή ομόλογα με κούρεμα. Κατά πόσον αυτό αφορά στους ιδιώτες πιστωτές, δεν έχει γίνει σαφές. Μία τέτοια αναδιάρθρωση θα ήταν περισσότερο ανεκτή από μία σκληρή αναδιάρθρωση. Αλλά τα συσσωρευμένα επί χρόνια δημόσια χρέη θα πρέπει μεμιάς να καλυφθούν με εγγυήσεις, που σε τελευταία ανάλυση θα αναλάβουν οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών.
Οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν πρέπει να ξεχάσουν ποτέ: από το 1950 μέχρι το 2050 το ευρωπαϊκό ποσοστό (συμπεριλαμβανόμενης μαζί και της Ρωσίας) στο διεθνές εισόδημα της ανθρωπότητας (παγκόσμιο ακαθάριστο εισόδημα) θα πέσει από 30% σε κάτω από 10%. Άλλωστε είμαστε η μοναδική ήπειρος, της οποία ο πληθυσμός όχι μόνο γερνάει αλλά επίσης μειώνεται. Στο τέλος αυτού του αιώνα, εμείς οι Ευρωπαίοι θα αποτελούμε μόνο 5% του παγκόσμιου πληθυσμού. Γι αυτό πρέπει τα έθνη και οι χώρες της Ευρώπης να είναι αλληλέγγυοι.
Γι΄ αυτό η Ελλάδα χρειάζεται – ακόμη και στην ακραία περίπτωση μιας χρεοκοπίας! – ένα πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας μακράς πνοής. Το πρόγραμμα πρέπει να είναι προσανατολισμένο σε κατευθυντήριες ιδέες, όπως απασχόληση, παραγωγικότητα και λαϊκό εισόδημα. Θα πρέπει να ανοιχτεί στο έλληνες πολίτες μια προοπτική ευημερίας που θα πρέπει να προκύψει από συγκεκριμένα σχέδια. Για παράδειγμα την ενσωμάτωση της Ελλάδας σε μια στροφή στον τομέα της ενέργειας, έτσι ώστε να μπορεί να εξάγεται ηλιακή ενέργεια από την Αθήνα προς Βόρεια και Κεντρική Ευρώπη. Όπως σχέδια για έργα υποδομών, βοήθεια από εταιρίες απασχόλησης, οι οποίες να απορροφήσουν ένα μέρος του τεράστιου ποσοστού της ανεργίας νέων. Ταυτόχρονα για δημοσιονομικούς λόγους επιβάλλεται η πώληση αεροδρομίων, λιμένων και άλλων άλλης δημόσιας περιουσίας.
Όταν η Ε.Ε. θελήσει πραγματικά να εφαρμόσει ένα τέτοιο πρόγραμμα, τότε θα απαιτηθεί βέβαια ένας θεματοφύλακας διαχειριστής, ο οποίος θα πρέπει να συνδυάζει οικονομικές γνώσεις, πολιτική και διοικητική εμπειρία. Το να βρεθεί τέτοιος και να συμφωνήσει κανείς πάνω στις ικανότητές του είναι δύσκολο, αλλά απαραίτητο. Κανένας στην Αθήνα δεν είναι επιλέξιμος ( επίσης ούτε μεταξύ των πολιτικών ή τραπεζιτών στη Γερμανία, βλέπω κάποιον κατάλληλο γι΄ υτά τα καθήκοντα). ΄Ισως θα ήταν μια πρόκληση για τον ο Jean-Claude Trichet.
Δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε, ότι ένα τέτοιο πρόγραμμα μπορεί να χρειαστεί για την Πορτογαλία ή την Ιρλανδία. Επειδή όμως αυτές οι τρεις χώρες μαζί αποτελούν μόνο το 5% με 6% της κοινής αγοράς της Ε.Ε. ή διότι – διαφορετικά από ότι το 1990 με την DDR – δεν είναι αναγκαία η αλλαγή κανενός συστήματος, έτσι σε μια τέτοια περίπτωση δεν πρόκειται για υπέρογκο μέγεθος. Θα είχαμε τη δυνατότητα – αυτό όμως που μας λείπει είναι η θέληση και η αποφασιστικότητα.
Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν για τους ευρωπαίους δύο επιτακτικοί λόγοι να βοηθήσουν την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας. Και αυτό διότι τα θεσμικά επίπεδα της Ε.Ε. και των κρατών μελών με υπαιτιότητά τους δεν εκπλήρωσαν τις υποχρεώσεις τους. Επίσης τα εποπτικά όργανα των τραπεζών κοιμόντουσαν, όταν τραπεζικά ινστιτούτα όπως π.χ.η Τράπεζα Υποθηκών Hypo Rean Estate, που με επιπόλαιο τρόπο είχε αγοράσει ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, τα οποία , κάτω από προϋποθέσεις είναι αδύνατον να τα διαχειριστεί. Η Κομισιόν στις Βρυξέλλες κοιμόταν, οι υπουργοί Οικονομικών ήταν κοιμισμένοι – επιτρέπεται τώρα αυτοί να επιρρίπτουν την ευθύνη στους φτωχούς της Αθήνας;
Ο δεύτερος λόγος είναι ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα: Όταν η Ε.Ε. επιτρέπει , να πτωχεύσει μια χώρα μέλος της τότε δημιουργείται ένα πολιτικό και ψυχολογικό προηγούμενο, το οποίο στο μέλλον, το οποίο θα μπορούσε στο μέλλον να θέσει σε κίνδυνο την Ε.Ε. ως σύνολο.
Η Ελλάδα είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Κοινότητας από το 1981, η χώρα ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής , όταν το 1991/92 ελήφθη η απόφαση στο Μάαστριχ για ένα ενιαίο νόμισμα. Εντωμεταξύ η Ε.Ε. υπερδιπλασίασε τα μέλη της. Απέτυχε δυστυχώς, με τη ματιά στη διεύρυνση της οικογένειας, να επαναδιαμορφώσει τους παλιούς κανόνες της ομοφωνίας. Η κατανομή των αρμοδιοτήτων μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των εθνικών κρατών, δεν έχει όπως και πριν διευκρινιστεί. Αυτό το βλέπει κανείς και με τον δευτερεύοντα που έχει αναγνωριστεί στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Το βλέπει κανείς στην ακατανόητη σύνθεση της ευρωπαϊκής Επιτροπής με τα 27 μέλη.
Το βλέπει κανείς επίσης στο Σύμφωνο της Λισσαβόνας, του οποίου τις περίπλοκες διατάξεις, ακόμη και έμπειροι δικηγόροι δυσκολεύονται να κατανοήσουν.
Τα τελευταία δύο χρόνια τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα έχουν ντε φάκτο αποδειχτεί ως αναποτελεσματικά. Αποτελεσματική ήταν μόνο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, διότι δεν είχαν ανάμειξη ούτε οι χώρες μέλη, ούτε οι κυβερνήσεις και είναι η ΕΚΤ που κάλυψε το κενό. Αυτή είναι που συγκέντρωσε μαζικά από την αγορά, με δικό της κόστος ελληνικά κρατικά ομόλογα. Φυσικά και πρέπει η ΕΚΤ κάποια στιγμή να προβεί σε διαγραφή μέρους αυτού του λεγόμενου πιστωτικού χαρτοφυλακίου.
Ένας πολιτικός όμως, που επικρίνει σήμερα αυτή τη δέσμευση της τράπεζας, θα κάνει καλά να κοιτάει την καμπούρα του. Διότι εκείνος δεν έχει κάνει τίποτα.
Αυτές τις βδομάδες βιώνουμε τον κίνδυνο της απειλής πτώχευσης της Ελλάδας. Βιώνουμε επίσης μια σοβαρή κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενώπιον αυτής της κατάστασης επί βδομάδες παρακολουθούμε διαμάχες λόγω διαφοράς ισχύος, εγωισμού, ματαιοδοξίας για ασήμαντες λεπτομέρειες αλλά τώρα μόνο ζημιά προκαλούν – επίσης ακόμη και όταν Βερολίνο και Παρίσι δείχνουν να συμφωνούν και πάλι.

Ελλάδα- Οικονομική Κρίση – Ευρώ – Ευρώπη

Ποιο είναι το θεμελιώδες συμφέρον της Γερμανίας; Η ενσωμάτωση της Γερμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σημαντικότερη από την ενσωμάτωση των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων στο ΝΑΤΟ.
Κανένα άλλος έθνος στην Ευρώπη με όπως δείχνει η ιστορία του 20ου αιώνα δεν έχει την ανάγκη να μην είναι απομονωμένο, και να μην αυτοαπομονώνεται. Κανένα άλλο έθνος δεν έχει περισσότερους γείτονες από μας, στο κέντρο των οποίων ζούμε.
Καμία χώρα στην Ευρώπη δεν έχει να χάσει περισσότερα από τη Γερμανία, την ισχυρότερη χώρα της Ευρώπης.
Αυτές τις ημέρες όπου γίνεται λόγος για δισεκατομμύρια, θα πρέπει επίσης να παίξει ένα ρόλο και η δυόμισι χιλιάδων χρόνων ιστορία. Η Ελλάδα είναι η πατρίδα της Δημοκρατίας – και της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού! Ένα πάρα πολύ μεγάλο μέρος του ευρωπαϊκού πολιτισμού βασίζεται στα έργα μεγάλων Ελλήνων. Χωρίς Όμηρο, χωρίς Σοφοκλή, τι θα είμαστε εμείς; Χωρίς Σωκράτη, Πλάτωνα, χωρίς Αριστοτέλη: Ή χωρίς Περικλή; Μπορεί μερικοί των σημερινών κορυφαίων στην Αθήνα να είναι διεφθαρμένοι, αλλά οι πρόγονοί τους και η ιστορία τους αξίζουν το σεβασμό.
Όποιος κάποτε έχει βιώσει το Ναό του Ποσειδώνα στο ακρωτήριο Σούνιο ή την Ακρόπολη, δεν θα το ξεχάσει ποτέ.»

ΟΡΘΟΔΟΞΕΣ... ΤΙΓΡΕΙΣ

Από τον σύγγαυρο Λεωνίδα Οικονομάκη, που είναι Διεθνολόγος, έλαβα το ακόλουθο άρθρο, συνοδευόμενο από τις φωτογραφίες που βλέπετε - υλικό αναρτώ, καθώς μάλιστα με βρίσκει εν πολλοίς σύμφωνο. Κι εγώ τον Ερυθρό Αστέρα υποστηρίζω - αλλά μέχρι εκεί. Όχι παρέκει!


ORTHODOX… TIGERS?

Στον αγώνα μπάσκετ με τον Παναθηναϊκό, αυτόν που έγινε στο ΣΕΦ, πήγα με φίλους. Απέναντι, ένα τεράστιο πανό στα Σερβικά και –ευτυχώς- ένας από την παρέα ήξερε κάτι λίγα και προσπάθησε να το μεταφράσει και για μας τους υπολοίπους:

* «Η καρδιά των ηρώων ζει για πάντα» ή κάτι τέτοιο θα το μετέφραζα, παιδιά...
* Ποιών ηρώων ρε; Έχει γούστο να εννοούν τον Μλάντιτς (μόλις είχε συλληφθεί)!

Δεν ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα Σέρβικα πανό στο ΣΕΦ ή το Καραϊσκάκη. Συνήθως όμως ήταν οπαδικά και αναφέρονταν στη σχέση «αδελφοποίησης», όπως την αποκαλούν, μεταξύ των φανατικών οπαδών του Ερυθρού Αστέρα «Delije» (γενναίοι), και των δικών μας εδώ, της Θύρας 7: τα περίφημα “Orthodox Brothers” (λες και οι οπαδοί της… Παρτιζάν ή το… ΠΑΟ και του ΠΑΟΚ είναι… καθολικοί ή μουσουλμάνοι! Ή λες και ο Ολυμπιακός ή ο Ερυθρός Αστέρας είναι «θρησκευτικά κλαμπ» με αποκλειστικά «ορθοδόξους» φιλάθλους…). Ετούτο όμως το πανό δεν ήταν οπαδικό, ήταν πολιτικό και –μαζί με άλλο ένα τουλάχιστον πανό που αν δεν κάνω λάθος είχα δει στο ματς με τη Ρεάλ στο ΣΕΦ και αναφέρονταν στον επίσης εθνικιστή Ivan Bogdanov- κατά τη γνώμη μου, ήταν και επικίνδυνο.
Η σχέση μεταξύ των συγκεκριμένων γκρουπ φανατικών οπαδών Ολυμπιακού και Ερυθρού Αστέρα δεν είναι καινούρια. Ξεκίνησε το 1986 με αφορμή ένα αγώνα μεταξύ του ΠΑΟ και του Ερυθρού Αστέρα στο ΟΑΚΑ, στον οποίο βρέθηκαν και οπαδοί του Ολυμπιακού για να υποστηρίξουν τους Γιουγκοσλάβους, ακόμα τότε, ενάντια στον «κοινό εχθρό». Η σχέση αυτή ενισχύθηκε και στη ρεβάνς, με μέλη της Θύρας 7 να ταξιδεύουν στο Βελιγράδι, αλλά και τα επόμενα χρόνια με αμοιβαίες επισκέψεις στο «Μαρακανά» και το Καραϊσκάκη, το ΟΑΚA ή τη Ριζούπολη, όπου αγωνίστηκε κατά καιρούς ο Ολυμπιακός.
Στο προσκήνιο όμως, η σχέση αυτή επανήλθε πρόσφατα, με μέσο διάδοσης συγκεκριμένη μερίδα του Ολυμπιακού Τύπου, η οποία και ανέλαβε να την προπαγανδίσει. Έκτοτε, οι επισκέψεις των «Delije» στον Πειραιά γίνονται «πρωτοσέλιδα», ενώ φανέλες του Ερυθρού Αστέρα αλλά και μπλουζάκια «Θύρα 7- Delije – Orthodox Brothers» άρχισαν να εμφανίζονται όλο και πιο συχνά στο Καραϊσκάκη και το ΣΕΦ. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αυτό, ούτε ότι μερίδα οπαδών και τύπου αποφάσισαν ξαφνικά να εξασκηθούν στην «οπαδική διπλωματία». Το πρόβλημα παίρνει ανησυχητικές προεκτάσεις όταν «εντέχνως» λαμβάνει πολιτική διάσταση, ειδικότερα όταν ο Σερβικός εθνικιστικό-θρησκευτικός φανατισμός βρίσκει εκφραστές στον Πειραιά – με πρόσχημα την «αδελφοποίηση» των «Orthodox Brothers» .
Σύμφωνα με σχετικό αφιέρωμα της εφημερίδας «Γαύρος», τα συνεκτικά στοιχεία τα οποία αντιλαμβάνονται τα μέλη της Θύρας 7 και των Delije είναι… τα κοινά χρώματα (!), η κοινή… θρησκεία (;), συν το γεγονός ότι οι δυο ομάδες αποτελούν τις λαοφιλέστερες στις χώρες τους και έχουν κατακτήσει και τους περισσότερους τίτλους. Εκείνο όμως που οι εμπνευστές αυτής της αδελφοποίησης δεν μας αναφέρουν, είτε από άγνοια, είτε από επιλογή, είναι το γεγονός ότι τα «Ορθόδοξα αδέρφια» τους, οι Delije, υπήρξαν (και προφανώς παραμένουν) ένα από τα βασικότερα μέσα διάδοσης του Σερβικού εθνικισμού, καθώς και «πηγή» από την οποία αντλούσε ο διαβόητος Arkan τις επίσης διαβόητες «Τίγρεις» του κατά τη διάρκεια του Γιουγκοσλαβικού εμφυλίου. Οι «Delije» λοιπόν, ονομασία μάλιστα την οποία επέλεξε ο ίδιος ο Arkan, έγιναν οι «στρατολόγοι» ενός από τους πιο διαβόητους εγκληματίες των Βαλκανίων, στο όνομα –και τότε- της Ορθοδοξίας και του Σερβικού εθνικισμού. Μάλιστα, ο χαρακτηριστικός χαιρετισμός με τα τρία δάχτυλα που υιοθετούν οι οπαδοί (και ορισμένοι παίχτες) του Ερυθρού Αστέρα, υπήρξε επίσης σύμβολο του Σερβικού Εθνικισμού και συχνά –όπως αναφέρει και ο Franklin Foer στο βιβλίο του “How Soccer Explains the World”- ήταν και η χειρονομία στην οποία εξαναγκάζονταν να προβούν Κροάτες και Βόσνιοι πριν το βιασμό, ή την εκτέλεσή τους από Σερβικές παραστρατιωτικές ομάδες.
Το γήπεδο του Ερυθρού Αστέρα μάλιστα, ήδη από τα τελευταία χρόνια της Γιουγκοσλαβίας είχε μετατραπεί σε πεδίο έκφρασης του Σερβικού εθνικισμού (όπως αντίστοιχα το Καμπ Νου του Καταλανικού στα χρόνια του Φράνκο, αλλά και σήμερα ακόμα), ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που εμφανίζονταν πανό με Σερβο-ορθοδόξους Αγίους (!), ή συνθήματα του τύπου «Η Σερβία δεν είναι Γιουγκοσλαβία» στο «Μαρακανά».
Τους «φορείς» αυτού του εθνικιστικού κλίματος ανέλαβε να οργανώσει ο διαβόητος Arkan. Μάλιστα ήταν και εκείνος ο οποίος επέλεξε την μετονομασία σε «Delije» (γενναίοι), των έως τότε (αυτο)αποκαλούμενων «Γύφτων» του «Μαρακανά», τους «στρατιωτικοποίησε» καθιερώνοντας επίσης το «ξυρισμένο κεφάλι» και την αποχή από το ποτό, ενώ τους εκπαίδευσε και στη χρήση όπλων στο στρατόπεδο εκπαίδευσης των Τίγρεων –προσφορά της Κυβέρνησης- στην Κροατική πόλη Erdut. Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία της πιο διαβόητης παραστρατιωτικής οργάνωσης των Βαλκανίων, με βάση της τα “Orthodox Brothers” των δικών μας εδώ της Θύρας 7 και με δράση πλούσια σε δολοφονίες, βασανισμούς, βιασμούς, μαζικούς τάφους, και πάνω από 2000 νεκρούς Κροάτες και Βοσνίους- μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες. Και όλα αυτά, στο όνομα της Ορθοδοξίας και του Σερβικού εθνικισμού, που τόσο περήφανα «φιλοξενούμε» στο Καραϊσκάκη και το ΣΕΦ τελευταία...
Η συνεργασία μεταξύ των ομάδων του Ολυμπιακού και του Ερυθρού Αστέρα, αλλά και η «φιλική σχέση» μεταξύ Θύρας 7 και Delije, δεν είναι εξ ορισμού κατακριτέα. Όταν όμως στο όνομα αυτής της σχέσης, γίνεται και ο Ολυμπιακός μέσο διάδοσης θρησκευτικού και εθνικιστικού φανατισμού, ειδικά στην εποχή την οποία ζούμε, τότε το όλο πράγμα γίνεται –το λιγότερο- ανεύθυνο…

ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΕΚ

Αντιγράφω από το www.aixmi.gr διευκρινίζοντας ότι συμφωνώ απ' αρχής μέχρι τέλους με τα γραφόμενα του εκλεκτού δημοσιογράφου και τα προσυπογράφω:

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ

Ξέσπασμα ενός αθεράπευτου ΑΕΚτζή!

Σάββατο κι απόβραδο...
Ο τελικός ΑΕΚ-Ατρομήτου έχει διακοπεί, 8 λεπτά πριν από την κανονική λήξη του. Ακόμα ακούγονται οι κροτίδες των οπαδών της ΑΕΚ, που προκάλεσαν μεγάλης κλίμακας επεισόδια. Είμαι ΑΕΚτζής μέχρι το κόκαλο, και για μία ακόμη φορά ντρέπομαι, όχι για την ομάδα μου, που κέρδισε δίκαια, αλλά για τους οπαδούς της – πιο συγκεκριμένα, για αυτόν τον «συρφετό των μαστουρωμένων», πού είναι γέννημα-θρέμμα της λεγόμενης «Ορίτζιναλ», το πιο άρρωστο κομμάτι της ΑΕΚ. Ο γραφικός πρόεδρός της, μάλιστα, έφτασε να γίνει και Πρόεδρος της Ερασιτεχνικής, οδηγώντας την ομάδα μπάσκετ στον υποβιβασμό, που μακάρι να μην τον γλιτώσει στα χαρτιά. Μόνο από τις τέφρες της, έχει ελπίδα να αναγεννηθεί ποτέ αυτή η ομάδα.
Η ομάδα πρέπει να τιμωρηθεί πολύ αυστηρά για τα επεισόδια που προκάλεσαν δικοί της οπαδοί στο ΟΑΚΑ, και νωρίτερα στους Αμπελοκήπους. Σαφώς και έχει ευθύνη η διοίκηση για την συμπεριφορά των οπαδών της – φτάνει πια να τα ρίχνουμε όλα στο Κράτος και στην αστυνομία. Όλοι αυτοί οι ταραξίες δεν είναι περιστασιακοί οπαδοί της ομάδας. Είναι ο σκληρός πυρήνας του «πέταλου» – και έχουν ονοματεπώνυμο. Μπορεί, δηλαδή, και πρέπει, να ελέγχεται η είσοδος τους σε κάθε αγώνα, με την επίδειξη της αστυνομικής τους ταυτότητας. Εάν η διοίκηση έχει έστω και υποψία, ότι κάποιος οπαδός μπορεί να προκαλέσει επεισόδια, έχει απολύτως το δικαίωμα να μην επιτρέψει την είσοδό του στον αγώνα.
Πρέπει να συνταχθεί «μπλακ-λίστ» όλων αυτών των αντι-φιλάθλων και να αποκλειστούν εφ’ όρου ζωής από κάθε αγώνα της ΑΕΚ. Την απλή αυτή συνταγή εφάρμοσαν στην Αγγλία, από μόνες τους, χωρίς να τα περιμένουν όλα από το Κράτος (που και αυτό πήρε πολύ αυστηρά μέτρα), όλες οι ομάδες, και απαλλάχτηκαν από το καρκίνωμα των λεγόμενων «οργανωμένων». Δεν τους έχει ανάγκη η ΑΕΚ αυτούς τους «φιλάθλους». Μπορεί να τους «χρειάζεται» ο κάθε ανασφαλής παράγοντας, αλλά η ομάδα όχι. Αυτοί, πρέπει να φύγουν. Αλλιώς, θα φύγουν, όπως ήδη έχουν κάνει, όλοι οι υπόλοιποι, υγιείς, και σοβαροί οπαδοί της ομάδας.
Αν ήμουν Πρόεδρος της ΑΕΚ, το ελάχιστο που θα έκανα τώρα θα ήταν να έδινα το Κύπελλο στον Ατρόμητο. Όχι επειδή άξιζε να το κερδίσει βάσει της αγωνιστικής του εικόνας, κάθε άλλο. Θα το έδινα, για να μη μείνει στην ομάδα μου η ρετσινιά ότι κέρδισε ένα Κύπελλο που θα μείνει στην Ιστορία ως Κύπελλο της Ντροπής. Η ΑΕΚ, πρίν ενσκήψει σε αυτήν η διαβόητη «Ορίτζιναλ», ήταν καθαρή ομάδα, που τη σέβονταν όλοι. Εξέπεμπε ήθος, μέσα και έξω από τα γήπεδα. Τώρα, χάρη σ’ αυτούς τους γελοίους κουκουλοφόρους, έχει την φήμη μιας από τις χειρότερες ομάδες στην Ευρώπη. Έχει δίκιο ο Πρόεδρος του Ατρομήτου κ. Σπανός, που δήλωσε ότι κάποιοι ασήμαντοι παράγοντες (που επιτρέπουν να γίνονται τέτοια πράγματα) κατάντησαν μικρή μια μεγάλη ομάδα.
(Εδώ, οφείλω να πω ότι, παρ’ όλες τις διαφωνίες που είχα με τον Ντέμη Νικολαΐδη, εκείνο που του αναγνωρίζω είναι ότι ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος να τα βάλει ευθέως με αυτήν την χαβούζα, και να υποδείξει στην αστυνομία ποιους έπρεπε να συλλάβει για τα επεισόδια που προκαλούνταν)
Έχουν δίκιο, επίσης, οι παίκτες του Ατρόμητου που επιτέθηκαν εναντίον των χούλιγκαν οπαδών της ΑΕΚ, οι οποίοι προσπάθησαν να προπηλακίσουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους που κάθονταν σε ειδική πτέρυγα της εξέδρας. Ο προπονητής του Ατρομήτου, κ. Δώνης, κατήγγειλε ότι μερικοί χούλιγκαν της ΑΕΚ σημάδευαν τα μέλη των οικογενειών των παικτών του Ατρομήτου με πιστόλια για φωτοβολίδες.
Η ΑΕΚ φέρει σοβαρή ευθύνη για όλα αυτά τα «πυρομαχικά» που μπήκαν μέσα στο ΟΑΚΑ. Ήταν χρέος της να φροντίσει για την ασφάλεια όλων εκείνων που της έκαναν την τιμή να αγοράσουν εισιτήρια για να δουν ένα παιχνίδι της. Εκείνοι οι υγιείς οπαδοί της ομάδας που έφυγαν πριν από την απονομή, λόγω των χημικών που ρίχτηκαν (από την αστυνομία, και από χούλιγκανς), έχουν κάθε λόγο ακόμα και δικαστικά να κινηθούν εναντίον της ΑΕΚ και της διοργανώτριας αρχής.
Είναι αδιανόητο πως, μία μέρα μετά την είδηση ότι το 7χρονο παιδί από την Εύβοια, που κτυπήθηκε τη νύχτα της Ανάστασης από φωτοβολίδα και τραυματίστηκε σοβαρά, τελικά υπέκυψε στα τραύματά του, κάποιοι «υπεύθυνοι» επέτρεψαν σε 100-200 ανεύθυνους, που δεν ήσαν περισσότεροι, να μπουν στο ΟΑΚΑ με ολόκληρη … πυριτιδαποθήκη.
Είναι κοινός τόπος, όμως, ότι όλοι αυτοί οι τύποι δεν είναι φορτωμένοι μόνο με … πυρομαχικά. Είναι, οι περισσότεροι από αυτούς, τίγκα στα ναρκωτικά. Έχουν, δηλαδή, ακόμα ένα «ορατό σημείο» επάνω τους, που «φωνάζει» ότι δεν πάνε στο γήπεδο για να χαρούν ποδόσφαιρο και να υποστηρίξουν την ομάδα τους, αλλά μόνο για να δημιουργήσουν επεισόδια. Αυτό είναι το … χάϊ τους.
Με γειά τους με χαρά τους εάν το εκτονώνουν στο σπίτι τους. Σε δημόσιους χώρους, όμως, είναι κίνδυνος-θάνατος. Και κάποιοι οφείλουν να προστατεύσουν την υπόλοιπη κοινωνία από αυτούς. Έχω κουραστεί σ’ αυτόν τον τόπο να ακούω ότι πρέπει να υποστηρίζουμε τις … μειοψηφίες, να κατανοούμε τα προβλήματά τους, και να τους αφήσουμε να τα εκδηλώνουν. Ωραία! Τρεχάτε να τα πείτε αυτά στον πατέρα του παιδιού που σκοτώθηκε από φωτοβολίδα, ή εκείνου που θα σκοτωθεί αύριο-μεθαύριο από χούλιγκαν.

Επόμενη μέρα, Κυριακή:
Οι παράγοντες ακόμα κάνουν δηλώσεις για το χθεσινό παιχνίδι της ντροπής στο ΟΑΚΑ. Ο Αδαμίδης της ΑΕΚ, κάνοντας προσπάθεια να κρύψει την αυταρέσκειά του, ψελλίζει θεωρίες του τύπου «Καταδικάζουμε τα επεισόδια, και καλούμε τους οπαδούς της ΑΕΚ (προφανώς εννοεί τους μη ταραξίες), να τους αποβάλλουν». Γελοίες δηλώσεις. Πώς να τους αποβάλουμε παμμέγιστε Πρόεδρε; Να τους πούμε «παιδιά, μην μπαίνετε μέσα, μην βρίζετε, μην βαράτε τον κόσμο, γιατί θα σας κάνουμε ντα»; Λόγια του αέρα.
Ο πολύ λίγος για Πρόεδρος μιας ιστορικής ομάδας σαν την ΑΕΚ, κ. Αδαμίδης, ζητά την βοήθεια από τους φιλάθλους εκείνους τους οποίους η διοίκηση ενέπαιξε κατά τον χειρότερο τρόπο. Τους πούλησε εισιτήρια, και μάλιστα πανάκριβα σε σχέση με το ποιόν της ομάδας, για να παραστούν σε έναν αγώνα στον οποίο, εκτός όλων των άλλων αισχρών πού βίωσαν, αναγκάστηκαν στο τέλος να φύγουν γιατί δεν άντεχαν το θέαμα και τα δακρυγόνα. Οποιαδήποτε σοβαρή επιχείρηση, που τέτοια δεν είναι πλέον η ΑΕΚ, θα ζητούσε δημόσια συγγνώμη από εκείνους που ήταν μέσα στο ΟΑΚΑ (καθώς και όσους ήταν σπίτια τους), και θα τους αποζημίωνε.
Αντίθετα, όσοι από εμάς αγοράσαμε εισιτήρια διαρκείας της ομάδας (το οποίο δεν πρόκειται να ξανασυμβεί έως ότου φύγει όλη η σαβούρα), και κάναμε το λάθος να δώσουμε τον αριθμό των κινητών μας τηλεφώνων, πριν, κατά και μετά τον αγώνα βομβαρδιστήκαμε από μηνύματα SMS της επίσημης ΑΕΚ, που μας παρακαλούσαν εις ένδειξη της αγάπης μας, λέει προς την ομάδα, να απαντήσουμε με άλλο SMS και να χρεωθούμε ένα ποσό για την ενίσχυσή της, τάχα, όλοι εμείς λοιπόν αποκλείεται να ξαναπατήσουμε σ’ ένα μαγαζί που δεν έχει καμία σχέση με την τιμημένη ταμπέλλα που γράφει απ’ έξω.
Διαβάζω ότι ο Πρόεδρος του Ατρομήτου κ. Σπανός είπε ότι σκέφτηκε κάποια στιγμή χθες να πάρει την ομάδα του και να φύγει. Έπρεπε να το κάνει. Όλοι οι υγιείς και σοβαροί φίλαθλοι της ΑΕΚ θα σηκώνονταν όρθιοι και θα τον χειροκροτούσαν. Το ίδιο είχαμε ελπίσει και εμείς ότι θα έκανε ό δικός μας πρόεδρος, μετά τα επεισόδια της Τούμπας. Αλλά, τελικά, όπως οι πολιτικοί φοβούνται το πολιτικό κόστος μιας γενναίας απόφασης, έτσι και τούτοι εδώ, οι του ποδοσφαίρου οι παράγοντες, ζυγίζουν το «ποδοσφαιρικό κόστος» μιας επίσης γενναίας απόφασης.
Πληροφορίες λένε ότι θα πέσει βαριά καμπάνα στην ΑΕΚ. Μακάρι, αλλά δεν βλέπω πως αυτό θα αλλάξει το κλίμα στις εξέδρες, όπου εκεί, τελικά, είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της ομάδας. θα παίξουμε, λένε, όλα τα παιχνίδια του πλέι-όφ κεκλεισμένων των θυρών. Και πάλι, όμως, λέω πως εάν είχαν τσίπα οι διοικούντες, έστω και τώρα θα έπαιρναν την απόφαση να αποσύρουν την ομάδα από αυτήν την διαδικασία, λέγοντας ότι ντρέπονται για όσα έπραξαν οι οπαδοί της, και ότι όσο συνεχίζεται και απλώνεται αυτό το καρκίνωμα, θεωρούν ότι δεν αξίζει αυτή η ομάδα, όσο καλή και εάν γίνει αγωνιστικώς, να πάει να αγωνιστεί σε ευρωπαϊκά γήπεδα. Μόνο μία τέτοια, ειλικρινής αυτοτιμωρία θα οδηγούσε, νομίζω, σε ουσιαστική κάθαρση, που ίσως να έβρισκε και μιμητές και σε άλλες ομάδες, που επίσης έχουν τα ίδια προβλήματα με δικούς τους οπαδούς.