7.7.11

ΕΙΣ "ΦΙΛΟΝ" (ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ), ΕΙΣ ΦΙΛΗΝ (ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΟΥΜΕ)





ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


AVEC LA LIAISON, S’IL VOUS PLAÎT

     To AB, just for laughs

Αν είταν* το πουλί βιολί,
θά ’σουν πρώτο στη Συμφωνική**.




* Αν "είταν" λέει - όχι αν "είχε" (όπως στην ανωτέρω φωτογραφία)!

** Στη Συμφωνική Ορχήστρα της Βαυαρικής Ραδιοφωνίας ή κάτι τέτοιο.

6.7.11

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΟΙ ΡΟΜΑΝΟ ΤΖΑΝΟΤΤΙ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROMANO ZANOTTI


'A VUCCHELLA


Si comm'a nu sciorillo,
tu tiene na vucchella
nu poco pocorillo
appassuliatella.
Meh, dammillo, dammillo,
-- e comm'a na rusella --
dammillo nu vasillo,
dammillo, Cannetella!

Dammillo e pagliatillo,
nu vaso piccerillo
nu vaso piccerillo
comm'a chesta vucchella,
che pare na rusella
nu poco pocorillo
appassuliatella...
Si... tu tiene na vucchella...
nu poco pocorillo
appassuliatella...



Στίχοι: Gabriele D'Annunzio.
Μουσική: Francesco Paolo Tosti.
Αριέττα του 1892.

5.7.11

ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ



Σύντομο και περιεκτικότατο άρθρο του φίλου και συνάδελφου Βασίλη Γούναρη, καθηγητή Ιστορίας στο ΑΠΘ.

ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ


ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ


Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο Κυριάκος. Αναφέρεται ως ένας από τους συντάκτες του ν/σ για τα ΑΕΙ· ούτε ποιοι είναι οι συνεργάτες του. Τείνω πάντως να πιστέψω πως το κείμενο αυτό δεν έχει επίσημη προέλευση. Γιʼ αυτό και δεν θα το σχολιάσω το «νομοσχέδιο». Θα αρκεστώ να τονίσω τα αισθήματα θλίψης που μου προκάλεσε. Ηταν η κορύφωση μιας διαδικασίας υπονόμευσης που προετοιμάζεται με επιμέλεια εδώ και μήνες. Η ευνοιοκρατία, η αναξιότητα, η φαυλότητα, η πολιτική συναλλαγή και η βία θεωρούνται πλέον βασικά χαρακτηριστικά των ελληνικών ΑΕΙ. Και η κοινή γνώμη ενός έθνους ανέκαθεν διασπασμένου σε συντεχνίες, φατρίες και οικογένειες είναι έτοιμη να κατασπαράξει οποιονδήποτε πλεονεκτεί. Οποιαδήποτε αντίδραση θα θεωρηθεί απλώς επιβεβαίωση. Το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται πολλές αλλαγές. Το κλίμα έχει ωριμάσει. Είναι τραγικό πως τη στιγμή αυτής της γενικής διαπίστωσης επιλέγεται η τακτική της κάθετης ρήξης που θα πνίξει κάθε φωνή λογικής. Τα πολεμικά ανακοινωθέντα είναι έτοιμα. Καθώς, λοιπόν, ξεκινά η τελευταία πράξη του δράματος, θα ήθελα να θυμίσω πως εκτός από τους πανεπιστημιακούς που κάθονται σε βουλευτικά έδρανα και θώκους δημοσίων οργανισμών, τους δημοφιλείς συζητητές στα πάνελ, υπάρχουν κι άλλοι. Δεν είναι γόνοι καθηγητών, δεν επιθυμούν τη δημοσιότητα, δεν πλουτίζουν από προγράμματα, δεν είναι κομματικά στελέχη. Είναι ψώνια, σπασίκλες από τα μαθητικά τους χρόνια. Αφιερώνουν τη ζωή τους στην αριστεία, την έρευνα, τη συγγραφή, τις αξιολογήσεις υποψηφίων, τα μεταπτυχιακά, τους υποψήφιους διδάκτορες. Ξημεροβραδιάζονται στα γραφεία τους διορθώνοντας. Δεν είναι «πριμαντόνες» κάθε είδους. Παίρνουν μισθό μικρότερο από κλητήρες ΔΕΚΟ και έχουν ανάγκη δεύτερης εργασίας. Είναι το πραγματικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Να το θυμάστε, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που θα ακολουθήσουν.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΟΥΡΟΛΟ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO


A NOVA GELOSIA


Fenesta co' 'sta nova gelosia
tutta lucente
de centrella d'oro
tu m'annasconne
Nennerella bella mia
lassamela vedè
sinnò me moro.

4.7.11

ΣΤΥΛΟΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ...

Η κ. Άννα Διαμαντοπούλου...

και η κ. Εύη Χριστοφιλοπούλου.

ΑΜΦΟΤΕΡΕΣ ΤΥΓΧΑΝΟΥΝ ΣΤΥΛΟΒΑΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1961





ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΣΑΝΤΟΣ 2-1

Τα γκολ: Ποσειδών (10), Σουρούνης (43), Ζίτο (50).

Οι συνθέσεις:
Ολυμπιακός: Θεοδωρίδης, Καμπόλης, Στεφανάκος, Σημαντήρης, Πολυχρονίου Κοτρίδης, Γκαβέτσος, Κ. Παπάζογλου, Μπέμπης (Σουρούνης), Σιδέρης, Ποσειδών.
Σάντος: Λαέρτσιο, Τζετούλιο, Μάουρο, Ντάλμο, Ζίτο, Λίμα, Ντόρφαλ (Φόρμανι), Μαντάλβι, Καουτίνιο, Πελέ, Πέπε.

ΣΩΠΑ... - ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΑΜΕ!


Είπεν ο Ιωάννης-Κλαύδιος Γιούνκερ:
H κυριαρχία των Ελλήνων θα περιοριστεί δραστικά.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΑΔΡΙΑΝΑ ΒΑΡΕΛΑ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ADRIANA VARELA


BARRIO DEL TANGO


Un pedazo de barrio, allá en Pompeya,
durmiéndose al costado del terraplén.
Un farol balanceando en la barrera
y el misterio de adiós que siembra el tren.
Un ladrido de perros a la luna.
El amor escondido en un portón.
Y los sapos redoblando en la laguna
y a lo lejos la voz del bandoneón.

Barrio de tango, luna y misterio,
calles lejanas, ¡cómo estarán!
Viejos amigos que hoy ni recuerdo,
¡qué se habrán hecho, dónde estarán!
Barrio de tango, qué fue de aquella,
Juana, la rubia, que tanto amé.
¡Sabrá que sufro, pensando en ella,
desde la tarde que la dejé!
Barrio de tango, luna y misterio,
¡desde el recuerdo te vuelvo a ver!

Un coro de silbidos allá en la esquina.
El codillo llenando el almacén.
Y el dramón de la pálida vecina
que ya nunca salió a mirar el tren.
Así evoco tus noches, barrio 'e tango,
con las chatas entrando al corralón
y la luna chapaleando sobre el fango
y a lo lejos la voz del bandoneón.


********************************************


ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΑΝΓΚΟ


’Κεί κάτω σε μια γειτονιά της Πομπηΐας
στα λούκια ο ύπνος σ’ άρπαζε ξεθεωμένο.
Φανάρι κόκκινο στην άκρη της γωνίας
και το μυστήριο αντίο που σφυράει το τραίνο.
Και δώσ’ του, τα σκυλιά αλυχτάνε στη σελήνη,
και πίσω από ’να κρύβετ’ ο έρωτας πορτόνι·
ραγίζουν βάτραχοι της λίμνης τη γαλήνη
και απόηχος μπαντονεόν με αναστατώνει.

Του τάνγκο γειτονιά, μυστήριο και φεγγάρι,
στα στενοσόκακά σου πώς και νά ’ναι τώρα;
Παλιόφιλοι καλοί... – της λήθης το σφουγγάρι
τους έσβησε: πού νά ’ναι;... πώς περνούν την ώρα;
Του τάνγκο γειτονιά, η Χουάνα τί έχει γίνει; –
η ξανθομάλλα που ’χα τόσο αγαπήσει...
Να ξέρει ιδέα πως έ μ μ ο ν η μού έχει μείνει
απ’ τη βραδιά που σύξυλη την έχω αφήσει;
Του τάνγκο γειτονιά, μυστήριο και φεγγάρι,
στη μνήμη μου και πάλι μέσα σ’ έχω πάρει.

Πιό πέρ’ απ’ τη γωνία κόρο σφυριγμάτων
και το αλμασέν με τράπουλες θα πλημμυρίσει.
Χλωμή γειτονοπούλα, σκέλεθρο δραμάτων,
το τραίνο να περνά δεν θα ξαναντικρύσει.
Του τάνγκο γειτονιά, η νύχτα σου με ντύνει
με μάντρες και με αλάνες στο μικρό σου αλώνι·
στις λασπουριές τσαλαβουτά η χρυσή σελήνη
και απόηχος μπαντονεόν με αναστατώνει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

3.7.11

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΑΣΟΥΘΕΝΑ ΜΑΪΣΑΝΙ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η AZUCENA MAIZANI


EN ESTA SOLEDAD


En la calle desierta
de tu abandono
me siento perdida,
y estas sombras que apagan
la voz de mi canto
me quitan la vida.
Te llevaron los vientos
de otros amores
con rumbo ignorado
y en la ruta del tiempo
confiada al destino
Te habré de esperar.

Inquieto seguirás
más con el tiempo
tus sienes blanquearán
Y cambiaran tus besos;
entonces volverás,
mi alma lo presiente,
soñando tiernamente
en esta soledad.

Bajo el sol del recuerdo
volviendo a la senda
de nuestros amores
voy sumando tristezas,
rezando cariño,
Contando ilusiones.
Me miraban tus ojos
perdiendo la llama
de mis esperanzas
y tu boca jugando
con una mentira
me hizo soñar.

Inquieto seguirás
más con el tiempo
tus sienes blanquearán
Y cambiaran tus besos;
entonces volverás,
mi alma lo presiente,
soñando tiernamente
en esta soledad.



Στίχοι: Azucena Maizani.
Μουσική: Vicente DeMarco.

2.7.11

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ: ΚΑΤΣΕ Ν' ΑΚΟΥΣΕΙΣ ΜΙΑ ΠΕΝΙΑ

1.7.11

ΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑΣΕΜΙ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ


ΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑΣΕΜΙ


Μυρίζει ο κόσμος γιασεμί
κι η γη αναστατωμένη
κι είναι το Σάββατο χλωμό
πολύ χλωμό
σαν κάτι που πεθαίνει

Κι ήρθες εσύ με τα παλιά
τα ρούχα τα τριμμένα
και με ρωτάς τί νά ’γινε
η αγάπη αυτή που είχα για σένα

Μυρίζει ο κόσμο γιασεμί
κι ο ουρανός λιβάνι
και λες πως ήρθε η στιγμή
πικρή στιγμή
ο κόσμος να πεθάνει

Γίναν τα μάτια σου βαθιά
κι οι θάλασσες μεγάλες
μού πήραν όλες τις χαρές
κι όμως χαρές δεν φέραν άλλες



Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης.
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΝΑΚΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ

30.6.11

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1984






Ο ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ ΣΤΗ ΝΑΠΟΛΗ

Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ ΜΠΟΣΤ


Η ΝΗΣΟΣ ΤΩΝ ΑΖΟΡΩΝ


Ένα πλοίον ταξιδεύον
με υπέροχον καιρόν
αιφνιδίως εξοκείλει
ανοιχτά των Αζορών

Κι ένας νέος με μιαν νέαν,
ωραιότατα παιδιά
φθάνουν κολυμβών γενναίως
εις πλησίον αμμουδιά

Ζώντας βίον πρωτογόνου
και ο νέος με την κόρη
κοίταζαν και κάπου κάπου
εάν έρχεται βαπόρι

Αλλά φθάσαντος χειμώνος
και μη φθάνοντος βαπόρι
απεβίωσεν ο νέος
και απέθανεν η κόρη

Αργότερα αργότερα
πλησίασαν δυο κότερα
ήρθε κι ένα βαπόρι
ματαίως ψάχνον για να βρει
ματαίως ψάχνον για να βρει
τον νέον και την κόρη

Κατηραμένη νήσος,
νήσος των Αζορών
που καταστρέφεις νέους
και θάπτεις των κορών

Να πέσει τιμωρία
από τον ουρανόν
να λείψεις απ’ τους χάρτας
και των ωκεανών

29.6.11

ΠΑΡΑΓΚΑ


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ


Η ΠΑΡΑΓΚΑ


Όπου κοιτάζω να κοιτάζεις
όλη η Ελλάδα ατέλειωτη παράγκα
παράγκα, παράγκα, παράγκα του χειμώνα
κι εσύ μιλάς σαν πτώμα

Ο λαός,ο λαός στα πεζοδρόμια
κουλούρια ζητάει και λαχεία
κοπάδια, κοπάδια, κοπάδια στα υπουργεία
αιτήσεις για τη Γερμανία

Κυράδες, φιλάνθρωποι παπάδες
εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες
η Ευανθούλα κλαίει πριν να κοιμηθεί
την παρθενιά της βγάζει στο σφυρί

Στα γήπεδα η Ελλάδα αναστενάζει
στα καφενεία μπιλιάρδο, καλαμπούρι και χαρτί
στέκει στο περίπτερο διαβάζει
φυλλάδες με μιάμιση δραχμή

Όχι, όχι αυτό δεν είναι τραγούδι
είναι η τρύπια στέγη μιας παράγκας
είναι η γόπα που μάζεψε ένας μάγκας
κι ο χαφιές που μας ακολουθεί.

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1982 ΣΤΟΝ ΒΟΛΟ



ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ 2-1

Τα ερυθρόλευκα γκολ ο Βιθέντε Εσταβίγιο και ο Νίκος Αναστόπουλος, το πράσινο γκολ ο Χρήστος Ζιάκος.

Στο συγκλονιστικό σπηκάρισμα του αγώνα είναι ο Φίλιππος Συρίγος.

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΟΥΝΤΑ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

Ο ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΝΙΔΙΑΤΗΣ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΟΥΝΤΑ


ΤΟ ΧΑΡΙΚΛΑΚΙ


Χτες το βράδυ Χαρικλάκι
είχες πάλι τ' οργανάκι
και γλεντούσες μ' ένα αλάνι
κάτω στο Πασαλιμάνι

Φιλάκια ναζάκια
άντε Χαρικλάκι μου
πώς με γέλασες
άντε γειά σου
μου την έσκασες

Μες στην μπύρα όταν μπήκες
αχ μανούλα μου τι γλύκες
με φωνόγραφα και πλάκες
νταλγκαδάκι με τους μάγκες

Ζηλεύω και κλαίγω
άντε Χαρικλάκι μου
πώς με γέλασες
άντε γειά σου
μου την έσκασες

Το πρωί για τη Γλυφάδα
κούκλα μου αυτοκινητάδα
κολυμπάς σαν πάπια χήνα
και το στρίβεις στην Αθήνα

Ζηλεύω και κλαίγω
άντε Χαρικλάκι μου
πώς με γέλασες
άντε γειά σου
μου την έσκασες
άντε γειά σου
μου την έσκασες

ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ


ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΤΟ ΠΑΣΑΛΙΜΑΝΙ


Στον Πειραιά, στο Πασαλιμάνι
τα παιδιά μοιράζουνε ματιές μες στο σεργιάνι.
Στον Πειραιά, στο Πασαλιμάνι
παίζουν με τα όνειρα πριν βάλουνε στεφάνι.

Θέλει αέρα το πουλί,
θέλει αγάπη το παιδί
μες στους πολλούς να βρει λιμάνι.

Στον Πειραιά, στο Πασαλιμάνι
Κυριακή απόγευμα, γιορτή μες στο λιμάνι.


Στίχοι & μουσική: Γιώργος Ποταμιάνος.

28.6.11

ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΥΡΗΜΑ...



... κάτω από τα τανξ, και μάλιστα πάγκαλο...

Η ΝΑΡΑ ΛΕΑΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΖΙΟΒΑΝΙ ΣΙΛΒΑ ΝΤΕ ΟΛΙΒΕΪΡΑ


Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ:

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η NARA LEÃO


A BANDA


Estava à toa na vida
O meu amor me chamou
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
A minha gente sofrida
Despediu-se da dor
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor, de amor
O homem sério que contava dinheiro parou
O faroleiro que contava vantagens parou
A namorada que contava as estrelas
Parou para ver, ouvir e dar passagem
A moça triste que vivia calada sorriu
A rosa triste que vivia fechada se abriu
E a meninada toda se assanhou
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Estava à toa na vida
O meu amor me chamou
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
A minha gente sofrida
Despediu-se da dor
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor, de amor
O velho fraco se esqueceu do cansaço e pensou
Que ainda era moço pra sair no terraço e dançou
A moça feia debruçou na janela
Pensando que a banda tocava pra ela, pra ela
A marcha alegre se espalhou na avenida e insistiu
A lua cheia que vivia escondida, surgiu
Minha cidade toda se enfeitou
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Mas para meu desencanto
O que era doce acabou
Tudo tomou seu lugar
Depois que a banda passou
E cada qual no seu canto
Em cada canto uma dor
Depois da banda passar
Cantando coisas de amor, de amor
O velho fraco se esqueceu do cansaço e pensou
Que ainda era moço pra sair no terraço e dançou
A moça feia debruçou na janela
Pensando que a banda tocava pra ela, pra ela
A marcha alegre se espalhou na avenida e insistiu
E a lua cheia que vivia escondida surgiu
Minha cidade toda se enfeitou
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Pra ver a banda passar
Cantando coisas de amor
Pra ver a banda passar