ΥΠΟ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΚΟΝΔΥΛΗ ΡΗΘΕΝ

Η σύγχρονη Ελλάδα είναι ένα αποχωρητήριο χτισμένο από Φιλέλληνες πάνω στα ερείπια ενός αρχαίου ναού.



Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης, που είναι και δικός μας, γαύρος Ολυμπιακός.
Η φωτογραφική παρέμβαση δείχνει όχι μόνο το τί είναι, αλλά και το προς τα πού πέφτει η σύχρονη Ελλάδα.
Ευχαριστίες στον Γιώργο Μίχο από το σάιτ του οποίου "ξεσήκωσα" τον στοχασμό του Παναγιώτη Κονδύλη.
(Αλήθεια, Μίχο, τί ομάδα είσαι;)

ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 2002

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ 14-10

Ελέγχοντας το ματς σε όλη του τη διάρκεια ο Θρύλος νίκησε άνετα την Μπαρτσελόνα με 14-10, αποτέλεσμα που, σε συνδυασμό με την ήττα της Μαρσέιγ από τη Γιουγκ, έστειλε την ομάδα μας στους "οκτώ" του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης. Τα γκολ πέτυχαν οι: Σάντα 4, Χατζηθεοδώρου 3, Ντόσκας 1, Αφρουδάκης 2, Κομάντινα 3, Σχίζας 1. Τώρα περιμένουμε να κληρωθούμε με μία από τις Χόνβεντ, Προ Ρέκο και Παρτιζάν. Ξαναζούμε, σύγγαυροι, τις γλυκιές ημέρες του 2002, όταν κατακτήσαμε το Κύπελλο Πρωταθλητριών και το Σούπερ Κύπελλο στην Ευρώπη.

Ναι, αυτοί οι παιχταράδες Ε Ι Ν Α Ι Ολυμπιακός!

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

Αι, αφού το λέει στο "ΦΩΣ" ο κ. Σάκης Τσιώλης, προπονητής του πρωτοπόρου στη Β΄ Εθνική Λεβαδειακού, ότι ο Τσιρίλο είναι παιχταράς, ας σπεύσωμεν να τον πάρωμεν στον Θρύλο, μην μας προλάβει κανάς άλλος και χάσουμε αυτό το κελεπούρι. Το ίδιο γράφει, αλλά σεμνά (χαμηλά κάτω) και ο "ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗΣ". Α, ναι και ο Καμπάνταης είναι παιχταράς. Απορώ: για μένα, αλήθεια, δεν θα γράψει κανένας, τί παιχτούρα είμαι;

Με διπλό κλικ πάνω στην εικόνα μεγεθύνονται τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

ΕΚΤΑΚΤΗ ΕΚΔΟΣΗ

Επειδή, εκλεκτοί σύγγαυροι, γιάφοροι γαύροι εξ ημών κινούνται "γαύρω φρονήματι" σας παρουσιάζω δύο ποστάκια της Ευλογημένης / Μπενεντέττας Παβόνε -ένα έγχρωμο και ένα ασπρόμαυρο- σούπερ ιταλικά ως προς τη σύλληψη / concept. Το μπλόγκι το επισκέπτονται και κάτι Βάζελοι, ως γνωστόν. Ας κάνουν κι ελόγου τους λιγάκι "μάτι" - όπως ακριβώς "εποφθαλμιούν" τους τίτλους μας: από μακριά. Για να συνεννοηθούμε, όμως, σημειώνεται εδώ ότι τέτοιες έκτακτες εκδόσεις δεν θα επαναληφθούν στο μέλλον, ει μη μόνον εντελώς εκτάκτως.

Νά 'χεις τέτοιο σεντερφόρ, να μην αφήσει δίχτυ για δίχτυ ατρούπητο!...

Με διάπυρους γαυρικούς χαιρετισμούς.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΜΠΡΟΥΝΟ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ Η ΜΠΕΝΕΝΤΕΤΤΑ

ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ:

Ανακοινώθηκε επισήμως ότι Εκπρόσωπος Τύπου της ΠΑΕ ανέλαβε ο Γιάννης Μώραλης. Επί τέλους, να μια καλή είδηση! Να υπάρχει και η φωνή του Ολυμπιακού στον χώρο των "μεδίων"! Διότι μέχρι τώρα δεν υπήρχε. Ο Γιάννης ξέρει γράμματα καλά - και τα κανονικά και τα του ποδοσφαίρου. Μιλάει "ελληνικά" και δεν μουγκρίζει, και -όπως αποδείχθηκε και πρόσφατα, για όσους δεν τον γνώριζαν- χειρίζεται θέματα "κρίσεων" όχι μόνο με τη δέουσα (για τη φύση των ΜΜΕ) σοβαρότητα, αλλά και με ήθος ατρέπτως ολυμπιακό. Γιατί ο Γιάννης Μώραλης είναι ολυμπιακός (και όχι "ολυμπιακάρας"), και δη ολυμπιακός γαύρος και δοκιμασμένος στα δύσκολα.


ΔΕΝ ΠΑΜΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΚΑΛΑ:

Δεν ξέρω, σύγγαυροι, ποιούς ποδοσφαιριστές θα πάρουμε στις μεταγραφές. Φοβάμαι, ωστόσο, -και για την ακρίβεια "τρέμω"- ότι θα δούμε τον Μπρούνο Τσιρίλο στα ερυθρόλευκα. Διαβάζω, ως γνωστόν, κάθε μέρα τον φιλολυμπιακό τύπο. Από την ανάγνωση του "ΦΩΤΟΣ" και του "ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ" αυτό προκύπτει: ότι ο δον Μπρούνο κατηφορίζει στον Πειραιά. Για να εξηγούμεθα: ο Τσιρίλο, ως ναπολιτάνος, μού είναι άκρως συμπαθής, και τίποτα δεν με εμποδίζει να τον βρω και να τραγουδήσουμε καμμιά καντσονέττα της πατρίδας του, που τόσο πολύ αγαπώ (Michelemma..., 'o marenariello..., Guapparia..., Reginella κ.λπ.). Αλλά ο Τσιρίλο, ως ποδοσφαιριστής, κάνει μέχρι τον Θρασύβουλο Φυλής - ούτε καν για την ΑΕΚ, δηλαδή. Εκτός κι αν θέλουμε στου Ρέντη, αντί για τα γνωστά ξύλινα ανδρείκελα, να χρησιμοποιούμε στην προπόνηση "ζωντανούς" αντιπάλους, για να κάνει ντρίμπλες ο Καστίγιο...

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:

Ο φίλος του "Ερυθρόλευκου Μετεριζιού" ΤΟΥΚΙΘΕΜΠΛΟΜ μου ζήτησε να ποστάρω μια ωραία ξανθιά. Αι, ας του κάνω το χατήρι, να χαρούμε μαζί του με γαύρα διάθεση και όλοι εμείς οι άλλοι. Με τη συναίνεσή σας, σύγγαυροι, όμως, εγώ θα (του) ποστάρω μια μελαχρινή. Έχω μάλιστα και το λόγο μου. Στον φιλολυμπιακό τύπο διαβάζω ότι "χτυπάμε" τον Μαριάνο Παβόνε της Εστουδιάντες. Επειδή το πιθανότερο είναι να μη δούμε ποτέ τον παιχταρά αυτόν στο λιμάνι με την ερυθρόλευκη -και μακάρι να αποδειχθώ, όχι μόνο ψεύτης, αλλά ψεύταρος!...-, ας τον δούμε στα ερυθρόλευκα της Εστουδιάντες στη φωτογραφία που ποστάρω πρώτη. Γι' αυτό ακριβώς, όμως, ποστάρω, χάριν του ΤΟΥΚΙΘΕΜΠΛΟΜ, και την κυρία Μπενεντέττα Παβόνε ντυμένη στα ερυθρόλευκα. Αν τη θέλετε και ελαφρώς ή / και κοσμίως γυμνή, απευθυνθείτε, παρακαλώ, στον διαχειριστή του μπλογκίου, κι εκείνος θα δει τι θα κάνει. "Μπενεντέττα" στα ιταλικά θα πει -για όσους δεν το γνωρίζουν- "Ευλογημένη".

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

Τα συγχαρητήρια στος ποδοσφαιριστές, την τεχνική και τη διοικητική ηγεσία της ομάδας μας για την κατάκτηση τους Πρωταθλήματος είναι ανυπόκριτα. Δέκα τίτλοι πρωταθλητού τα τελευταία ένδεκα χρόνια, και συνολικώς 35 (: όσους έχουν μαζί ο ΠΑΟ, η ΑΕΚ, ο Άρης και ο ΠΑΟΚ). Ιδιαίτερα συγχαρητήρια απευθύνουμε στους Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς και Γιώργο Ανατολάκη για το ρεκόρ των δέκα κατακτημένων τίτλων πρωταθλητού με την ίδια ομάδα. Να γνωρίζουν, ωστόσο, ότι το ρεκόρ τους ...απειλείται από τον Νέρι Καστίγιο!

Τα προβλήματα του πρωταθλητή είναι πολλά. Οι πάντες τα γνωρίζουν. Κανένα τους δεν είναι άλυτο, κάποια όμως από αυτά είναι δυσεπίλυτα. Κατεπείγει η λύση τους.

Αυτά για σήμερα. Αύριο πάλι εδώ είμαστε.

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΔΕΝ ΛΥΓΑΜΕ ΠΟΤΕ

Καλώς εχόντων των πραγμάτων την Κυριακή ο Ολυμπιακός στέφεται πρωταθλητής. Ο τίτλος αυτός έχει την ιδιαίτερη σημασία του, καθώς είναι ο δέκατος στα τελευταία ένδεκα χρόνια. Είναι δε τοις πάσι γνωστός ο λόγος γιατί δεν είναι ο ενδέκατος… - μην ξαναλέμε τα ίδια πράγματα.
Και όμως ο τίτλος αυτός, ο τόσο σημαντικός, φαίνεται σαν να μην έχει τη λάμψη του ιδιαίτερου κατορθώματος. Φρόντισε, βέβαια, γι’ αυτό και ο ίδιος ο Ολυμπιακός, που δεν απέδειξε ούτε μία φορά εφέτος την τεράστια αγωνιστική διαφορά που τον χωρίζει (χρόνια τώρα, μάλιστα) από τους κύριους αντιπάλους του! Επιπλέον ηττήθηκε δύο φορές από τον «αιώνιο αντίπαλο» και αποκλείστηκε όχι μόνο «αδόξως», αλλά κυριολεκτικώς «ηλιθίως» από ομάδα μικρότερης αγωνιστικής κατηγορίας στο Κύπελλο. Περί δε του λεγομένου «ευρωπαϊκού κάτι παραπάνω» ας μη γίνεται καλύτερα λόγος – πιάσαμε πάτο και πιο κάτω δεν πάει.
Και ενώ είναι πασιφανές ότι «σερνόμασταν» μιαν ολόκληρη χρονιά, λυπάμαι που θα το γράψω, σύγγαυροι, αλλά τα αποτελέσματα της «μπαγεβίτσειας αβελτηρίας» και της «ήπιας λαίλαπας Σόλιντ», που βιώσαμε δυόμιση χρόνια, δεν έχουν φανεί ακόμα. Και τί να πρωτομαζέψει τώρα ο Τάκης Λεμονής;! Εύχομαι και ελπίζω να έχουν λάβει σχετικώς τα μηνύματα των καιρών και, προ πάντων, μέτρα τους στην Πλατεία Αλεξάνδρας, για να μη βρεθούν / βρεθούμε προ άκρως δυσαρέστων εκπλήξεων κατά την επόμενη αγωνιστική περίοδο. Να το πω καθαρότερα: μυρίζει 1988, και δη έντονα...
(Προστέθηκαν πρόσφατα και τα «γεγονότα» της Λεωφόρου Λαυρίου και το γλυκό έδεσε καλά το σιρόπι του… Επ’ αυτού, όμως, σε άλλο ποστάκι – όχι σήμερα.)
Ο λαός του Θρύλου έχει και πικραθεί και πληγωθεί. Το γράφω και το επισημαίνω για όποιον τυχόν δεν το γνωρίζει. Και μάλιστα έχει πικραθεί και πληγωθεί πάρα πολύ. Τη στιγμή αυτή αποζητάει μιαν αφορμή χαράς – της χαράς, που στερήθηκε μιαν ολόκληρη χρονιά. Μην κεραστεί πάλι με κανά υποκατάστατο «νίκης»! Ούτε έχει ανάγκη τίποτα «μεταγραφολογικά ερζάτς»!
Είναι βέβαιο ότι την Κυριακή το Γήπεδο Καραϊσκάκη θα γεμίσει από οπαδούς του Θρύλου που θέλουν έστω και την τελευταία στιγμή της συνολικής παρτίδας να χαρούν αφ' ενός καλή μπάλα, για να ευχαριστηθούν τον 35ο τίτλο πρωταθλητή, και να διαδηλώσουν αφ' ετέρου την ακράδαντη πίστη τους στην ομάδα τους, που βάλλεται και (μονίμως) από έξω και (δυστυχώς) από μέσα.
Ο λαός του Θρύλου, δηλαδή ΕΜΕΙΣ, πρέπει να συμπαρασταθούμε στην ομάδα μας με ήθος γνήσια ολυμπιακό. Με αμείωτο παλμό να διαδηλώσουμε την τελευταία Κυριακή, που παίζουμε για φέτος στο γήπεδό μας, ότι εμπιστευόμαστε τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ και ότι θα είμαστε και του χρόνου εκεί, στις κερκίδες, να τραγουδάμε για τη «μεγάλη μας αγάπη», όχι «σαν χαζοχαρούμενη μάζα» ή «σαν εσμός υβρεολόγων», αλλά σαν γαύροι ολυμπιακοί, πού όντως «δεν λυγάν ποτέ», όχι μόνο στα λόγια και στα τραγούδια, αλλά πάνω απ’ όλα στην πράξη.

ΑΛΒΑΝΙΚΟΣ ΣΕΞΙΣΜΟΣ

Αντε μέσα σε όλα να γελάσει λίγο και το πικραμένο χειλάκι μας! Περιβόλι η "Αθλητική Φωνή". Την πείραξε η "σεξιστική" χειρονομία του Μπούσι! Μετά, μάλιστα, από τόσες καλτ ταινίες που "μοιράζει", πώς ν' αντέξει τόση χυδαιότητα εκ μέρους του "Αλβανού"...
Για να απολαύσετε άνετα όλη τη σελίδα της εφημερίδας κάν'τε, παρακαλώ, διπλό αριστερό κλικ επάνω της.
Αλήθεια, τώρα ανακάλυψαν οι φίλοι μας οι Πράσινοι ότι ο Μπριάκος είναι γελοίος; Χρόνια το φωνάζουμε ότι ο άνθρωπος είναι -όπως, άλλωστε, και ο ανεκδιήγητος Βασσάρας- άσχετος με το τόπι. Ζαλίζεται. Λογικό, όμως, είναι να ζαλίζεται, αφού "μπριάκος" θα πει "μεθυσμένος".
Αλήθεια, για κείνο το πέναλτυ πού 'χανε φάει οι Πράσινοι από την Καλαμαριά στον πρώτο γύρο (στο τελευταίο λεπτό για την ακρίβεια) θυμάται κανείς να μας πει τίποτα;

Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε ομάδα.

Μπονζούρ!

ΤΙΠΟΤΑ

Δυστυχώς, σύγγαυροι, τίποτα! Μαύρα χάλια η ομάδα μας... Θα τα πούμε πάλι σε 3-4 μέρες.

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Αγαπητοί σύγγαυροι, δεν είναι η πασχαλινή ραστώνη / βαρεμάρα που με έκανε να απουσιάσω τόσον καιρό από το "μετερίζι". Είναι άλλα, και είναι πολλά. Και είναι και λίγο-πολύ γνωστά. Για έ ν α , όμως, θα πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσουμε ανοιχτά και στα ίσα. Όχι εσείς κι εγώ μεταξύ μας, και ατομικά ο καθένας μας, αλλά επισήμως η Διοίκηση. Να λάβει πρώτα θέση η Διοίκηση και ύστερα να συζητήσουμε τη θέση της όλοι εμείς, και δη με ήθος ολυμπιακό πώς επιθυμούμε να είναι ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς. Να λάβει κατόπιν το μήνυμα η Διοίκηση και να προβεί στα αναγκαία. Κανένας ολυμπιακός οπαδός δεν μας περισσεύει για να τον εξοστρακίσουμε από την ολυμπιακή πολιτεία μας, αλλά και κανενός μεμονωμένου ολυμπιακού οπαδού δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ή να ανεχθούμε τα ιδιαίτερα καπρίτσια. Αυτά για σήμερα. θα επανέλθω λίαν συντόμως.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

Οι Θρησκευόμενοι Κόκκινοι Επιστήμονες θεωρούμε υποχρέωσή μας να τοποθετηθούμε απέναντι στα τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στις 29 Μαρτίου 2007 και που οδήγησαν στο θάνατο ενός νέου ανθρώπου.

- Εκφράζουμε τη βαθύτατη θλίψη μας για τον πραγματικά άδικο χαμό του νεαρού και τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του.
- Θεωρούμε αυτονόητη την καταδίκη τέτοιων γεγονότων που τείνουν να γίνουν σύνηθες φαινόμενο, αλλά ταυτόχρονα εκτιμούμε ότι η απαίτηση για ένταση των κατασταλτικών αστυνομικών μέτρων αντιμετώπισης τους είναι επικίνδυνη και κάθε άλλο παρά συντελεί στην ουσιαστική επίλυση του προβλήματος.
- Υποστηρίζουμε ότι οι βίαιες συγκρούσεις ανάμεσα σε ομάδες νεαρών οπαδών, που ανήκουν σε αντίπαλες αθλητικές ομάδες, όπως και η μετάθεση των συγκρούσεων αυτών έξω από τους αγωνιστικούς χώρους, κάτι σύνηθες πια σε άλλες χώρες, αποτελούν κοινωνικό φαινόμενο που υπερβαίνει κατά πολύ τα στενά όρια της «οπαδικής» αντιπαράθεσης.

Για μας είναι σαφές ότι, όταν σε μια κοινωνία προβάλλεται και καλλιεργείται ως υπέρτατη «αξία» ο άκρατος ανταγωνισμός, η αρχή ότι «ο άνθρωπος είναι λύκος για τον συνάνθρωπό του»,εγκαταλείπεται η νεολαία στην ανασφάλεια, στην ανεργία, στην χωρίς δικαιώματα ένταξη στην παραγωγή, και της στερείται η μόρφωση και ο πολιτισμός μένοντας χωρίς καμιά ηθική αξία,τότε η νεανική ορμή μετατρέπεται στη στρεβλή της εκδοχή, δηλαδή στην τυφλή βία.

Οι νέοι άνθρωποι που θεωρούν την ταύτιση με τις ομάδες τους ως μοναδικά αυθεντική ταύτιση και μέσα από αυτήν νιώθουν γεμάτοι με τόσο κενό που υπάρχει γύρω τους θα πρέπει να καταλάβουν ότι η προωθούμενη από τους κυρίαρχους αναγωγή σε αντιπαράθεση ζωής της σύγκρουσης Ολυμπιακού-Παναθηναϊκού, της μιας γειτονιάς με μια άλλη κ.ο.κ., αποτελεί τον καλύτερο τρόπο εκτροπής και αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά προβλήματα και μεταφέρεται σε ένα πεδίο ακίνδυνο για τους εμπνευστές της, αλλά πολύ επικίνδυνο για τους νέους.

Γι’ αυτό άλλωστε, ενώ οι «δυνάμεις της τάξης» είναι πάντοτε παρούσες και ιδιαίτερα δραστήριες και επιθετικές, προβαίνοντας μάλιστα σε προληπτικές συλλήψεις, όταν πρόκειται για εκδηλώσεις κοινωνικών ομάδων, που αντιστέκονται ή διεκδικούν τα δικαιώματα τους, είναι απούσες από τέτοιες συγκρούσεις, ή τις «αξιολογούν λαθεμένα».

Ως ομάδα επιστημόνων και καλλιτεχνών, που υποστηρίζουμε αταλάντευτα τον Ολυμπιακό και επιδιώκουμε τη σύνδεσή του με τις λαϊκές του ρίζες και μια ευρύτερη πολιτιστική δραστηριότητα, στην οποία άλλωστε εντάσσεται και ο αθλητισμός, δηλώνουμε ότι θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, έτσι ώστε ο αθλητισμός, και πιο ειδικά το ποδόσφαιρο, να μην χρησιμοποιείται από τον οποιονδήποτε σαν «ναρκωτικό μαζικής υποκατάστασης», ή σαν «χλωροφόρμιο συνειδήσεων», κάτι που οδηγεί σε τραγικά γεγονότα σαν τα προχθεσινά.

Θρησκευόμενοι Κόκκινοι Επιστήμονες.

Αθήνα 31-3-2007

Ο ΜΠΑΜΠΟΥΛΑΣ, Ο ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑΣ ΚΑΙ Ο ΜΠΑΛΗΣ Ο ΜΗΤΣΟΣ

Ελλείψει αξίας να σχολιασθεί επικαιρότητος "κρεμάω", σύγγαυροι, ένα όχι και τόσο πολύ γνωστό ποίημα του Ναπολέοντος Λαπαθιώτη, που αναφέρεται στον παλιό Περαία και στη γνήσια μαγκιά του.



ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ


ΡΕΜΠΕΤΙΚΟ


Κάτω στου Μήτσου τον ντεκέ κάναν οι μπάτσοι μπλόκο
και βρήκαν ντουμανότρυπες κ' ένα γιαπί λουλάδες,
πενηνταδυό διμούτσουνες και δεκαοχτώ μαρκούτσια.

Σουρτά- σουρτά με μπαμπεσιά ζυγώσαν οι ρουφιάνοι,
με ζούλα ήρθαν οι π[ούστηδες] και μας εβάναν μπόστα:
τσιμπήσαν πρώτα τον Μπαλήν, όπου φυλούσε τσίλλιες,
και μπήκαν στο τσαρδάκι μας και μας τα κάναν λίμπα.

Πήραν τις ντουμανότρυπες, πήραν και τους λουλάδες,
πήραν και τις διμούτσουνες, τα δεκαοχτώ μαρκούτσια,
πήραν και τους ντερβίσηδες και στο πλεχτό τους πάνε.

Πήραν τον Μίκα το Ντουρντή, το τζε του Ντελαβέρη,
το Μπάμπουλα, το Μπούμπουλα και το Μπαλή το Μήτσο,
πήρανε και το ντερτιλή το Ντάτα, το θερίο,
πόκανε πέντε στην Παλιά και δώδεκα στ' Ανάπλι,
κι όταν μιλάη τσακίζεται και λέει: Όφ, τ' αδρεφάκι.
Πήραν και το Σκουντή το Λια με τα σμιχτά τα φρύδια,
κι ο Λιάκος βαρυγκόμαγε, κι ο Λιάκος βλαστημούσε.

Λιάκο μ' τ' έχεις και θλίβεσαι, τ' έχεις κι αναστενάζεις;
Δεν κλαίω που με τσιμπήσανε και στο πλεχτό με πάνε,
μον' κλαίω που μου τη σκάσανε κι ακόμα είμαι χαρμάνι...

ΜΠΟΓΙΑ ΓΙΑ Τ' ΑΒΓΑ

Διαβάζω, σύγγαυροι, τον φιλολυμπιακό τύπο –καθόσον αποφεύγω συστηματικώς να διαβάζω άλλες φυλλάδες– και διαπιστώνω ότι τον τελευταίο καιρό δεν κινείται απολύτως τίποτα στην ομάδα, ει μη μόνο ο φόβος μην έχουμε τίποτα «οδυνηρές απώλειες» την Κυριακή στη Λάρισα. Διαβάζω επίσης ότι οι ποδοσφαιριστές μας δεν δείχνουν όχι ζήλο, αλλά ούτε καν κέφι στις προπονήσεις.
Είναι άρρωστη η ομάδα, φίλοι. Πολύ άρρωστη. Η γιατρειά θεωρητικώς υπάρχει μεν, πρέπει όμως να εφαρμοσθεί ως αγωγή και πρακτικώς. Αλλιώς κλάψ’ τε μας! Όπως το διαβάσατε. Και να σας πω και κάτι;: Εμένα δεν με πείθουν τα διάφορα καθησυχαστικά κλισεδάκια τού στυλ «Δικό μας είναι και του χρόνου το Πρωτάθλημα», «Ποιος να μας ξεπεράσει;», «Δεν έχουμε αντίπαλο στην Ελλάδα» κ.λπ. καφενειοδημοσιογραφικά παπαρόλογα.
Δεν χρειαζόμαστε μεταγραφολογία – χρειαζόμαστε μεταγραφές! Χρειαζόμαστε μεγάλες και ουσιαστικές μεταγραφές. Από έξω προς τα μέσα – όχι τις λεγόμενες «εσωτερικές» (άλλο γουδόχερο και τούτο πάλι!...). Χρειαζόμαστε παιχταράδες. Νέους, άριστους και φιλόδοξους. Όλους τους εξ Ελλάδος και κάμποσους αλλοδαπούς. Το επαναλαμβάνω: Νέους, άριστους και φιλόδοξους. Όχι ταλέντα – ταλέντα έχουμε. Παιχταράδες θέλουμε, που δεν έχουμε, γιατί μας έχουνε τελειώσει.
Για να γίνουν μεταγραφές χρειάζονται χρήματα, όπως ακριβώς –μέρες που ’ναι– για να βαφτούν αβγά χρειάζεται μπογιά – πολλή και καλή.
Δείτε, σύγγαυροι, τη φωτογραφία με τους δύο παίχτες μας - τους ελάχιστους που ξέρουν ολυμπιακή μπάλλα! Ο ένας φοράει τη φανέλλα με τα πρωταθλήματα που πήρε στα τελευταία έντεκα χρόνια η ομάδα μας. Η σύνθεσή της πρέπει, ωστόσο, να αλλάξει, για να πάρουμε στα επόμενα εφτά χρόνια τόσα πρωταθλήματα όσα γράφει και η φανέλλα του άλλου παίχτη μας.
Θα τα ξαναπούμε.

ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Σε κανέναν τομέα του επιστητού και της ανθρώπινης δράσης δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλα ξεκινούν από ένα ήδη γνωστό κάπου για να καταλήξουν –βάσει ενός προτύπου– κάπου αλλού. Τίποτα δεν γίνεται και δεν λειτουργεί χωρίς κίνητρο και χωρίς παράδειγμα. Και πάντοτε απαιτείται η συνεργατικότητα του κινήτρου και του παραδείγματος – όπερ σημαίνει: δεν είναι δυνατόν να είναι άσχετα μεταξύ τους, γιατί αλλιώς δεν επιτυγχάνεται κανένας στόχος και δεν ευοδώνεται κανένας σκοπός. Όλα αυτά ισχύουν τόσο σε ατομικό όσο και σε διαπροσωπικό ή συλλογικό επίπεδο. Στη δεύτερη περίπτωση, μάλιστα, τα επί μέρους κίνητρα πρέπει να συστήσουν ένα γενικό κίνητρο που να αποκρίνεται στις απαιτήσεις και τις προκλήσεις του παραδείγματος.
Οι γραμμές αυτές σύρονται μετά τις αποτυχίες της ομάδας μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, τον αποκλεισμό της από το Κύπελλο Ελλάδος και πριν την επικείμενη κατάκτηση του Πρωταθλήματος Ελλάδος - την δέκατη στα τελευταλία ενδεκα χρόνια, σημειωτέον. Καθώς δε τις σέρνω στο χαρτί, αναρωτιέμαι ποιο ειδικό κίνητρο είχε ο κάθε ένας από όσους συνθέτουν τον τεράστιο οργανισμό που λέγεται Ολυμπιακός, ποιο είναι το συνιστάμενο γενικό κίνητρο του Ολυμπιακού και ποιο είναι το παράδειγμα, πάνω στο οποίο έχει προσηλωθεί η συλλογική διάνοια του ΟΣΦΠ, προκειμένου να το μιμηθεί και, ενδεχομένως, να το ξεπεράσει. Με δεδομένο, μάλιστα, το αρνητικό τελικό αποτέλεσμα μιας διετίας στις ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές αρένες, καταλήγω σε κάποιες απαντήσεις, που, αν τις έστυβα όλες μαζί, θα έβγαζα το συμπέρασμα ότι στερούμεθα κινήτρου και παραδείγματος ή –εν πάση περιπτώσει– αυτά που έχουμε είτε είναι εσφαλμένα είτε δεν είναι ευκρινή. Αναφέρομαι, βέβαια, κυρίως στην για μία ακόμη φορά αποτυχημένη συμμετοχή μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν. Ο Ολυμπιακός απέτυχε στα ευρωπαϊκά γήπεδα ακριβώς γιατί δεν γνώριζε τι ακριβώς έπρεπε να πετύχει και πάνω σε ποιο μοντέλο θα έπρεπε να κινηθεί. Και τούτο όχι γιατί δεν διέθετε η ομάδα, ας πούμε, καλή διάθεση, ψυχή, ορμή, υποστήριξη (πάσης φύσεως) και λοιπά συναφή, αλλά γιατί δεν διέθετε γνώση τού πώς εν γένει καλλιεργούνται κίνητρα διακρίσεως και τού ποια ιδιαίτερα και ξεχωριστά –κυριολεκτικώς εξαιρετικά– παραδείγματα επιλέγονται, προς τα οποία θα κατατείνουν τα κίνητρα. Και φοβάμαι ότι, δυστυχώς, δεν διαθέταμε αυτή τη γνώση, ακριβώς επειδή κανείς δεν τη δίδαξε σε αυτούς που εκλήθησαν να πετύχουν το τελικό θετικό αποτέλεσμα: στους ποδοσφαιριστές. Διδάσκονται αυτά τα πράγματα – με αφοσίωση, με υπομονή, με διαρκή επανάληψη. Καμία μεγάλη ομάδα δεν έγινε μεγάλη –και, μάλιστα, διαχρονικά μεγάλη– στην τύχη. Αντίθετα όλες οι μεγάλες ομάδες έγιναν μεγάλες, επειδή έφτιαξαν ή όρισαν οι ίδιες την τύχη τους.
Οι παραδοσιακοί –και σε όλους γνωστοί– «παράγοντες» δεν αρκούν για το επιτυχές ποιοτικό άλμα. Ούτε η «ευψυχία», ούτε «το πύρινο κοινό» ούτε ο «τσαμπουκάς» καθορίζουν αποφασιστικά την έκβαση μαχών στην Ευρώπη, γιατί τέτοιο «υλικό» μπορεί να διαθέτουν και οι κατά περιόδους αντίπαλοί μας. Το επιθυμητό είναι να ζυμωθεί το υλικό αυτό με τέτοιον τρόπο, ώστε τον καλό να τον κάνει καλύτερο και τον πολύ καλό άριστο, και όλους μαζί να ξέρουν μέσα στο γήπεδο τι ζητούν και πού θέλουν να φτάσουν. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι τούτο: όσοι συμμετέχουν στην αγωνιστική δράση πρέπει όχι απλώς να θέλουν, αλλά πρωτίστως να μπορούν να ενεργοποιήσουν τα κίνητρά τους μέσα στον ορίζοντα του εξαρχής επιλεγμένου ορθολογικού παραδείγματος, για να εκπληρώσουν τους ευγενείς σκοπούς τους. Αυτό το «να μπορούν» υπάρχει οπωσδήποτε εκ φύσεως, αλλά βελτιστοποιείται με τη διδασκαλία τού να μπορείς να μπορείς (ολοένα περισσότερο).
Η νέα προσπάθεια του Ολυμπιακού στην Ευρώπη πρέπει να προσανατολισθεί σε κίνητρο εναργές και σε παράδειγμα ορατό και κατανοητό από όλους όσοι θα είναι σε θέση να τα μετατρέψουν σε πραγματικότητα. Τούτο είναι το προέχον. Όλα τα άλλα είναι δευτερότριτα και παιδιά της (κακής μας) τύχης.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πολιτισμός είναι οτιδήποτε ήδη μας περιβάλλει και οτιδήποτε γίνεται γύρω μας. Αυτό σημαίνει ότι ο πολιτισμός έχει μια στατική ιστορική διάσταση (: οτιδήποτε έχει ήδη γίνει και μας περιβάλλει) και μια δυναμική πορεία στο μέλλον (: οτιδήποτε γίνεται γύρω μας τώρα και τείνει να παγιωθεί στο μέλλον). Στον πολιτισμό δεν παίζει ρόλο, όμως, μόνο ο χρόνος – παίζει και ο τόπος: κάπου έχουν συμβεί, δηλαδή, και κάπου θα συμβούν όλα όσα είναι ήδη και θα είναι στο μέλλον πολιτισμός. Και, επειδή, βεβαίως, τίποτα δεν έχει νόημα έξω από τα ανθρώπινα, πρέπει σε ό,τι αφορά την παραγωγή, τη διάδοση και την εμπέδωση πολιτισμού να συνυπολογίζουμε δίπλα στο χρόνο και στον τόπο και το ότι πρωτίστως δρουν άνθρωποι.
Από το 1925 και δώθε, μέχρι τις ημέρες μας, αλλά και στο μέλλον (άμεσο, ορατό και απώτατο), στο λιμάνι του Πειραιά, αλλά και σε όλη την Ελλάδα (και βεβαίως σε ολόκληρη την οικουμένη) ζει και θα εξακολουθεί να ζει η ολοένα διαμορφούμενη υλική αποτύπωση της ιδέας που είχε εκείνη η μικρή ομάδα ανθρώπων / οραματιστών που ίδρυσαν τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς στην ταβέρνα του Μοίρα. Η αρχική ιδέα ήταν να συσταθεί ένα αθλητικό σωματείο που θα διευκόλυνε την αθλούμενη νεολαία του αστικού –και δη του ανερχόμενου μεσοαστικού– Πειραιά να βρει φορέα να εκφράσει την αγάπη της για αυτό που διεθνώς καλείται σπορ, και δη φούτμπωλ, ήτοι ποδόσφαιρο – η αποθέωση του ομαδικού αθλητισμού. Η ουσία της ιδέας παρέμεινε, ο δε σκληρός πυρήνας της δεν αλλοιώθηκε καθόλου. Η υλική της αποτύπωση, ωστόσο, υπερέβη (και μάλιστα υπερέβη πέρα από κάθε λογικώς νοητό όριο) την αρχική σύλληψη. Η κουλτούρα της θάλασσας και του λιμανιού, το θερμό αγκάλιασμα της ιδέας και από τα παιδιά των λαϊκών τάξεων, ιδίως δε της εργατικής, αλλά και η σύνδεσή της με το νεόφερτο τότε ακόμα στον Πειραιά προσφυγικό στοιχείο, που είχε ξεριζωθεί μεν από τις πατρογονικές εστίες του, αλλά κουβάλησε ολοζώντανα τα ήθη του στον νέο τόπο κατοικίας του, αποτέλεσαν βασικούς παράγοντες, ώστε να θεμελιωθεί και να αντρειέψει ένα πολιτιστικό μόρφωμα αναγνωρίσιμο και έξω από τον «στενό» Πειραιά: ο μέγας Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς, δηλονότι… ο Ολυμπιακός της Ελλάδας και της οικουμένης ολόκληρης. Ακριβώς δε της οικουμένης ολόκληρης, διότι η πανάρχαια φυσική έξοδος των πάσης φύσεως ιδεών, το λιμάνι, αναδείχθηκε στην περίπτωση του Πειραιά γενναία και καρπερή μήτρα πολιτισμού σε όλα τα επίπεδα.
Το ποδόσφαιρο είναι, ασφαλώς και άνευ ετέρου, από μόνο του πολιτισμός, ακριβώς διότι ο αθλητισμός είναι εν γένει, και δη από καταβολής κόσμου, πολιτισμός. Δεν χρειάζεται ούτε τον Αντόνιο Γκράμσι, φερ’ ειπείν, να επιστρατεύσουμε εδώ ούτε τον Γκεόργκυ Λούκατς, προκειμένου να υποστηρίξουμε τη θέση αυτή. Τόσο πολύ, μάλιστα, ανταποκρίνεται στην αλήθεια, ώστε συνιστά πρόταση καθολικής ισχύος. Το ποδόσφαιρο, όμως, που «παίζει» η κάθε ομάδα, αποτελεί ιδιαίτερο πολιτισμό τόσο ως προς το βαθμό της ποιότητας του προσφερόμενου πολιτιστικού αγαθού όσο και ως προς τις πάσης φύσεως προσηλώσεις που καλλιεργεί εν σχέσει προς αυτό η στενή ή η πλατιά κερκίδα που νομιμοποιεί εν τέλει τη συνέχιση της παραγωγής του συγκεκριμένου αγαθού. Στην πραγματικότητα εδώ έχουμε να κάνουμε με μια διπλή διάδραση που λειτουργεί στο διηνεκές: αφενός με την επιρροή που ασκούν οι αγωνιζόμενοι στους οπαδούς και αφετέρου με την επιρροή που ασκούν οι οπαδοί –ως κοινωνικό μόρφωμα ή και ως αντικατοπτρισμός της ίδιας της κοινωνίας καθαυτήν– στους αγωνιζόμενους. Και μιας και μιλάμε για τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς, θεωρούμε ότι εννοείται πως καθεμιά από τις τέσσερις αυτές σημαδιακές λέξεις συνιστά ιδιαίτερο διαφοροποιητικό στοιχείο της ομάδας μας από τις άλλες ποδοσφαιρικές ομάδες. Είμαστε ολυμπιακοί. Είμαστε συνδεδεμένοι τόσο με την ομάδα όσο και μεταξύ μας έτσι, ώστε ο καθένας μας να είναι η ομάδα – η ομάδα, που, βέβαια, είμαστε όλοι μας. Είμαστε φίλαθλοι. Και είμαστε φίλαθλοι από όλη την Ελλάδα και από ολόκληρο τον κόσμο, που συνδέονται με την ομάδα του Ολυμπιακού που έχει έδρα της τον Πειραιά. Η διαλεκτική σχέση των τεσσάρων στοιχείων του ονόματός μας στοιχειώνει την ουσία μας: μας καθορίζει τόσο ως προς εμάς τους ίδιους, αλλά και ως προς τον κόσμο, όσο και ως προς τους αντιπάλους μας.
Κι επειδή καθένας που μετέχει στο λεγόμενο πολιτιστικό γίγνεσθαι μεταφέρει στην όλη διαδικασία πολιτιστικής παραγωγής αυτό που πραγματικά είναι ο ίδιος, για να το καταστήσει γνωστό και προσιτό σε όλους τους άλλους συμμετέχοντες, συνέβη και εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό το θαύμα που βιώνουμε όλοι όσοι έχουμε ταχθεί υπέρ του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς: να διαμορφώνουμε τον χαρακτήρα του και να διαμορφωνόμαστε από τον χαρακτήρα του· να ορίζουμε την ιστορία του και να μας ορίζει η ιστορία του· να πλουτίζουμε τον πολιτισμό του και να πλουτίζουμε με τον πολιτισμό του – με μια κουβέντα να είμαστε ο πολιτισμός του.
Έτσι δεν υπάρχει πλέον μέρα στη ζωή όλων όσοι συνδεόμαστε άρρηκτα με το φίλαθλο πνεύμα του πειραϊκού σωματείου, που να μη ζούμε με όλη την ικμάδα του κυττάρου μας και σε όλο το βάθος του είναι μας το ήθος του Ολυμπιακού… το ήθος εκείνο, παναπεί, που όλοι εμείς καθημερινώς συμπλάθουμε και συνδιαμορφώνουμε – επηρεάζουμε και επηρεαζόμαστε, δίνουμε και λαμβάνουμε, χαρίζουμε ζωή και παίρνουμε ως δώρο ζωή: τη ζωή του Ολυμπιακού… ένα όντως δώρημα τέλειον. Κι αυτό είναι, νομίζω, ο μέγας Θρύλος μας: ο ολυμπιακός πολιτισμός μας… ο ολυμπιακός τρόπος της ζωής μας.

ΕΜΨΥΧΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑΓΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ

Διαβάζω στον φιλολυμπιακό τύπο διάφορα, σύγγαυροι, περί "ανανεώσεως συμβολαίων" και συγχίζομαι. Ήθελα νά 'ξερα -γιατί όντως δεν ξέρω- εχθροί του Ολυμπιακού είναι όσοι τα γράφουν ή απλώς ηλίθιοι; Κανονικά πλην αυτών του Ριβάλντο και του Νικοπολίδη δεν πρέπει να ανανεωθεί κανένα άλλο συμβόλαιο. Κ Α Ν Ε Ν Α ! Κανένα Κ Α Ν Ε Ν Ο Σ !
Στον Ολυμπιακό δεν χωράνε τέτοιου είδους "μεγαλοψυχίες"! Άλλο να τιμήσεις (και με το παραπάνω, μάλιστα!...) όλους όσοι έχουν προσφέρει στον Θρύλο (π.χ. περίπτωση Τζώρτζεβιτς) και άλλο να του ανανεώσεις το συμβόλαιο. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Προσωπικώς τιμώ τον Γιώργο Ανατολάκη για τη μεγάλη ερυθρόλευκη καρδιά του και για τις εκ μέρους του προσφερθείσες υπηρεσίες στον Θρύλο. Ήρθε, όμως, η ώρα του να φύγει. Όπως ακριβώς έφυγε στο παρελθόν ο Γιώργος Αμανατίδης: με το κεφάλι ψηλά και όχι μόνο τιμημένος, αλλά κυριολεκτικώς λατρεμένος από όλη, την τεράστια σημειωτέον, ερυθρόλευκη οικογένεια. Όπως ακριβώς έφυγαν στο παρελθόν ο Αλέκος Αλεξανδρής, ο Βασίλης Καραπιάλης και ο Κούλης Καραταϊδης. Γίγαντες! Κοσμαγάπητοι! Αναφορές μας πολύτιμες, δίπλα στον Βάζο, τον Μουράτη, τον Σιδέρη. Μ Ο Ρ Φ Ε Σ μεγάλες του Ολυμπιακού και αυτοί.
Αλλά για να έχουμε καλό ρώτημα: μήπως δεν τιμήθηκαν (και αυτοί και τόσοι άλλοι) με αδρότατες... με ηγεμονικότατες αμοιβές από τον ΟΣΦΠ, αναλόγως των προσφορών τους; Για να μην πω -και γίνω κακός- δυσαναλόγως των προσφορών τους, με "ριγμένο" πάντα τον Θρύλο;
Ο Ολυμπιακός, σύγγαυροι, χρειάζεται επείγουσα ανανέωση: σε έμψυχο υλικό και σε νοοτροπία. Κυρίως δε σε νοοτροπία. Θα τα ξαναπούμε, ειδικά γι' αυτό το τελευταίο: τη νοοτροπία.

ΒΑΡΙΑ ΑΡΡΩΣΤΗ Η ΟΜΑΔΑ

Κατόπιν των κυριακάτικων αποτελεσμάτων κάθε καλός γαύρος, φίλοι σύγγαυροι, αντιλαμβάνεται -και χωρίς ιδιαίτερο κόπο, μάλιστα- τουλάχιστον δύο πράγματα.
Πρώτον, αντιλάμβάνεται ότι η ομάδα μας νοσεί όχι μόνο διότι δεν είναι "επαρκείς" για τον Ολυμπιακό κάποιοι (λίγοι ή και πολλοί) ποδοσφαιριστές της, αλλά κυρίως διότι δεν έχουν καν την νοοτροπία που πρέπει να χαρακτηρίζει τον αθλητή του Ολυμπιακού. Είναι ολυμπιακώς απαράδεκτο να προηγείσαι στη βαθμολογία με 10 βαθμούς διαφορά από τον δεύτερο -και, άρα, να μην έχεις κανένα (ας πούμε...) άγχος- και να φέρνεις λευκή ισοπαλία στο Καραϊσκάκη με τον Άρη. Αυτά είναι για άλλες ομάδες - δεν είναι για τον Θρύλο. Τρίζουν τα κόκκαλα του Βάζου και του Μουράτη...
Κατά δεύτερον, αντιλαμβάνεται γιατί αυτή η -έστω τόσο άνευρη και ολυμπιακώς τόσο ανεύθυνη- ομάδα του Ολυμπιακού εγκλημάτησε κατά της ιστορίας του Συνδέσμου στις 4 Μαρτίου, όταν κατάφερε να ηττηθεί από το κλωτσοσκουφικό συνονθύλευμα του ΠΑΟ, ο οποίος ηττήθηκε στο ΟΑΚΑ από τον Εργοτέλη και τον Ατρόμητο. Πρέπει, δηλαδή, να ξανακαλέσουμε στα όπλα τον Σιδέρη και τον Αναστόπουλο;
Έχω την πεποίθηση ότι το δίδυμο Κόκκαλη - Λεμονή έχει πλέον καταλάβει πολύ καλά περί τίνος ακριβώς πρόκειται στον Ολυμπιακό.
Να το πω και αλλιώς. Κι εγώ θέλω να νικήσω στο ράλλυ του Μόντε Κάρλο. Δεν θα πρέπει όμως πριν από όλα, όχι απλώς να συμμετάσχω, αλλά να έχω άδεια οδηγήσεως; Αν δεν ξέρω καν να οδηγώ, πώς θέλω να νικήσω; Αν δεν ξέρω μπάλλα, πως να παίξω στον Ολυμπιακό; Και ακόμα χειρότερα: Κι αν ακόμα ξέρω μπάλλα, και δεν παίζω τη μπάλλα που ξέρω, γιατί να παίζω στον Ολυμπιακό;
Χαιρόμαστε για τον νέο τίτλο που θα κατακτήσουμε σύντομα. Λυπόμαστε όμως βαθύτατα γιατί η πρωταθλήτρια ομάδα μας είναι βαριά άρρωστη.
Σύγγαυροι, η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. θα επανέλθουμε.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αγαπητοί σύγγαυροι, περιμένουμε να πάρουμε τον τίτλο του πρωταθλητή στο ποδόσφαιρο και να περάσουμε στην οκτάδα της Ευρωλίγκας στο μπάσκετ. Όλα καλά θα πάνε. Περιμένουμε επίσης να πάρουμε πολλούς και ικανούς ποδοσφαιριστές, για να κάνουμε καλό ξεκίνημα του χρόνου σε όλα τα μέτωπα. Εν αναμονή, λοιπόν...

Για καμμιά δεκαριά μέρες θα είμαι σε μέρος όπου μάλλον δεν θα υπάρχει δυνατότητα διαδικτυακής επικοινωνίας. Γι' αυτό και το μπλογκ θα ηρεμήσει για λίγο. Αν, όμως, υπάρχει προσβάσιμο ίντερνετ εκεί που θα είμαι, εδώ είμαστε πάλι, ετοιμοπόλεμοι υπέρ του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς. Εύχομαι να τα ξαναπούμε σε τρεις μέρες και όχι σε δεκατρείς! Νά 'στε όλοι καλά. Και πόυ είσαστε;: το Καραϊσκάκη την Κυριακή γεμάτο! - με δικαιολογημένη τη δική μου απουσία...

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ ΜΑΣ

Σύγγαυροι, μη μας ξεγελάει η διαφορά μας από τους αντιπάλους μας στον βαθμολογικό πίνακα του Πρωταθλήματος. Είναι μέχρι στιγμής η μικρότερη δυνατή που θα έπρεπε να έχουμε. Αν -που θα ήταν το άκρως λογικό και αναμενόμενο- είχαμε νικήσει τον ΠΑΟ στους μεταξύ μας αγώνες, η διαφορά μας θα ήταν εικοσιτρείς (23) βαθμοί. Και είναι, δυστυχώς, μόνο ένδεκα (11). Και τούτο συμβαίνει, διότι ως ομάδα έχουμε "πέσει" σε σχέση με το παρελθόν ακόμα και στον ελληνικό χώρο. Το ότι με "σχετική" άνεση κατακτάμε και αυτόν τον τίτλο (ενώ θα μπορούσαμε να τον έχουμε κατακτήσει θριαμβευτικότατα) δεν πρέπει να μας σπρώχνει στον εφησυχασμό και στη ραστώνη. Ούτε στην εθελοτυφλία. Η ομάδα δεν παίζει μπάλλα φέτος. Ένα παιχνίδι καλό έκανε όλο κι όλο: αυτό με τη Βαλένθια στο Καραϊσκάκη, αλλά, βλέπετε, πέσαμε πάνω στην ομαδάρα και ηττηθήκαμε!
Βεβαίως και είναι θέμα στελέχωσης της ομάδας τόσο με ποδοσφαιριστές μικρής ηλικίας και έτοιμους όσο και με ποδοσφαιριστές-ταλέντα. Έλληνες και ξένους δε. Η αγορά της Λατινικής Αμερικής είναι γεμάτη από έτοιμους και από ταλαντούχους ποδοσφαιριστές, που έρχονται ανά πάσα στιγμή -αρκεί να τους "φωνάξεις"- στην Ευρώπη. Αν δεν τους πάρεις, όμως, όσο είναι νωρίς, θα τους πάρουν άλλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι. Ξέρετε, φερ' ειπείν, ότι ο Γκάγκο, που πήρε η Ρεάλ Μαδρίτης, ήταν πριν τρία χρόνια "διαθέσιμος"; Τότε -θ' αναρωτηθεί κανείς- γιατί δεν τον πήραμε; Γιατί δεν είμασταν "διαθέσιμοι" εμείς!... Γκρινιάζαμε -και δικαίως, μετά τον "τυφώνα Σόλιντ"- γιατί δεν πήραμε προπονητή με "μεγάλο όνομα". Τέτοιοι προπονητές, όμως, δεν θα έλθουν ποτέ εδώ για να διαχειριστούν απλώς το ήδη υπάρχον έμψυχο υλικό. Θέλουν να φέρουν μισή ντουζίνα παίκτες ο καθένας τους (και μεταξύ μας είναι λογικό - το ίδιο έκανε και ο Σόλιντ, άλλωστε, μόνο που μας κουβάλησε "ψιλοκατιμάδες"). Άρα τέτοιους προπονητές μην τους περιμένουμε! Έτσι, καλή -μία από τις καλύτερες- και αξιόπιστη λύση είναι ο Τάκης Λεμονής. Γιατί, όμως, δεν χτυπήσαμε την πόρτα, π.χ., του Κάρλος Μπιάνκι; Από τους πολύ μεγάλους προπονητές είναι ο μόνος που ήταν / είναι διαθέσιμος. Κι αυτός θα θέλει ασφαλώς (τους) δικούς του παίκτες. Μόνο που αυτός "βολεύεται" -γιατί έ τ σ ι έχει μάθει- με μικρούς σε ηλικία, φθηνούς σε τιμή και μεγάλους ως προς το ταλέντο τους παίκτες. Γιατί δεν του χτυπήσαμε την πόρτα;...
Το καλοκαίρι πρέπει να ενισχυθεί οπωσδήποτε η ομάδα σε όλες της τις γραμμές με τουλάχιστον δύο ποδοσφαιριστές ανά γραμμή. Αν δεν γίνει αυτό, καλό θα είναι να μην τρέφουμε όνειρα για τίποτα. Ούτε για το εγχώριο πρωτάθλημα -μην ξεχνάμε, σύγγαυροι- ότι οι Βαζέλες γίνονται (έτσι λένε τουλάχιστον) 100 χρονών... Μην χρειαστεί να πληρώσουμε εμείς τα "γενεθλιάτικά" τους! Αυτά και θα επανέλθω.

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ

Μετά το κλείσιμο της 25ης αγωνιστικής ο Ολυμπιακός (που νίκησε μέσα στην Καλαμαριά τον Απόλλωνα με 2-1) προηγείται της δεύτερης ΑΕΚ με 10 βαθμούς (που νίκησε με 1-0 την ΑΕΛ μέσα στη Λάρισα) και με 11 βαθμούς του τρίτου ΠΑΟ (που ηττήθηκε στο ΟΑΚΑ από τον Εργοτέλη με 1-0). Αντιλαμβάνεσθε πλέον καθαρά, σύγγαυροι, για ποιό λόγο έγραφα ότι την προηγούμενη Κυριακή η ομάδα μας ήταν εντελώς απαράδεκτη απέναντι στο άμπαλλο βαζελοσυνονθύλευμα. Το επαναλαμβάνω: στις 4 Μαρτίου απωλέσαμε μοναδική ευκαιρία να συντρίψουμε τον ΠΑΟ - και την απωλέσαμε ακριβώς, διότι κατ' ουσίαν δεν κατέβηκαν στο γήπεδο να παίξουν ούτε οι φανέλλες του Συνδέσμου. Όλοι νόμιζαν ότι θα νικούσαμε -ας πούμε- άνευ αγώνος.
Σήμερα στην Καλαμαριά -μην ξεγελιόμαστε από τη νίκη- το ίδιο συνέβη. Πού ήταν πάλι η ομάδα; Μόνο ο Ριβάλντο υπήρχε μέσα στο γήπεδο - άντε, για να μην είμαι άδικος, τον βοήθησε και ο Καστίγιο. Οι δύο σκόρερ του αγώνα, δηλαδή, έπαιξαν σαν ολυμπιακοί. Η ομάδα μας, σύγγαυροι, χρειάζεται πολλαπλή ενίσχυση σε όλες της τις γραμμές. Ξηγημένα πράγματα. Χωρίς δε να μασάω τα λόγια μου, το ξαναγράφω και το τονίζω: Πολλαπλή ενίσχυση σε όλες της τις γραμμές. Και εδώ δεν χωράνε συναισθηματισμοί. Για την ακρίβεια: σε ό,τι αφορά τη στελέχωση της ομάδας μας δεν χωράει κανένας απολύτως συναισθηματισμός. Στον Ολυμπιακό πρέπει να παίζουν μόνο όσοι μπορούν να παίζουν και να φέρουν το βάρος της φανέλλας. Αυτά τα ολίγα.