ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΗΡΑΚΛΗΣ 2-0

Με γκολ των Φουστέρ και Πάντελιτς. Μέτρια πράγματα. Ίσα-ίσα για τη νίκη.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΒΟΛΦ ΜΠΗΡΜΑΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο WOLF BIERMANN


LIED DES BUNDES

Sol sajn, as ich boj in der luft majne schlesser.
Sol sajn, as majn got is in ganzen nischt do.
In trojm wet mir lajchter, in trojm wet mir besser,
in trojm is der himl mir blojer wi blo.

Sol sajn, as ich wel majn zil nischt derlangn.
Sol sajn, as majn schif wet nischt kumen zum bschjeg.
Es gejt nischt indejm, ich sol hobn dergangn,
es gejt nor zu gejn oif dem sunikn weg


Anmerkung: 1897 wurde in Wilna der »Bund« gegründet, der Allgemeine Jüdische Arbeiterbund für Litauen, Rußland und Polen. Dies waren die Anfänge der jüdischen Arbeiterbewegung in Russland und Polen.

*******************************


MAG SEIN, DASS ICH IRRE

Mag sein, dass ich irre und dich nur verwirre.
Mag sein, dass ich hoffe und bin längst verlorn.
Ich leb ja den Traum der Commune noch immer,
dazu hat mich ja meine Mutter geborn.

Wir haben uns selber am schlimmsten von allen
verraten, verkauft und blutig genarrt.
Und doch sind nicht all meine Träume, die roten,
mit all unsern Toten verreckt und verscharrt.

Und ob es mir schwer wird, und ob es mir leicht ist:
Ich geh unsern Weg, geh mit Sehnsucht und Zorn.
Mag sein, dass ich einmal, wenn alles erreicht ist,
erreicht habe nichts als ein Anfang von vorn.

ΣΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΜΟΥ ΜΠΟΡΕΙ

Στις πλάνες μου μπορεί να σε μπερδεύω·
μπορεί στην τύφλα μου εντελώς να ελπίζω.
Μα στης Κομμούνας τ’ όνειρο ν’ ανέβω
η μάννα μου με γέννησε. Γνωρίζω:

πουλήματα μας φάγαν· κι οι προδότες
με το αίμα μας, μετά, καλά φτιαχτήκαν.
Τα κόκκινα όνειρά μου ζουν από τότες·
με τους νεκρούς μας, όχι, δεν θαφτήκαν.

Και δύναμη έχουν περισσή, μα και έρμα·
στο δρόμο, που χαράξαν, συνεχίζω.
Μπορεί, όταν θά ’χω φτάσει πιά στο τέρμα,
απ’ την αρχή να πω πως ξαναρχίζω.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ

STANISLAO ALBERICI GIANNINI

L'INTERNAZIONALE ANARCHICA

Su leviamo alta la fronte
o curvati dal lavoro
già sul culmine del monte
splende il sol dell'avvenir.
Splende il sol dell'avvenir.

I superbi eroi dell'oro
i pastori d'ogni greggia
sia nel tempio o nella reggia
fa quell'astro impallidir.

Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.

I signori ci han rubato
il sudor dei nostri padri
le sorelle ci han stuprato
ogni gioia ci rapir.
ogni gioia ci rapir.

Ma un sol grido: morte ai ladri
sia dal campo all'officina
non più leggi di rapina
non più l'onta del servir.

Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.

Sotto vel di patrio amore
gittan l'odio tra fratelli
ma dovunque è un oppressore
un fratello oppresso sta.
un fratello oppresso sta.

Nostro è il mondo e di novelli
a noi sacri un patto adduce
e quel patto e vita e luce
fratellanza e libertà.

Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.

O giustizia nostra speme
il tuo regno affretta affretta
è da secoli che geme
la percossa umanità.
la percossa umanità.

Ma nel dì della vendetta
questa plebe ognor tradita
come belva inferocita
da ogni lato insorgerà.

Pace pace al tugurio del povero
guerra guerra ai palagi e alle chiese
non sia scampo all'odiato borghese
che alla fame agli stracci insultò.


Ποίημα του 1874.
Πρωτότυπος τίτλος: Inno dell'internazionale [Inno della pace]


Πηγή: Giuseppe Vettori, Canzoni italiane di protesta 1794 - 1974, Roma, Newton Compton, 1975.
Πληροφορίες:Il brano risale al 1874-75, anni in cui in varie regioni d'Italia si svilupparono moti indipendentisti e anticlericali. Pier Carlo Masini ha potuto risalire alla genesi dell’inno: al congresso di Mirandola-Bologna della Federazione Italiana dell’Internazionale (15-18 marzo 1873), Tito Zanardelli chiese “un inno del Lavoro, una Marsigliese del Proletariato sublime per musica, concetto e poetica forma, che ravvivi il fuoco dell’entusiasmo nei combattenti della grande lotta, distragga, lenisca per oggi l’operaio nelle sue fatiche, domani lo accompagni di vittoria in vittoria.” Il brano è stato scritto da Stanislao Alberici Giannini sull'aria della Marsigliese e pubblicato per la prima volta sul numero 10 del "Bollettino del movimento sociale" del 1877. Un foglio volante su cui è riportato anche il nome dell'autore è conservato nell'incartamento del processo del 1879 contro 18 internazionalisti imolesi, come capo d'accusa.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΤΟ ΠΕΝΝΑΚΙ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ: ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Ο Σωκράτης Κόκκαλης, ο μεγαλύτερος πρόεδρος του Ολυμπιακού, παραδίδει σήμερα την θέση του Προέδρου στον Βαγγέλη Μαρινάκη. Η εποχή Κόκκαλη είναι εποχή μέγιστης δόξας για τον Θρύλο. Και μόνο ο λυσσασμένος πόλεμος που του έγινε από τους εχθρούς και τους αντιπάλους μας (και που τα έβγαλε πάντα πέρα νικητής) φανερώνει τη μεγαλοσύνη του. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια, γιατί φτωχαίνουν τον έπαινο.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΚΟΚΚΑΛΗΣ - ΓΙΓΑΝΤΑΣ!

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΑΥΡΩΝΑΣ: ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ

Νίκος Γουλανδρής

Σταύρος Νταϊφάς

Σωκράτης Κόκκαλης

Βαγγέλης Μαρινάκης

ΔΥΟ ΚΟΚΚΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΤΑΝΓΚΟ

Χορεύοντας τάνγκο με τα βιβλία


Μοναχικό τάνγκο

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΑΓΙΟΥΜΤΖΗΣ


ΜΑΓΚΕΣ ΠΙΑΣΤΕ ΤΑ ΒΟΥΝΑ

Μπράβο σας, κύριε πρόεδρε, καλά τα καταφέρνεις,
με τις σαρανταπέντε σου, Ανάσταση, στην Αίγαινα με στέλνεις,
με τις σαρανταπέντε σου, στον Ωρωπό με στέλνεις.

Μάγκες πιάστε τα βουνά και θυμηθείτε τα παλιά,
τζάρες δε γίνεται παιδιά, βρ'αμάν-αμάν, πάμ' να το πιούμε στη σπηλιά,
πάμ' να το πιούμε στη σπηλιά, τζάρες δε γίνεται παιδιά.

Κι αντί μες στη πολιτεία, και φυλακή και εξουρία,
φυλακή και εξουρία, πο' 'χει η χασισοποτεία,
πο' 'χει η χασισοποτεία, φυλακή και εξουρία.

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΚΕΒΕΔΟ

FRANCISCO DE QUEVEDO


ΤΟ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΤΙΚΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΗΣ ΛΙΣΗΣ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΦΥΛΑΚΗ ΓΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΥΧΗ

Τη βούληση του ανθρώπου ελεύθερη τη λέμε, μα όμως
πώς μιά ψυχή να λογισθεί έτσι αιώνια ελεύθερη, όταν
σε μια ματιά του σκότους έτρεχε ή φυλακιζόταν,
αρκεί εκεί να την έβγαζε χρυσών μαλλιώνε δρόμος;

Ο νους, πλασμένος μ’ ευγενή ελευθερία, ευνόμως
των ηγεμονευόντων όλων ηγεμών γεννιόταν·
πλην ποιός να φανταστεί πως κάποια μέρα θα γινόταν
μιάς όψης σκυθρωπής πανάθλιος σκλάβος και ιπποκόμος;

Το γέλιο και τα μάτια και τα χέρια της, αχ, είτε
μου δέσαν την καρδιά είτε μου στομώσαν τις αισθήσεις –
δεινώς από το κάλλος της ο νους μου λεηλατείται.

Παρηγοριές στους στεναγμούς μου δεν βοηθούν· κι επίσης
η νίκη της στα λάφυρα, που πήρε, δεν αρκείται.
Την ανοικτίρμονη ομορφιά της π ώ ς ναν τη νικήσεις;!



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΠΕΝΤΕ ΣΚΙΤΣΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΑΥΡΩΝΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΥΡΑΤΗΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΔΕΡΗΣ

ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

ΠΑΜΠΟΥΛΗΣ

ΝΙΚΟΣ ΓΙΟΥΤΣΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΦΑΜΠΡΙΤΣΙΟ ΝΤΕ ΑΝΤΡΕ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο FABRIZIO DE ANDRÈ


UN GIUDICE

Cosa vuol dire avere
un metro e mezzo di statura,
ve lo rivelan gli occhi
e le battute della gente,
o la curiosità
di una ragazza irriverente
che si avvicina solo
per un suo dubbio impertinente:

Vuole scoprir se è vero
quanto si dice intorno ai nani,
che siano i più forniti
della virtù meno apparente,
fra tutte le virtù
la più indecente.

Passano gli anni, i mesi,
e se li conti anche i minuti,
è triste trovarsi adulti
senza essere cresciuti;
la maldicenza insiste,
batte la lingua sul tamburo
fino a dire che un nano
è una carogna di sicuro
perché ha il cuore toppo,
troppo vicino al buco del culo.

Fu nelle notti insonni
vegliate al lume del rancore
che preparai gli esami.
diventai procuratore
per imboccar la strada
che dalle panche d’una cattedrale
porta alla sacrestia
quindi alla cattedra d’un tribunale,
giudice finalmente,
arbitro in terra del bene e del male.

E allora la mia statura
non dispensò più buonumore
a chi alla sbarra in piedi
mi diceva Vostro Onore,
e di affidarli al boia
fu un piacere del tutto mio,
prima di genuflettermi
nell’ora dell’addio
non conoscendo affatto
la statura di Dio.

ΕΝΑ ΒΑΛΣ ΤΟΥ ΕΡΙΚ ΣΑΤΙ: ΣΕ ΘΕΛΩ

ΕΝΑ ΒΑΛΣ ΤΟΥ ERIK SATIE
εδώ


JE TE VEUX

J'ai compris ta détresse
Cher amoureux
Et je cède à tes vœux
Fais de moi ta maîtresse
Loin de nous la sagesse
Plus de tristesse
J'aspire à l'instant précieux
Où nous serons heureux
Je te veux

Je n'ai pas de regrets
Et je n'ai qu'une envie
Près de toi là tout près
Vivre toute ma vie
Que ton corps soit le mien
Que ma lèvre soit tienne
Que ton coeur soit le mien
Et que toute ma chair soit tienne

J'ai compris ta détresse
Cher amoureux
Et je cède à tes vœux
Fais de moi ta maîtresse
Loin de nous la sagesse
Plus de tristesse
J'aspire à l'instant précieux
Où nous serons heureux
Je te veux

Oui je vois dans tes yeux
La divine promesse
Que ton coeur amoureux
Vient chercher ma caresse
Enlacés pour toujours
Brûlant des mêmes flammes
Dans un rêve d'amour
Nous échangerons nos deux âmes

J'ai compris ta détresse
Cher amoureux
Et je cède à tes vœux
Fais de moi ta maîtresse
Loin de nous la sagesse
Plus de tristesse
J'aspire à l'instant précieux
Où nous serons heureux
Je te veux


Στίχοι: Henry Pacory.
Τραγουδά η σοπράνο Sigune von Osten.
Πιάνο παίζει ο Armin Fuchs.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΖΙΝΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΟΝΑΛΝΤΟ

Ας μη μας θαμπώνει η λάμψη του σήμερα, ας μη μας μπερδεύει η συστηματική οργάνωση του football σε παγκόσμιο επίπεδο. Ας μη μας ξεγελούν οι επισημότητες και οι παράτες που «προδίδουν» οικονομική ευμάρεια και αμύθητο πλούτο. Το ποδόσφαιρο έχει την απώτατη προγονική του ρίζα στη φτώχεια, και δεν την έχει (ξε)χάσει. Είναι το παιχνίδι των φτωχών που επί δεκαετίες και δεκαετίες παιζόταν (παντού εκτός γηπέδων) με ό,τι «φτωχότερο»: με μιά προχειροφτιαγμένη μπάλα. Αλλά και μέσα στα γήπεδα η λιτότητα των μέσων υπογράμμιζε ακριβώς το προς ποιούς απευθυνόταν και για χάρη ποιών παιζόταν. Το ποδόσφαιρο, μέχρις όσου έγινε επαγγελματικό, ήταν σχεδόν η μοναδική παραμυθία στην ταλαίπωρη ζωή χιλιάδων φτωχών ανθρώπων.
Αλλά ούτε η καθολική αποδοχή του από τη μεσοαστική και την μεγαλοααστική τάξη ούτε η επαγγελματική «οργάνωσή» του αλλοίωσαν τόσο τον αρχετυπικό χαρακτήρα του ποδοσφαίρου, ώστε να το μετατρέψουν σε κάτι άλλο. Στη φτώχεια εξακολουθεί να «ψαρεύει» τα αστέρια του, στους δε φτωχούς δεν έχει πάψει ποτέ να δίνει «ήρωες». Τον Μαραντόνα τον ξέρουν όλοι, και σχεδόν κανείς δεν θυμάται τον μάνατζερ που είχε. Η μπάλα που παίζεται στο γήπεδο «υποδαυλίζει» με εντελώς ανθρώπινο τρόπο το όνειρο του φτωχού ανθρώπου να ξεφύγει από τη φτώχεια του, «να δει κι αυτός άσπρη μέρα».
Στα χρόνια μας η φτώχεια γιγαντώνεται. Υπάρχει πια και γύρω μας – εκεί που είχαμε πιστέψει ότι την είχαμε διαγράψει δια παντός. Υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο που δεν έχουν ούτε ένα ψίχουλο ψωμί εξασφαλισμένο την ημέρα. Στο πρόγραμμα των δραστηριοτήτων του ΟΗΕ για την καταπολέμηση της φτώχειας έχει μπει και το ποδόσφαιρο: το κατ’ εξοχήν σπορ των φτωχών για τους φτωχούς όλου του κόσμου. Πρώην φτωχοί ποδοσφαιριστές, παγκόσμιοι αστέρες πλέον, που δεν θέλουν να λησμονήσουν την κοινωνική προέλευσή τους, παίζουν για τους φτωχούς και τους ενισχύουν οικονομικά. Ο Ολυμπιακός, η ομάδα του φτωχού Πειραιά, συνέτρεξε στην πράξη αυτόν τον ευγενή αγώνα.

ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΑ ΤΡΑΜ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΕΣ

Και γιατί όχι με 11; Όλο και κάπου θα βρουν να βολευτούνε...

Με δύο κλικ γίνονται όλα ευκρινή!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ


Η ΘΑΝΑΣΙΜΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΑΣΛΑΝΗ

Τη νύχτα αυτή η αστυνομία
μάζεψε τους αλήτες απ' το πάρκο
πλάκωσε το εκατό
κι ακουγόταν μέχρι εδώ η σειρήνα
φύγε-φύγε όσο έμεινε καιρός
γιατί η νύχτα στο κρατητήριο είναι κρύα
πώς βαστιέται τέτοιος εξευτελισμός
και το στόμα σου φαρμάκι απ' τα τσιγάρα
το πρωί στο λεωφορείο στριμωχτός
μια διαδήλωση κοιτάς πίσω απ' τα τζάμια

Από όλα τα τραγούδια
αγαπούσα πιο πολύ τα λαϊκά
η ζωή μου έχει αλλάξει
κι έτσι τώρα δεν με ζαχαρώνουν πια
το κλειδί βάζω στην πόρτα για να μπω
το δωμάτιο είναι κρύο και στενό
όταν πέφτει το βραδάκι τί να πω
σε θυμάμαι με το πράσινο παλτό.

Όταν πέφτει το σκοτάδι
στα υπόγεια τα ρεύματα βουίζουν
την αλήθεια ποιός θα μάθει
ένορκοι πληρωμένοι θα με κρίνουν
η ζωή μου έχει γεμίσει μυστικά,
στους διαδρόμους ψευδομάρτυρες καπνίζουν
και οι φίλοι με κερνούν ναρκωτικά
και το κόμμα με τραβάει απ' το μανίκι.

Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω
Αλέξη πες μου,
Αλέξη πες μου αν με θυμάσαι
το καλοκαίρι έχει τελειώσει
από καιρό έχει τελειώσει
τί ζητάς
στην παραλία τα καφενεία είναι κλειστά
κι η θάλασσα βρώμικη και σάπια
μετανάστες ξαναγύρισαν εδώ
τρομαγμένοι φεύγουν απ' τη Γερμανία
την καρδιά μου στους σταθμούς την τυραννώ.

Μην κοιτάς τους στρατιώτες
στα δημόσια ουρητήρια σοβαροί
μου θυμίζουν επεμβάσεις
μου θυμίζουν δυσκολίες γιώτα-χι
την θυμάμαι ένα κάμπο να διαβαίνει
στο ασανσέρ όλο φοβότανε να μπει
η Συννεφούλα μου κερδίζει το παιχνίδι
τώρα στα χέρια της κρατάει το ψαλλίδι
κι έτσι είναι περισσότερο ορφανή

Κι έτσι εδώ σε ξαναβρίσκω
Αλέξη πες μου με τί λόγια να στο πω
τα ορφανά μου που κρυώνουνε
μου κάνουνε βαρύ εκβιασμό
που ακούστηκε ο Άλκης να πεθαίνει,
όλη νύχτα ψήνονταν στον πυρετό
στο διάδρομο είχα δει ένα νεκρό
οι γιατροί δεν μας δίνουν σημασία
βιαστικά μας κουβαλούν στα χειρουργεία

Η μποτίλια έχει αδειάσει
του μπάρμπα-Αλέξανδρου η μποτίλια έχει αδειάσει
κι απ' το πάρκο μέχρι εδώ
η σειρήνα του εκατό
ακούς ουρλιάζει
το δωμάτιο είναι κρύο και στενό
κι ο Τσιτσάνης μ' ένα γιάλα με προγκάρει
αυτή τη νύχτα η καρδιά μου είναι βαριά
δεν υπάρχει ούτε μια λέξη να την ψάξεις
αλλά εσύ που μ' αγαπούσες
μια φορά όπως πριν έτσι και τώρα θα με νιώσεις

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΜΟΥΡΟΛΟ!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO MUROLO


FENESTA VASCIA

Fenesta vascia 'e padrona crudele,
quanta suspire mm'haje fatto jettare!...
Mm'arde stu core, comm'a na cannela,
bella, quanno te sento annommenare!
Oje piglia la 'sperienza de la neve!
La neve è fredda e se fa maniare...
e tu comme si' tanta aspra e crudele?!
Muorto mme vide e nun mme vuó' ajutare!?...

Vorría addeventare no picciuotto,
co na langella a ghire vennenn'acqua,
Pe' mme ne jí da chisti palazzuotte:
Belli ffemmene meje, ah! Chi vó' acqua...
Se vota na nennella da llá 'ncoppa:
Chi è 'sto ninno ca va vennenn'acqua?
E io responno, co parole accorte:
Só' lacreme d'ammore e non è acqua!...

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΡΕ ΙΜΠΑΓΑΣΑ!

ΑΣΤΕΡΑΣ ΤΡΙΠΟΛΗΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ 0-1

Το πολύτιμο γκολ στο 86΄ ο Αριέλ Ιμπαγάσα.

Να περάσει ο επόμενος...

ΠΟΙΗΤΕΣ!

... και βεβαίως "το μπουζούκι εργάζεται".