ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΑ ΝΙΑΤΑ ΜΑΣ!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους Θόδωρο, Νίκο, Στράτο και Χριστόφορο

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ Ο ΤΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ ΚΑΙ ΟΙ SOUNDS


ΤΑ ΕΝΝΙΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ

Για τον Ελικώνα μονοπάτι πήρα
κι όταν ο Απόλλωνας θα παίζει λύρα
μέσ' τη νύχτα ευκαιρία θα γυρέψω
τα εννιά κορίτσια που φυλάει να του κλέψω.

Θα κλέψω την Καλλιόπη, θα πάρω την Κλειώ
χαρτί και καλαμάρι να μάθω να κρατώ.
Αν πάρω την Ευτέρπη, θα ρθεί κι η Ερατώ
το ποίημα της αγάπης να μάθω σα νερό.
Να παίζει η κωμωδία κι η Θάλεια θ’ ανθεί,
η Μελπομένη μόνη αν μείνει θα χαθεί.

Κάτω από τον θρόνο το λαμπρό του Δία
ζουν εννιά κορίτσια από την Πιερία
ο Απόλλωνας για ύπνο σαν πλαγιάσει
τα εννιά κορίτσια που φυλάει θα τα χάσει.

Μα και την Τερψιχόρη ν' αφήσω δεν μπορώ
γιατί στα βήματά της θα μάθω το χορό.
Πολύμνια την λένε και είναι ευβλαβική,
θα 'ρθεί για να με μάθει ζωή ασκητική.
Κοντά μου η Ουρανία στ' αστέρια θα βρεθεί,
θα κλέψω εννιά κορίτσια το χρόνο που θα ρθεί.



Στίχοι: Βασίλης Φωτεινάκης.
Μουσική: Κώστας Ξενάκης.
Πρώτη εκτέλεση: Τάκης Αντωνιάδης & Sounds.

ΚΟΚΟΚΟ! ΚΟΚΟΚΟ!! ΚΟΚΟΚΟ!!!

Δυστυχώς η κόττα παίζει σε λάθος ομάδα και φοράει λάθος χρώμα στη φανέλλα.

ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΗΜΕΡΑ

Σαν σήμερα...

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 2

Αγαπητοί σύγγαυροι, αφού αποκαταστάθηκε η βλάβη στον Η/Υ μου, συνεχίζω –μετά από πολύ καιρό– την παράθεση των απόψεών μου σχετικά με την ομάδα μας. Το ότι πέρασε καιρός δεν σημαίνει δα ότι άλλαξα και γνώμες ή ότι μου μπαγιάτεψαν αυτές που έχω! Γι’ αυτό και προχωρώ. Έστω και εκ περισσού, πάντως, υπογραμμίζω ότι τα γραφόμενά μου απηχούν εντελώς προσωπικές απόψεις και, ως εκ τούτου, επιδέχονται αντιρρήσεις και αντίκρουση. Γνωρίζω την καλή προαίρεση των περισσοτέρων επισκεπτών του ιστολογίου, γι’ αυτό και εκ των προτέρων θεωρώ βέβαιο ότι οι απόψεις μου, εάν κριθούν, θα κριθούν εκ μέρους σας με δίκαιη ολυμπιακοφροσύνη. Επειδή ο Ολυμπιακός περνάει δύσκολο φεγγάρι, επαναλαμβάνω αυτό που είχα γράψει και στο πρώτο σημείωμα: το πνεύμα μου κινείται με διάθεση καταλλαγής και όχι οξύνσεως, ασχέτως του εάν η πρώτη εντύπωση, που θα δημιουργηθεί στον αναγνώστη, θα παρέχει ενδεχομένως εντυπώσεις περί του αντιθέτου. Εξηγούμαι προκαταβολικά, ωστόσο, λέγοντας ότι στη ζωή μου ήμουν, είμαι και θα είμαι μόνο ολυμπιακός και ότι πλήρωνα, πληρώνω και θα πληρώνω πάντοτε το εισιτήριό μου για να βλέπω την ομάδα που αγαπώ. Αυτό είναι για εμένα το μόνο ακράδαντο και ανεπίδεκτο αλλαγής ή ελέγχου δεδομένο· όλα τα άλλα υπόκεινταν, υπόκεινται και θα υπόκεινται σε στοχαστική αναθεώρηση.


ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΡΙΤΗ

Όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης ανέλαβε τον Ολυμπιακό, η ομάδα μας βρισκόταν στον γκρεμό. Όχι στο χείλος του γκρεμού, αλλά στον πάτο του γκρεμού. Πιό κάτω δεν πήγαινε. Ο Θρύλος έπνεε τα λοίσθια. Τα κοράκια είχαν στήσει μακάβριο χορό πάνω από το σώμα του, που θα γινόταν κουφάρι, και ετοιμάζονταν να το κατασπαράξουν. Τα λεγόμενα «πέτρινα χρόνια» είσαν χρόνια αισχρά. Ο Ολυμπιακός χρησιμοποιήθηκε από πολιτικοκοινωνικές δυνάμεις του σκότους για να «άρη τας αμαρτίας του κόσμου» και έφτασε να διοικείται από αποδεδειγμένους απατεώνες σαν τον Κοσκωτά και τον Σαλιαρέλη που ουδέποτε είχαν σχέση με αυτόν. Στο πράσινο στρατόπεδο πανηγύριζαν, διότι το σχέδιό τους, να καταστρέψουν τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς και από τα απομεινάρια του να φτιάξουν έναν «ΟΦΗ», για να κυριαρχούν μονίμως και ανενοχλήτως, έμοιαζε να είναι σχεδόν πραγματικότητα. Τους χάλασε τη μανέστρα ο κόσμος του Ολυμπιακού, που συμπαραστεκόταν ακούραστα στην ομάδα μας, και ο Σωκράτης Κόκκαλης, που πήρε πρώτα το τμήμα του μπάσκετ και κατόπιν το τμήμα του ποδοσφαίρου και τα ανέδειξε σε δυνάμεις ευρωπαϊκές.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Ο Κόκκαλης απέτρεψε την μετατροπή του ΟΣΦΠ σε παραμάγαζο του ΠΑΟ. Αυτό δεν αμφισβητείται από κανέναν ολυμπιακό. Όσοι το αμφισβητούν δεν είναι ολυμπιακοί, ακόμα και αν ορκίζονται στο όνομα του Θρύλου. Λένε απλώς ψέματα, και είναι άγρια φανατισμένοι αντιολυμπιακοί ασπάλακες.
Το τί έκανε ο Σωκράτης Κόκκαλης για τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς είναι γνωστόν τοις πάσι. Περιττεύει να γράψω εγώ έστω και μία αράδα. Εξ άλλου, αν έγραφα κάτι, μάλλον θα φτώχαινα την προσφορά του, παρά θα την ανεδείκνυα. Και κάτι τέτοιο επ’ ουδενί ανήκει στις προθέσεις μου.

Ο Κόκκαλης έδωσε όραμα στον Ολυμπιακό, και ο Ολυμπιακός με την αθλητική και κοινωνική δυναμική, που έχει, επέτυχε στόχους που υπερβαίνουν τη λογική τής –επιτρέψτε μου να το γράψω– φαντασίας. Αυτό κυρίως δεν άντεξαν οι αντίπαλοί μας: να βλέπουν τον νεκρό, όχι μόνο να ανασταίνεται, αλλά και να τους πατάει τροπαιοφόρος τα κεφάλια... να τους συντρίβει.
Αυτά, βέβαια, τα υπέροχα και τα υπερθαύμαστα δεν γίνονται με... φτύμα. Γίνονται με οργάνωση και με χρήμα. Ο Κόκκαλης διέθεσε πολύ χρήμα στον Ολυμπιακό – τόσο όσο κανένας άλλος στη θέση του. Την οργάνωση, όμως, του Ολυμπιακού σε ευθεία αναλογία με τα χρήματα, που έβαλε, δεν την πέτυχε ποτέ. Και γι’ αυτό είναι ο αποκλειστικώς υπεύθυνος.

Προλαβαίνω τυχόν βιαστικούς – γιατί το έχουμε δυστυχώς αυτό το χούι, σύγγαυροι: να βιαζόμαστε και να προτρέχουμε! Ναι, ο Κόκκαλης έβγαλε χρήμα πολύ από τον Ολυμπιακό. Επιχειρηματίας δεν είναι;;... Και μάλιστα καλός! Αι, χρήμα θα βγάλει, τί θα βγάλει;! (Επ’ αυτού θα επανέλθουμε σε οικεία θέση.)

Ο Κόκκαλης, λοιπόν, έβαλε χρήμα... επένδυσε τεράστια ποσά στον Ολυμπιακό. Εμείς, οι γαύροι, είδαμε επί των ημερών του πράγματα και θαύματα! Να αναλογιστούμε μόνο τα ονόματα κάποιων ποδοσφαιριστών, που φόρεσαν (και τίμησαν!) την ερυθρόλευκη φανέλλα, και μετά παρακαλώ να ξυπνήσουμε! Να αναλογιστούμε δε επί πλέον σε ποιό και σε τί γήπεδο παίζει η ομάδα μας. Αν δεν υπήρχε ο Κόκκαλης στην προεδρεία του Ολυμπιακού, τέτοια δεν θα είχαμε ούτε στα τολμηρότερα όνειρά μας. Ξηγημένα πράγματα.

Οι ημέρες της προεδρείας του Σωκράτη Κόκκαλη είναι ημέρες δόξας για τον Ολυμπιακό· και ενδεχομένως, μάλιστα, να μην είναι στο μέλλον επαναλήψιμες. Και πώς να είναι, άλλωστε, αφού τα πάντα με τον Κόκκαλη είναι «κατ’ εξαίρεσιν», και όχι «κατά κανόνα».

Το πρώτο του «κατ’ εξαίρεσιν» –και αυτό ακριβώς είναι που μας μπερδεύει τόσο πολύ όλους μας, σύγγαυροι, και πολλές φορές αδυνατούμε να σκεφτούμε λογικά και λέμε διάφορα λογικώς απίθανα– είναι η σύγχυση στο πρόσωπό του δύο ιδιοτήτων: του οπαδού και του επιχειρηματία. Απ’ αυτή τη σύγχυση ιδιοτήτων ίσως μάλιστα συγχέει και ο ίδιος πράγματα, που –για κάποιον κωλοπετσωμένο καπιταλιστή σαν κι αυτόν– είναι ανεπίτρεπτο να συγχέονται. Ειλικρινώς δεν γνωρίζω –γι’ αυτό και δεν θα πω τίποτε περισσότερο– τί θα προτιμούσα να είναι ο Κόκκαλης στον Ολυμπιακό: μόνο ορκισμένος οπαδός ή μόνο αμιγής επιχειρηματίας;

Το δεύτερο «κατ’ εξαίρεσιν» του Κόκκαλη κατάγεται από το πρώτο. Όντας ο ίδιος οπαδός του Θρύλου, συμπεριφέρεται, όταν αποφασίσει να δείξει το επιχειρηματικό του πρόσωπο, με αποκλειστικό σύμβουλο το θυμοειδές του. Κάνει στην ομάδα κυριολεκτικώς –και συγγνώμη, σύγγαυροι, για το κακέμφατο– «ό,τι του καυλώσει»! Και, αν τυχόν ασκηθεί τίμια και γαύρικη κριτική στην όποια «καυλωμάρα» του, θυμώνει – ανάβει και κορώνει! Εδώ, σύγγαυροι, ο Κόκκαλης συμπεριφέρεται σαν οπαδός που τσακώνεται στην αλάνα, κι επειδή είναι δικιά του η μπάλλα, την παίρνει σπίτι του και αφήνει τους λοιπούς αλανιάρηδες ρέστους. Κάνει τα επιχειρηματικά του σχέδια, εκπονεί προγράμματα και εκτελεί συλλήψεις του νου του, και κατόπιν πάει και τα ανακατεύει με την κριτική που του κάνουν οι «πελάτες» του, όλοι εμείς δηλαδή! Αυτό, σύγγαυροι, είναι ανήκουστο, και οφείλεται –το επαναλαμβάνω– στην εν γένει σύγχυσή του: ο ίδιος είναι οπαδός και επιχειρηματίας και εμάς μας βλέπει μόνο ως συνοπαδούς του, αλλά όχι ως πελάτες του. Εμείς από τη μεριά μας, πάλι, όντας οπαδοί του Θρύλου, που δεν θέλουμε ούτε να σκεπτόμαστε την πιθανότητα να είμαστε με την ιδιότητά μας αυτή συνάμα και πελάτες του Κόκκαλη, βλέπουμε στο πρόσωπο του Κόκκαλη τον συνοπαδό μας, και όχι τον επιχειρηματία, αλλά απαιτούμε από κάποιον Κόκκαλη-οπαδό –«από κάποιον σαν εμάς», δηλαδή– να δρα χάριν ημών ναι μεν σαν επιχειρηματίας, αλλά κατ’ εντολήν ημών. Όντως ανήκουστα πράγματα. Και για να είμαστε τίμιοι, σύγγαυροι, αυτό το «ημών» ο καθένας μας το κρατάει ολόκληρο για τον εαυτό σου και το εννοεί ως «εμού», όπως άλλωστε και ο οπαδός-Κόκκαλης! Την προσωπική αντωνυμία στο πρώτο πρόσωπο και στον ενικό αριθμό την έχει προκαταβολικά καπαρώσει για αποκλειστικό λογαριασμό του. Εμάς μας βλέπει ως τον πληθυντικό της αριθμό στο δεύτερο και στο τρίτο πρόσωπο (Εσείς! Αυτοί!). Ο νοών νοείτω, και ο κατανοών κατανοείτω.
Από αυτή την εν τοις πράγμασι σύγχυση προέρχονται τα πάντα (καλά και κακά) στις σχέσεις των γαύρων οπαδών με τον Κόκκαλη και του Κόκκαλη με τους γαύρους οπαδούς.

Με το τρίτο «κατ’ εξαίρεσιν» του Σωκράτη Κόκκαλη θα ασχοληθούμε σε επόμενο σημείωμα. Προεξαγγελτικώς αναφέρω εδώ ότι αφορά αυτό το «εμού», που μόλις δυό-τρεις αράδες παραπάνω έγραψα και που εξειδικεύεται στο «τα υπηρετικά του Προέδρου πρόσωπα».

Χάριν της πληρότητος διευκρινίζω, αγαπητοί σύγγαυροι, ότι ο ζωγραφικός πίνακας, που κοσμεί την ανάρτηση κάτω από το σήμα της ομάδας μας, είναι το έργο «Number 8» του Mark Rothko.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ 5-1

Μέλμπεργκ, Ντάρμπυσιρ (2) και Μήτρογλου (2).
Συνεχίζουμε.

ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΕΠΑΝΑΣΥΝΔΕΟΜΕΘΑ

Με ενέργειες του μαστρο-Μήτσου, ο Η//Υ επέστρεψε σπίτι και εν λειτουργία. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα με "προδώσει" (γρήγορα) πάλι!

ΞΕΜΕΙΝΑ ΑΠΟ Η/Υ

Αγαπητοί σύγγαυροι, ξέμεινα από ηλεκτρονικό υπολογιστή. Όταν φτιαχτεί, θα επανέλθω με τη συνέχεια των απόψεών μου για τον ΟΛυμπιακό.

ΕΝΑ ΦΑΔΟ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΝΑ ΜΟΟΥΡΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ANA MOOURA


AGUARTA-TE AO CHEGAR

Calas-me a voz, voz do olhar
Sinto que o tempo, tarda em chegar
Distante ausente, sinto apertar
O peito ardente por te encontrar
Na minha alma, que anseia urgente
Pelo momento de ter-te presente
Pelo infinito estendo os meus olhos
Num mar de mil desejos, aguarda-te ao chegar
Encho a minha taça vazia com perfumes de poesia
Bebo a saudade amarga e fria e então adormeço ao luar
Calas-me a voz, p'ra lá do tempo
Estrelas que caem por um lamento
Espuma na areia solta no vento
O meu silêncio meu sentimento
Em minha alma que chora vazia
Por um momento se acende a magia
P'lo infinito estende o meu sorriso
Num mar azul de sonhos, acorda-me ao chegar
Encho a minha taça ardente, com incenso doce e quente
Sirvo de beber a alegria que sinto ao ver-te a chegar
Calas-me a voz
Em minha alma que chora vazia
Por um momento se acende a magia
P'lo infinito estende os meus olhos
Um mar de mil desejos aguarda-te ao chegar
Aguarda-te ao chegar

ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

"ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ" ΓΕΛΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΙ ΠΟΘΟΙ

Το άκρον άωτον της "αντικειμενικής γελοιότητας". Δεν φταίνε αυτοί όμως, αλλά οι γαύροι που αγοράζουν τα φύλλα τους και τους συντηρούν.


Τουλάχιστον αυτοί έχουν κι έναν πόθο - καταπιεσμένον μεν, αλλά πόθο.

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, 1

Αγαπητοί σύγγαυροι, η δεινή κατάσταση, στην οποία περιήλθε τον τελευταίο καιρό, και μάλιστα όλως αιφνιδίως, ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός, μου δίνει την αφορμή, αλλά και την ευκαιρία να εκθέσω τις απόψεις μου σχετικά με αυτήν. Θα γράψω ό,τι γράψω σε συνέχειες με μόνο γνώμονα την αγάπη μου για την ομάδα μας. Γνωρίζω ότι τα λόγια μου, που απηχούν εντελώς προσωπικές απόψεις, θα κριθούν εκ μέρους σας με δίκαιη ολυμπιακοφροσύνη. Το πνεύμα μου κινείται με διάθεση καταλλαγής και όχι οξύνσεως, ασχέτως του εάν η πρώτη εντύπωση, που θα δημιουργηθεί στον αναγνώστη, θα παρέχει ενδεχομένως εντυπώσεις περί του αντιθέτου. Εξηγούμαι προκαταβολικά, ωστόσο, λέγοντας ότι στη ζωή μου ήμουν, είμαι και θα είμαι μόνο ολυμπιακός και ότι πλήρωνα, πληρώνω και πληρώνω πάντοτε το εισιτήριό μου για να βλέπω την ομάδα που αγαπώ. Αυτό είναι για εμένα το μόνο ακράδαντο και ανεπίδεκτο αλλαγής ή ελέγχου δεδομένο· όλα τα άλλα υπόκεινταν, υπόκεινται και θα υπόκεινται σε στοχαστική αναθεώρηση.


ΕΝΟΤΗΤΑ ΠΡΩΤΗ

Προτού προχωρήσω στην καταγραφή των απόψεών μου σχετικά με τον Ολυμπιακό του σήμερα, κρίνω ότι πρέπει να γράψω μερικά πράγματα τόσο αυτονόητα, που όλοι όσοι αγαπάμε την ομάδα μας έχουμε την εγγενή τάση ή την επίκτητη συνήθεια να τα λησμονούμε· και, λησμονώντας τα, χανόμαστε δυστυχώς σε λαβυρίνθους, ενώ ο όλος χώρος μας είναι ένα πολύ μεγάλο ενιαίο δωμάτιο. Προεξαγγελτικά, πάντως, σας λέω ότι γνωρίζω τον λόγο της τάσης ή της συνηθείας μας: αρνούμαστε να παραδεχθούμε ότι τα πράγματα είναι όπως όντως είναι, και γι’ αυτό τα φανταζόμαστε διαφορετικά – ο καθείς μας κατά το σθένος και το εύρος της φαντασίας του... Αυτό, όμως, μας συσκοτίζει τον ορίζοντα, και, κινούμενοι με τη φαντασία μας και μέσα στην επικράτεια της φαντασίας μας, δεν βλέπουμε εν τέλει ούτε τη μύτη μας.

Πάμε τώρα στα προεξαγγελθέντα «αυτονόητα». Αμέσως παρακάτω τα εκθέτω σχεδόν τηλεγραφικά, αλλά θα μας δοθεί η ευκαιρία να τα προσεγγίσουμε εκ νέου και αναλυτικά στη συνέχεια, κυρίως δε ως προς το τί σημαίνουν πρακτικώς – και το καθένα χωριστά, αλλά και όλα μαζί στη διαλεκτική τους σύνθεση.
Αυτονόητο πρώτο: Την πλειοψηφία των μετοχών στην ΠΑΕ Ολυμιακός ΣΦΠ την έχει ο Σωκράτης Κόκκαλης. Μπορεί να μην είναι νομικώς άμεμπτο αυτό που θα γράψω αμέσως παρακάτω, αλλά στην πραγματικότητα έτσι είναι, και την σκληρή πραγματικότητα πιστά αντικατοπτρίζει: Η ΠΑΕ Ολυμιακός ΣΦΠ αποτελεί περιουσιακό στοιχείο του Σωκράτη Κόκκαλη.
Αυτονόητο δεύτερο: Όσο και αν ακούγεται ή είναι ενοχλητικό, εμείς στην πραγματικότητα δεν είμαστε παρά πελάτες της ΠΑΕ Ολυμιακός ΣΦΠ. Είναι αναμφισβήτητο ότι κανείς μας μεν δεν αισθάνεται έτσι, αλλά αυτό είμαστε. Όλοι μας έχουμε την ιδεολογία –τουτέστιν τη γλυκιά ψευδή συνείδηση– ότι είμαστε κάτι άλλο, κάτι υψηλότερο και ιδανικό, αλλά η ουσία των πραγμάτων συνιστά ένα «στυγνά» ατράνταχτο κριτήριο και μάς διαψεύδει.
Αυτονόητο τρίτο: Και ο Κόκκαλης, όντας «ένας από εμάς» (όπως κατ' επανάληψη γραφόταν στο παρελθόν έως και πέρισυ), καλλιεργεί στον νου του ανάλογες ιδεολογικές προσηλώσεις, και πιθανότατα αισθάνεται πιστός στα ιδεώδη του, αλλά συμπεριφέρεται (τόσο μέσα στην ΠΑΕ Ολυμιακός ΣΦΠ όσο και απέναντι στους πελάτες της) σαν επιχειρηματίας.
Αυτονόητο τέταρτο: Αβίαστα προκύπτει από τα παραπάνω ότι ό,τι καλό και ό,τι κακό έχει γίνει τα τελευταία δεκαπέντε περίπου χρόνια στην ΠΑΕ Ολυμιακός ΣΦΠ οφείλεται αποκλειστικά στον Κόκκαλη. Και όλοι οι τίτλοι δικοί του είναι, και οι πλείστες όσες ευεργεσίες δικές του· και οι πάσης φύσεως αποτυχίες δικιές του είναι, και τα εγκληματικά λάθη στο σύνολό τους δικά του. Και το επαναλαμβάνω: είναι όλα ανεξαιρέτως δικά του, έχουν δε επιτελεσθεί μέσω της ιδιόκτητής του επιχείρησης, που λέγεται ΠΑΕ Ολυμιακός ΣΦΠ, και δια των θυγατρικών εταιρειών της, που ονομάζονται «Καραϊσκάκη ΑΕ» και «Θρύλος ΑΕ» και που θυμίζουν μεν τον Ολυμπιακό, πλην όμως πρόκειται για ατόφυες κεφαλαιουχικές εταιρείες.


ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

Προχωράμε ευθύς αμέσως σε δύο πράγματα γνωστά μεν σχεδόν σε όλους τους φίλους του Ολυμπιακού, πλην απωθούμενα στις έλικες της συνείδησής μας με τη βία της ιδεολογικής προσκόλλησής μας σε ένα βολικό μεν ιδεώδες, που όμως δεν έχει πια το ελάχιστο υλικό αντίκρυσμα, για να μην πω ότι δεν διαθέτει ούτε καν την πλέον ανεπαίσθητη εμπράγματη σχέση με αυτό που ήταν κάποτε (έως και πολύ πρόσφατα) ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς.
Πρώτον: Ο Ολυμπιακός δεν είναι πια «Σύνδεσμος Φιλάθλων». Χωρίς να είναι κατ’ ανάγκην κακό, είμαστε πλέον μόνο «οπαδοί», και μάλιστα κακής –αν όχι της χειρίστης– ποιότητας. Οπάζουμε, δηλαδή ακολουθούμε την ομάδα μας, αλλά την ακολουθούμε ως επί το πλείστον ανεπιγνώστως. Παναπεί: δεν ξέρουμε για ποιό λόγο την ακολουθούμε και την υποστηρίζουμε, και μάλιστα ούτε καν όπως την ακολουθούμε και όπως την υποστηρίζουμε. Έχοντας δε γίνει οπαδοί αυτού του είδους, δώσαμε μια μούντζα ξεγυρισμένη στο στοιχείο του φιλάθλου απεμπολώντας ελαφρά τη καρδία αυτό που κατ' εξοχήν χαρακτηρίζει τον αθλητισμό: την ευγένεια. Το ότι είμαι προσηλωμένος φανατικά στην ομάδα μου επ’ ουδενί συνεπάγεται ότι χλευάζω και λοιδορώ και βιάζω λόγω και έργω τις άλλες ομάδες, με τις οποίες με συνδέει αναγκαστικά η κοινή μοίρα του αγωνίζεσθαι στον ίδιο στίβο. Αυτό, άλλωστε, με συνδέει (και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη ένταση σχέσεως) και με τους φίλους της ομάδας μου – γι’ αυτό και είμαστε «Σύνδεσμος Φιλάθλων», και δη όχι ο οποιοσδήποτε τυχαίος, αλλά ο «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων». Ο «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων» έχει αντιπάλους, και κυρίως τον «Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο», τον αιώνιο αντίπαλό του, τον οποίον οφείλει εξ ορισμού να σέβεται, αλλά και (επίσης εξ ορισμού) όπου τον συναντά, να τον κατανικά. Επ’ αυτού θα επανέλθω εκτενώς.
Δεύτερον: Ο Ολυμπιακός δεν είναι πια «του Πειραιώς». Ούτε αυτό είναι υποχρεωτικά κακό – κάθε άλλο. Ο Ολυμπιακός έχει εξαπλωθεί παντού και αγαπιέται σε όλη την Ελλάδα. Έχει κερδίσει μια τρόπον τινά πανελλήνια οικουμενικότητα, αλλά έχει χάσει δια παντός την πειραϊκότητά του. Στην περίπτωση του «Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων» ο Πειραιάς δεν είναι απλώς η κατά νόμον έδρα του· ο Πειραιάς δεν αποτελεί γι' αυτόν ένα απλό τοπικό δεδομένο· ο Πειραιάς είναι το ήθος και η ψυχή του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων. Χωρίς τον Πειραιά δεν υφίσταται ούτε νοείται «Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων», ακόμα και στην εποχή μας, οπού αναζητείται και του ίδιου του Πειραιά η πειραϊκότητα. Και επ’ αυτού θα επανέλθω εκτενώς.


Αφού διευκρινίσω, αγαπητοί σύγγαυροι, ότι ο ζωγραφικός πίνακας, που κοσμεί την ανάρτηση κάτω από το σήμα της ομάδας μας, είναι το έργο «Abstracto 1935» του Joan Miró, υπόσχομαι ότι θα συνεχίσω αύριο με την τρίτη ενότητα σκέψεων που αφορά το θέμα: «Σωκράτης Κόκκαλης και Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς».

ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΥΚΑΝΟΥΜΕ (ΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ) ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΑΣ

Ξέρω ότι δεν είναι η καταλληλότερη στιγμή για τέτοια, αλλά εγώ, σύγγαυροι, θα το αναρτήσω.
Για χάρη όσων Κινέζων θέλουν να μάθουν στοιχειώδη ελληνικά και να ταξιδέψουν με κάποιαν άνεση στην Ελλάδα, το ΙΕΛ (= Ινστιτούτο Επεξεργασίας του Λόγου) εξέδωσε το βοήθημα που βλέπουμε στην τρίτη εικόνα. Στην πρώτη εικόνα είναι μια σελίδα, της οποίας ένα μέρος παραθέτουμε* σε μεγέθυνση στη δεύτερη εικόνα, προκειμένου να είναι το κείμενο όσο γίνεται ευανάγνωστο. Εκεί διαβάζουμε τα ακόλουθα δύο παραδείγματα:

ο9. αποκλείω: Ο Ολυμπιακός απέκλεισε τον Παναθηναϊκό από την τελική φάση του Κυπέλλου.
10. αποτέλεσμα: Το αποτέλεσμα του αγώνα Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός είναι 3-0.

Θα μου πείτε "Ωραία ώρα βρήκες..." και ίσως έχετε δίκιο. Ο συντάκτης του λεξικού ήθελε να μπάσει τους Κινέζους με υγιή παραδείγματα στην εκμάθηση της ελληνικής - και μπράβο του. Αλλά πώς να του πούμε (αν δεν το ξέρει κιόλας) ότι ο Ολυμπιακός εδώ και καιρό άγεται και φέρεται από κάτι τύπους που (μας) κάνουν μονίμως τους... Κινέζους;!


* Γράφω "παραθέτουμε", διότι την τεχνική κάλυψη της ανάρτησης την ανέλαβε επιτυχώς ο σύγγαυρος Θεόδωρος Α.Πέππας.

ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΕΜΕΙΣ ΗΜΑΣΤΑΝ ΕΚΕΙ, Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ 2

Εμείς ήμασταν και θα είμαστε πάντα εκεί. Ο Ολυμπιακός αναζητείται...

ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ

Ο Ολυμπιακός δεν υπήρχε μέσα στο γήπεδο. Δίκαια ηττηθήκαμε από τον ΠΑΟΚ που έπαιξε πολύ καλά. Για την ακρίβεια ο ΠΑΟΚ νίκησε τον Μέλμπεργκ. Μόνο αυτός προσπάθησε να παίξει σαν ολυμπιακός. Οι άλλοι φορούσαν ασπροκόκκινες φανέλλες γεμάτες αέρα. Θα τα πού με ηρεμία από αύριο.
Πάντως από σήμερα να πούμε τούτο, στο οποίο και θα επανέλθουμε: Ο κωλοπαιδαρισμός των τσουκαλάδων ας έχει άκρο όριό του το σημερινό κατάντημα. Δεν είναι δυνατόν να αφήνονται εκατό μαστουριασμένα να σπάνε τα καθίσματα του Καραϊσκάκη.

ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΑΜΑΛΙΑ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΣ: ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η AMÁLIA RODRIGUES


CANÇÃO DO MAR

Fui bailar no meu batel
Além do mar cruel
E o mar bramindo
Diz que eu fui roubar
A luz sem par
Do teu olhar tao lindo

Vem saber se o mar tera razao
Vem ca ver bailar meu coracao

Se eu bailar no meu batel
Nao vou ao mar cruel
E nem lhe digo aonde eu fui cantar
Sorrir, bailar, viver, sonhar...contigo

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΑΥΡΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΠΑΡΕΛΑΣΗ" ΜΟΥ

Κυκλοφόρησε η τρίτη ποιητική συλλογή μου με τίτλο "Παρέλαση. Τρία αγήματα ποιημάτων", και ο σύγγαυρος Μένανδρος μου έστειλε δύο ποιήματα που αναδημοσιεύω, εκφράζοντάς του τις ευχαριστίες μου.

ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ


ΜΕ ΤΟ ΡΕ ΤΟ ΛΑ ΤΟ ΣΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑ ΡΕ ΛΑ ΣΗ

Στην ελάσσονα κλίμακα του ντο
θα ρίξω δυο γκολάκια στη Μπορντό

Στην ελάσσονα κλίμακα του ρε
άντε να γυρίσει κι ο Τουρέ

Στην ελάσσονα κλίμακα του μι
να παίξει μπάλα κι ο Ντομί

Στην ελάσσονα κλίμακα του φα
πού νά ’ρχονταν κι ο Μπεν Αρφά

Στην ελάσσονα κλίμακα του σολ
άντε να γυρίσει κι ο Ντακόλ

Στην ελάσσονα κλίμακα του λα
να χαιρόμαστε τον Τσουκαλά

Στην ελάσσονα κλίμακα του σι
καλά που ’πε κι ο Ντάτολο το si


***********************


ΠΑΡΕΛΑΣΗ

Περίμενα του Θρύλου την επέλαση
αίτημα λογικό, από τα πάγια
μα δεν πρόλαβε την πρώτη την παρέλαση
ο Κετσπάγια

Με του Σωκράτη το φύγε εσύ, έλα συ
το σήκω κάτσε, κάτσε σήκω
δεν πρόλαβε τη δεύτερη παρέλαση
ούτε ο Ζίκο

Δε σ' τα γράφω αυτά για να γελάσεις
με εκείνα που συμβαίνουν στο επίνειο
ζήτημα αν άντεχε δυο παρελάσεις
και ο Μουρίνιο

ΠΕΙΡΑΙΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΜΕ ΤΗ ΡΙΤΑ ΑΜΠΑΤΖΗ

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΡΙΤΑ ΑΜΠΑΤΖΗ


ΤΟΥΡΚΟΛΙΜΑΝΙΩΤΙΣΣΑ ΓΛΥΚΙΑ

Απόψε τα μεσάνυχτα, μια βάρκα θ' αρματώσω
κι απ' τον Πειραία, μεσ΄ στο Τουρκολίμανο,
Τουρκολιμανιώτισσα γλυκιά, όπα,
κι απ' τον Πειραία, μεσ΄ στο Τουρκολίμανο,
θα ρθω να μαστουρώσω

Στην πόρτα σου, μανίτσα μου,
μη βάλεις κολντεμήρι
κι άφησε απ' όξω το κλειδί, να σε χαρώ,
Τουρκολιμανιώτισσα γλυκειά,
ό(ϊ)ντε μπρε
κι άφησε απ' όξω το κλειδί, να σε χαρώ,
κάνε μου το χατήρι

Μου λεν, πως μου την έσκασες,
με κάποιο πολιτσμάνο
γι' αυτό, θα κάνω μεσ΄ στα όλα έφοδο,
Τουρκολιμανιώτισσα γλυκιά, όπα,
γι' αυτό, θα κάνω μες στα όλα έφοδο,
κούκλα μου κι ας πεθάνω



Τραγούδι του 1936.
Μουσική & Στίχοι: Παναγιώτης Τούντας.

ΕΡΥΘΡΟΛΕΥΚΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

ΟΙ ΑΥΤΟΛΕΙΧΟΜΕΝΟΙ

Θα μπορούσε να είναι τίτλος κωμωδίας του Μενάνδρου. Οι αυτολειχόμενοι - αυτοί, δηλαδή, που γλείφονται μόνοι τους: "Νέος άθλος της οικογένειας Γιαννακόπουλου, που έβαλε πάλι το χέρι βαθιά στην τσέπη... " - σλουρπ! Και για την ακρίβεια: αυτοσλούρπ.