6.12.19

ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ!



ΚΑΙ ΣΩΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΑΓΑΠΟΥΝ ΠΟΛΥ...
... οι φετινές φοιτήτριές μας από την Κίνα, την Χιχόν και το Λέστερ.

3.12.19

ΠΑΝΝΕΜΕΑΤΙΚΟΣ 1972-1973


ΠΑΝΝΕΜΕΑΤΙΚΟΣ 1972-1973

Όρθιοι: Τάκης Γεωργακόπουλος, Παντές, Κωστούρος, Μακρής, Γιώργος Γεωργακόπουλος, Καλαφάτης. 
Καθιστοί: Παπουτσής, Γιαντζής, Κατσάμπας, Παπαγεωργίου, Κλώπας.

21.11.19

ΜΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ


ΜΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΕΞΗΓΗΣΗ

Σε πολλούς φίλους, που με ρώτησαν, είπα ότι δεν υπάρχει "εμφύλιος πόλεμος" στο Ολυμπιακό. Υπάρχουν ανταγωνισμοί μεταξύ κεφαλαιοκρατών. Θα τα "ξαναβρούνε" και θα τα "ξαναχαλάσουνε". Και, εν πάση περιπτώσει, δεν χρειάζεται να ανακατευόμαστε.
Όταν τα είχαν μεταξύ τους καλά, δεν μας είχαν ρωτήσει. Όταν τα χάλασαν, δεν μας ρώτησαν. Όταν θα τα ξαναφτιάξουν, δεν θα μας έχουν ρωτήσει. Ούτε όταν "ανταλαφούζιζαν" και "φιλομπέιζαν", μας ρώτησαν. Ούτε όταν "μητροπούλιζαν" και "ξεμητροπούλιζαν", μας ρώτησαν. Ούτε όταν "γκαγκατσίσανε" για λίγο μας ρώτησαν. Ούτε όταν "κουγιολογούνταν" και "αντικουγιολογούνταν", μας ρώτησαν. Ούτε όταν ξεπασόκιασαν, ούτε όταν "συριζολιούντανε", ούτε όταν "νεοδημοκράτισαν" / "κυριακομητσοτάκισαν ντοροπρεπώς" μας ρώτησαν. Ούτε θα μας ρωτήσουν ποτέ.
Είναι βέβαιο ότι αγαπούν τον Ολυμπιακό όσο κι εμείς, αλλά με τον δικό τους τρόπο. Τυχαίνει αυτός ο τρόπος να μην είναι ο δικός μας, γιατί εμείς ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ. Εκείνοι -πέραν της σχετικής αγάπης τους- έχουν.
Και το ότι δεν είμαστε μαζί τους, δεν σημαίνει ότι είμαστε εναντίον τους. Είμαστε ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Οι ΠΑΕ (και οι ΚΑΕ) ανήκουν στους μετόχους των ΑΕ, όχι σε εμάς. Κάποιοι από εμάς γίναμε οπαδοί του Θρύλου πριν από τη σύσταση των ΠΑΕ και των ΚΑΕ. Εμείς, παλιότεροι και νεώτεροι, είμαστε ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ. Εμένα, λοιπόν, να μη με λογαριάζει κανείς τους ούτε για φίλο του ούτε για εχθρό του ΠΟΤΕ. Εγώ είμαι μόνο Ολυμπιακός.
Να με συγχωρήσουν όσοι δυσαρεστηθούν από ό,τι γράφω (δεν είναι ανάγκη να συμφωνούμε όλοι σε όλα), αλλά δεν θα απαντήσω σε κανένα σχόλιο. Πρόκειται για θέσεις ζωής, όχι για κουβέντα απ' αφορμή κάποιων συμβάντων.


ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!

2.11.19

ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΙΩΡΓΟ


ΑΝΤΙΟ ΣΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΓΙΩΡΓΟ

Από τα 18 μου γνωρίζω το Οινομαγειρείο "Το Τριφύλλι",που είχε ο κ. Γιώργος  Καρούζος, πίσω από το πέταλο του γηπέδου της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, που είναι προς την οδό Ιπποκράτους. Μοναδικό σε ποιότητα και αυθεντικό στον χαρακτήρα. Και φιλικό... φιλικότατο σ' εμάς τους Γαύρους. Στέλνω τον γαύρικο αποχαιρετισμό μου στον κ. Γιώργο και τα θερμά συλλυπητήριά μου στους οικείους του.


9.10.19

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΣΑΡΓΚΑΝΗ


ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΣΑΡΓΚΑΝΗ
(ανοικτή επιστολή)


Δεν έχει συγγνώμη. Ό,τι και αν λες ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Έφυγες από τον Ολυμπιακό και πήγες στον Παναθηναϊκό. Τί θες τώρα;
Πόσες φορές θα σου πούμε ότι δεν σε θέλουμε; Τί δεν καταλαβαίνεις; «Δεν σε θέλουμε» σημαίνει «δεν σε θέλουμε». Και, αφορμής δοθείσης, σ’ το έχουμε πει αρκετές φορές. Γιατί επιμένεις; Μήπως ελπίζεις ότι θα μας βρεις μπόσικους και ότι θα ξεγελαστούμε και θα σε συγχωρήσουμε; Δεν υπάρχει περίπτωση, γιατί εδώ είναι Πειραιάς, κι ο Πειραιάς έχει νόμους που εφαρμόζονται.
Δεν μας ενδιαφέρουν οι λόγοι, για τους οποίους πήγες στον Παναθηναϊκό, ούτε και οι λόγοι, για τους οποίους σε σουτάρησαν από εκεί. Σε θυμόμαστε να λες πολλά και άτοπα και υβριστικά για τον Ολυμπιακό: τα ακούσαμε, τα διαβάσαμε, τα θυμόμαστε. Εμείς οι Ολυμπιακοί δεν ξεχνάμε – κι αυτό μάλλον ούτε το φαντάζεσαι. Αλλά έτσι είναι: δεν ξεχνάμε ποτέ.
Λες ότι ήσουν οπαδός του Ολυμπιακού από παιδάκι. Δεν μας ενδιαφέρει, ακόμα και αν είναι αλήθεια. Πάντως, όταν πανηγύριζες και ύβριζες τον Ολυμπιακό, το είχες ξεχάσει, γιατί ούρλιαζες πόσο ευτυχισμένος είσαι στην ομάδα της καρδιάς σου (τον Παναθηναϊκό) και ότι «μας τα έχωσες». Όταν σε στείλανε αδιάβαστο οι Πράσινοι (τα συνηθίζουν κάτι τέτοια) σε ρώτησαν στο ραδιόφωνο ποιά ομάδα υποστηρίζεις («Παναθηναϊκό ή Ολυμπιακό;» - με αυτή τη σειρά) κι εσύ απάντησες εξυπνακίστικα ότι είσαι Ηλυσιακός. Άντε! Είπαμε: τα θυμόμαστε όλα.
Όπως εμείς μπορούμε να ζήσουμε χωρίς εσένα, έτσι κι εσύ μπορείς να ζήσεις χωρίς εμάς. Στους βετεράνους δεν σε γράψαμε και σ’ το ξηγήσαμε στην πειραϊκή διάλεκτο. Τί δεν κατάλαβες; Τη φανέλα του Βάζου και του Μουράτη και του Αριστείδη δεν την έχουμε για πατσαβούρα.
Και μην ξαναπείς ότι είσαι Ολυμπιακός. Και μην κλαίγεσαι για τον Ολυμπιακό. Τις κλάψες δεν τις έχουμε σε υπόληψη στον Πειραιά. Και μιας και τό ’φερε ο λόγος, μάθε ότι με τις κλάψες σου στέλνεις τον εαυτό σου πιο κάτω στη βαθμολογία και από τον Αποστολάκη.
Ο Παναθηναϊκός, μεγάλη ομάδα που τη σεβόμαστε, είναι ο αιώνιος αντίπαλός μας. Όποιος πάει στον Παναθηναϊκό, δεν έχει θέση στον Ολυμπιακό. Σε μια κρίσιμη στιγμή της ζωής του έχει επιλέξει πού είναι η θέση του, και πρέπει να το θυμάται. Δεν το καταλαβαίνεις; Τόσο δύσκολο είναι; Εμείς το ξέρουμε και το θυμόμαστε. Κι αν έχουμε κάποιες εξαιρέσεις, κακώς τις έχουμε, και δεν έπρεπε να είχαν γίνει. Έφυγες; Τελειώσαμε! Μπράβο σου που έφυγες, μπράβο μας που σε τελειώσαμε. Οι ξαναζεσταμένες αγάπες δεν απαλείφουν τα βρομόλογα που έχεις ξεστομίσει κατά του Θρύλου. Κανείς οπαδός του Ολυμπιακού δεν συγχωρεί την αλλαγή φανέλας: από τον ερυθρόλευκο δαφνοστεφανωμένο έφηβο στο πράσινο τριφύλλι.
Να είσαι καλά. Και να μη μας γράφεις! Δεν μας ενδιαφέρει να ξέρουμε τίποτα για σένα: ούτε πού είσαι, ούτε τί κάνεις. Και το ξαναλέμε για τελευταία φορά: ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΥΓΓΝΩΜΗ!

23.9.19

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΤΕΡΜΠΥ;



ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΤΕΡΜΠΥ;

Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός 1-1. Το αποτέλεσμα του χθεσινού ντέρμπυ δεν με εξέπληξε. Ίσα-ίσα το φοβόμουν πολύ, κι έχω μάρτυρες που με άκουσαν να το λέω και πριν από τον αγώνα και στη διάρκεια του αγώνα. Όχι, δεν διεκδικώ τον τίτλο του μάντη, ούτε επιδίδομαι σε οιωνοσκοπίες – αφήνω δε που τις σιχαίνομαι.
Δεν είμαι προπονητής, κι έτσι δεν θα γράψω τίποτα «τεχνικό». Η ομάδα μας έχει αποδεδειγμένα ικανότατο προπονητή, και μάλιστα πολύ καλύτερον από… εμένα, τον εντελώς άσχετο. Όμως θέλω να γράψω δυο κουβέντες, με όσο μεγαλύτερη συντομία μπορώ.
Το χαρακτηρισμό «ντέρμπυ», που δίνεται στους αγώνες μας με τον Παναθηναϊκό, τον «αιώνιο αντίπαλο», τον ακούω 60 χρόνια τώρα. Που σημαίνει ότι ισχύει… ότι δεν είναι επινόηση κανενός. Αποτελεί ατράνταχτο ιστορικό δεδομένο: δύο αγωνίζονται ό ένας εναντίον του άλλου, επειδή υπάρχει ο «ένας» και ο «άλλος». Με απλές κουβέντες (και για να το πούμε εντελώς σχηματικά) ο «ένας» δεν αντέχει τον «άλλον», αλλά και «ο «ένας» δεν μπορεί να κάνει χωρίς τον «άλλον»: ζουν, κυριολεκτικώς, ο «ένας» για τον «άλλον».
Το ντέρμπυ τούς χρειάζεται και τους δύο: και τον «έναν» και τον «άλλον». Που σημαίνει ότι όσο υπάρχουν οι αντίπαλοι (ή αλληλομισούμενοι εχθροί) θα υπάρχει ντέρμπυ.
Αυτή τη φορά ο Ολυμπιακός –έτσι λεγόταν και γραφόταν, και δη μετ’ επιτάσεως– ήταν πολύ ισχυρός και ο Παναθηναϊκός σχεδόν υπό διάλυση, αν όχι και ήδη διαλυμένος. Οπότε εύκολα (θα) του έριχνε μια πεντάρα ή/και δεκάρα ο Ολυμπιακός του Παναθηναϊκού, και θα τον … αποδιέλυε. Ως γνωστόν, δεν έγινε έτσι.
Αλλά και πόσες άλλες φορές δεν έχει γίνει «έτσι» – και από τις δύο μεριές, άλλωστε;! Όσες φορές βάλαμε πολλά γκολ στον Παναθηναϊκό (και εκείνος σε εμάς αντίστροφα), ο αντίπαλός μας ήταν δυνατός, μερικές φορές μάλιστα και «φαβορί». Όσες φορές εμείς ή οι Πράσινοι περνάγαμε άσκημα φεγγάρια, ο «δυνατός» δεν μπόρεσε να συντρίψει τον «αδύνατο». Μερικές φορές, μάλιστα, γνώρισε οδυνηρές ήττες.
Αυτό γίνεται, επειδή το ντέρμπυ είναι ντέρμπυ και όχι παιδική χαρά. Ο ΟΦΗ ή η Λαμία μπορούν να νικήσουν εύκολα αυτόν τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, εμείς όχι! Εναντίον μας θα παίξει λυσσασμένα, επειδή ΕΜΕΙΣ είμαστε ο αντίπαλός του – με τους άλλους απλώς «παίζει», επειδή υποχρεούται να παίξει. (Το ίδιο ισχύει εκ του αντιστρόφου και για εμάς.)
Θα κάνω ένα άλμα και θα πω ότι δεν πρόκειται να διαλυθεί ο Παναθηναϊκός. Περνάει άσχημη φάση, και δη για πολλά χρόνια, αλλά θα ανακάμψει και θα επανακάμψει. Δεν το εύχομαι – το ξέρω. Δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Ούτε «λυπάμαι» τον Παναθηναϊκό. Δεν μου το επιτρέπει, άλλωστε, η ιστορική διαδρομή των δύο συλλόγων: τον αντίπαλό σου ούτε τον λυπάσαι, ούτε τον οικτίρεις – τον σέβεσαι μόνο και τον λαμβάνεις πάντοτε σοβαρά υπόψη.
Έλαβε χθες  ο Ολυμπιακός σοβαρά υπόψη του τον Παναθηναϊκό; Όχι! Και δεν είναι, εξ άλλου, η πρώτη φορά που συνέβη. Και θα συμβεί και πάλι στο μέλλον. Φαίνεται ότι ο χαρακτήρας του ντέρμπυ είναι το κραταιότατο στοιχείο των αναμετρήσεών μας. Το ντέρμπυ πρέπει να υπάρχει πάντα – και γι’ αυτό υπάρχει πάντα, ανεξαρτήτως του πού βρίσκονται οι αντίπαλοι. Αυτό έχει επιβεβαιωθεί σε όλον τον κόσμο πάρα πολλές φορές.
Μα, τότε, δεν μπορούσε κάποιος να «νουθετήσει», να «διαφωτίσει» τους παίκτες μας σχετικά; Φαίνεται ότι κάτι τέτοιο είναι πιο δύσκολο ακόμα και από το να αρχίσει από αύριο ο άνθρωπος να πετάει σαν πουλί, και τούτο να μην είναι θαύμα.
Πριν λίγες μέρες η Τότεναμ βρέθηκε να μας νικάει με 2-0 , και ο αγώνας έληξε 2-2, επειδή εμείς τους αποδείξαμε ότι δεν ήμασταν τόσο πολύ και τόσο άκοπα του χεριού τους, όσο νόμιζαν οι Λονδρέζοι. Και πανηγυρίσαμε (δικαίως, δικαιότατα!) την ισοπαλία σαν να ήταν νίκη περιφανής. Χτες έγινε το ίδιο. Στη θέση της ισχυρής Τότεναμ βρεθήκαμε εμείς και στη θέση τη δική μας (ναι, και ας μη μας ενοχλεί ο παραλληλισμός) ο αδύναμος Παναθηναϊκός, που μας πήρε ισοπαλία, που οι Πράσινοι την πανηγύρισαν (δικαίως, δικαιότατα!) σαν να ήταν νίκη τους περιφανής.
Γι’ αυτό λέω ότι θέλω τον Παναθηναϊκό ισχυρό. Για να παίζω μαζί του ντέρμπυ και να μπορώ έτσι να υπολογίζω ότι θα τον νικώ και (μακάρι) θα τον συντρίβω εκεί που δεν θα το περιμένει. Όταν με περιμένει, σαν πληγωμένο και στριμωγμένο στη γωνία ζώο, ξέρω ότι δεν θα περάσω καθόλου «ευχάριστα». Όποιος παίζει για τη ζωή και την τιμή του, δεν είναι εύκολος αντίπαλος.
Αυτά τα ολίγα.