2.7.09
ΟΜΟΡΦΙΕΣ
Ομορφιές καμαρωτές!
(Με συμπάθεια το λέω. Από τη Λίβερπουλ πήγε στον ΠΑΟ ο εικονιζόμενος. Νά 'ναι καλά.)
«Η ΠΑΕ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ ανακοινώνει ότι υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας διάρκειας 5 ετών με τον ποδοσφαιριστή Σεμπάστιαν Λέτο, τον οποίο απέκτησε με μεταγραφή από τη Liverpool FC».
ΠΟΙΟΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ;
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΕΔΩ!
Για περισσότερα:
http://www.westaucklandtownfc.co.uk/
*************************
West Auckland is a village in County Durham, in North East England. It is situated to the west of Bishop Auckland, on the A688 road.
West Auckland Town F.C. is famously the 'Home of the First World Cup', as its football team were the winners of the Sir Thomas Lipton Trophy, one of the first international footballing competitions, in its two initial years (1909 and 1911) and were therefore, by the rules of the competition, awarded the trophy to keep in perpetuity.
The Trophy was initiated by businessman and sporting enthusiast Sir Thomas Lipton, who wished to see a competition between the leading football clubs of Europe. The football associations of Italy, Germany and Switzerland duly complied, but the Football Association of England refused to nominate a club. West Auckland, a lowly amateur side of coalminers from the Northern League were entered into the competition, although it has never been entirely clear why. However some reports and fans do claim that Sir Thomas Lipton intended to send a direct letter to Woolwich Arsenal F.C., addressing it to W.A. A.F.C. The unspecific address caused the letter to be sent to the wrong team, West Auckland A.F.C, and thus the eclectic group of coal miners pawned their belongings and duly made the journey to Turin, where the first tournament was being held, many of the players paying out of their own pocket to do so.
They beat Stuttgarter Sportfreunde in the semi-finals 2-0; in the final, on April 12, 1909, West Auckland faced Swiss side FC Winterthur and beat them 2-0 as well to take the trophy.
Two years later, West Auckland returned, and after beating FC Zürich 2-0, they ran out 6-1 winners in the final over future Italian giants Juventus.
The club was forced to pawn the trophy to the landlady of the local hotel on their return because of financial problems. It remained with her family until 1960 when a village appeal raised money to return the cup to the club. The cup was then stolen in 1994 and despite the efforts of the police and a £2,000 reward it was never found. An exact replica of the cup now stands in a more secure cabinet in the West Auckland Working Men's Club.
West Auckland was the home of the infamous serial killer Mary Ann Cotton and birthplace of ex-Prime Minister Anthony Eden.
It is also where one will find The Manor House Hotel, reputed to have been one of King Henry VIII's hunting lodges and former family home to the Eden family. It is thought that the trees to be found outside the hotel were planted to commemorate a visit by the King. Originally seven in number, two were felled to make way for road developments.
West Auckland AFC ground
1.7.09
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΙΝΑ ΣΑΣΤΡΙ
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η LINA SASTRI
TORNA MAGGIO
Rose! Che belli rrose!...Torna maggio!
Sentite 'addore 'e chisti sciure belle!
Sentite, comme cantano ll'aucielle...
e vuje durmite ancora!?...
'I' che curaggio!
Aprite 'sta fenesta, oje bella fata,
ché ll'aria mo s'è fatta 'mbarzamata:
Ma vuje durmite ancora, 'i' che curaggio!
Rose! Che belli rrose!...
Torna maggio!
Rose che belli rrose!... 'A n'anno sano,
stóngo strujenno 'e pprete 'e chesta via!
Ma vuje nun v'affacciate...uh, mamma mia!
I' nun mme fido 'e stá da vuje luntano...
E si ve stó' luntano quacche ghiuorno,
pare ca vuje mme state sempe attuorno...
ca mme parlate e mm'astrignite 'a mano...
Rose! Che belli rrose!
E' n'anno sano...
30.6.09
29.6.09
28.6.09
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΒΙΡΧΙΝΙΑ ΟΧΕΔΑ
Αφιερώνεται στον Γιάννη Δαλέζιο
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η VIRGINIA OJEDA
QUE NADIE SEPA MI SUFRIR
No te asombres si te digo lo que fuiste
Un ingrato con mi pobre corazón,
Porque el fuego de tus lindos ojos negros
Alumbraron el camino de otro amor.
Y pensar que te adoraba tiernamente
Que a tu lado como nunca me sentí,
Y por esas cosas raras de la vida,
Sin el beso de tu boca yo me vi.
Amor de mis amores!
Vida mía...
Que me hiciste
Que no puedo
Consolarme
Sin poderte contemplar?
Ya que pagaste mal a mi cariño tan sincero,
Lo que conseguirás
Que no te nombre nunca más...
Amor de mis amores!...
Si dejaste
De quererme,
No hay cuidado
Que la gente
De esto no se enterará...
Qué gano con decir que un gran amor cambió mi suerte?
Se burlarán de mí.
Que nadie sepa mi sufrir...
27.6.09
Ο ΜΕΓΑΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ... Ο ΜΕΓΑΣ ΓΑΥΡΟΣ ΜΑΡΤΟΝ ΜΠΟΥΚΟΒΙ
ΜΑΡΤΟΝ ΜΠΟΥΚΟΒΙ, ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
ΤΟΥ ΜΠΟΥΚΟΒΙ Η ΟΜΑΔΑΡΑ
ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.
Αυτό είναι τόσο αυτονόητο, ώστε, αν κάποιος το γράψει, δεν είναι για να το εξάρει, αλλά για να τονίσει κάτι άλλο.
Τα πρόσωπα, που περνούν από τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς, όντως περνούν. Διαβαίνουν. Αυτό ισχύει για όλους. Μηδενός εξαιρουμένου. Γι’ αυτό και στο τέλος μένουν λίγοι για πάντα, λίγοι μένουν ε ς α ε ί – για να θυμηθούμε τον παππού Θουκυδίδη (που, λόγω καταγωγής, δεν μπορεί, γαύρος θα ήταν και αυτός!) Όλοι όσοι υπηρέτησαν αγωνιστικά τον Θρύλο είναι εκλεκτοί – εκλεκτοί της μοίρας. Δεν είναι και λίγοι. Λίγοι είναι οι εκλεκτοί των εκλεκτών, από τον νούμερο 1 Αχιλλέα Γραμματικόπουλο έως τον νούμερο 11 Πρέντραγκ Τζώρτζεβιτς. Οι εκλεκτοί των εκλεκτών κατάλαβαν ότι η μοίρα τούς ευλόγησε να υπηρετήσουν τον Θρύλο – και όχι μόνο το κατάλαβαν, αλλά δεν διανοήθηκαν ποτέ να πράξουν ή να ανεχθούν κάτι στρεφόμενο εναντίον του Θρύλου, ούτε και να παραλείψουν να πράξουν κάτι υπέρ του Θρύλου, ποτέ από το χρέος μη κινούντες!
Εκείνοι που ποτέ δεν μετακινήθηκαν ούτε πόντο από το ολυμπιακό πόστο τους είμαστε εμείς, οι αφοσιωμένοι οπαδοί του Θρύλου. Αντίθετα από τους αθλητές της ομάδας μας εμείς, ως οι εκλεκτοί των εκλεκτών, είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί. Αντίθετα, λίγοι είναι οι ευκαιριακοί ολυμπιακοί, οι γνωστότεροι και ως «ολυμπιακάρες». Αυτούς, όμως, εμείς οι απλοί ολυμπιακοί τούς μυριζόμαστε και τους βγάζουμε έξω από τις γραμμές μας, διότι τις μαγαρίζουν. Αν θέλουν να κοινωνούν της ολυμπιακοφροσύνης, πρέπει να είναι ταπεινοί. Αλλιώς τους στέλνουμε εμείς στα τσακίδια.
Δεν έχω την απαίτηση όποιος παίζει στον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς να είναι από τα γεννοφάσκια του ολυμπιακός, ακόμα και όταν είναι έλληνας. Έχω την απαίτηση, όμως,όταν παίζει στον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς να παίζει για τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς. Να παίζει σαν ολυμπιακός. Δεν θέλω να μου δηλώνει πόσο «ολυμπιακός» είναι. Μου αρκεί να μου το δείχνει με έργα μέσα στο τερραίν.
Ακούω βερεσέ, σύγγαυροι, τις δηλώσεις των διαφόρων αθλητών για την αφοσίωσή τους στην ομάδα. Και το κάνω, για να μη φτάσω στο σημείο να κάνω εμετό, όταν ακούσω κάποιον αφοσιωμένο να γίνεται πρώην αφοσιωμένος ενθυμούμενος μάλιστα ότι είναι επαγγελματίας. Το λέω αυτό, διότι εγώ ουδέποτε λησμονώ ότι ο αθλητής (και) του Θρύλου είναι επαγγελματίας, γι’ αυτό άλλωστε και αμείβεται. Όποιος, ωστόσο, δηλώνει την αφοσίωσή του στον Θρύλο, ενώ δεν υποχρεώθηκε, πρέπει να μην πατήσει ποτέ τη δήλωσή του αυτή.
Ο επίσημος Ολυμπιακός έχει κατά καιρούς διαπράξει λάθη... εγκληματικά λάθη – και στο παρελθόν και στο νυν παρόν. Προσωπικά έχω «λαλήσει» με κάτι ξεγυρισμένες περιπτώσεις. Δεν τις αμαφέρω – είναι σχεδόν σε όλους γνωστές. Υπάρχουν περιπτώσεις εξαιρετικής στραβομάρας... τύφλας και βλακείας μαζί.
Ο Ολυμπιακός Σύνδεσμος Φιλάθλων Πειραιώς έχει, ως γνωστόν, έναν αντίπαλο: τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο. Για το αντίστροφο δεν έχω γνώμη, ούτε και με ενδιαφέρει, αλλά όποιος φεύγει από τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς για να υπηρετήσει τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο, για εμένα διαγράφεται για πάντα.
Δεν θα μισήσω τον Νέρι Αλμπέρτο Καστίγιο, αν μεταγραφεί στον ΠΑΟ. Αυτό δα έλειπε. Τον έχω λατρέψει τόσο πολύ, που αρνούμαι και να σκεφτώ ακόμη ότι ο Νέρι μας θα φορέσει την πράσινη φανέλλα με το τριφύλλι. Διαβάζω ότι μάς παρακαλάει να τον πάρουμε και εμείς δεν τον παίρνουμε τώρα. Ίσως να είναι έτσι. Χίλια δίκια, όμως, να έχει ο Καστίγιο και χίλιες στραβομάρες ο Κόκκαλης, εγώ θα είμαι για πάντα με τον Κόκκαλη, αν ο Καστίγιο πάει στον ΠΑΟ. Το τελευταίο το επαναλαμβάνω: αν ο Καστίγιο πάει στον ΠΑΟ. Στο κάτω-κάτω της γραφής υπάρχουν χιλιάδες ΑΛΛΕΣ ομάδες.
Για να είσαι στους ευάριθμους εκλεκτούς των εκλεκτών, πρέπει να το παλέψεις χρόνια, πολλά χρόνια. Δεν εντάσσεσαι εκεί δια δηλώσεως, και δη εκ του ασφαλούς. Πρέπει να ιδρώσεις και να ματώσεις τη φανέλλα σου (έστω και υλικά αμειβόμενος) από την πρώτη μέρα, που θα διαβείς το κατώφλι του Θρύλου, μέχρι την τελευταία ημέρα, όπου θα κρεμάσεις τα αθλητικά σου παπούτσια. Και πρέπει να τιμάς τον Θρύλο στον μετέπειτα βίο σου με ολυμπιακή σεμνότητα. Αν διανοηθείς ότι θα περάσεις στις γραμμές του αιώνιου αντίπαλου, για εμένα δεν υπάρχεις. Και δεν υπάρχεις, όχι επειδή δεν σε υπολογίζω εγώ, αλλά γιατί μούτζωσες την αγαθή μοίρα που σε έρανε να υπηρετήσεις τον Ολυμπιακό Σύνδεσμο Φιλάθλων Πειραιώς με προοπτικές να μπεις με το σπαθί σου στην μικρή ομάδα των εκλεκτοτάτων, από τον νούμερο 1 Αχιλλέα Γραμματικόπουλο έως τον νούμερο 11 Πρέντραγκ Τζώρτζεβιτς.
Νέρι, εγώ θα σε θυμάμαι πάντα όπως σε δείχνει η φωτογραφία. Και θα σου πω ότι κατά καιρούς οι Εφιάλτες πέρασαν – μετά ήρθαν και ζητούσαν γονυπετείς συγγνώμη, αλλά... ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ.
********************************
Για το ίδιο θέμα αντιγράφω -προσυπογράφοντας- από το gavros.gr
Μόνο ως κακόγουστο αστείο ή ανέκδοτο μπορεί κανείς να εκλάβει τις πληροφορίες που θέλουν τον Νέρι Καστίγιο να σκέφτεται να συνεχίσει την καριέρα του στον ΠΑΟ!
Βρέθηκε –λέει- πριν από μερικές ημέρες στον Αστέρα της Βουλιαγμένης με τον πρόεδρο των ακατονόμαστων και δέχθηκε πρόταση να φορέσει για ένα χρόνο την πράσινη φανέλα δανεικός από τη Σαχτάρ. Πλάκα κάνουμε;
Και μόνο που ο Νέρι επιτρέπει να βλέπουν το φως της δημοσιότητας τέτοιες πληροφορίες είναι ιεροσυλία. Θα έπρεπε να είχε κάνει δήλωση και να τις διαψεύσει μαχαίρι! Δεν μιλάμε για έναν παίκτη που έπαιξε στον Ολυμπιακό. Μιλάμε για έναν άνθρωπο γέννημα – θρέμμα Ολυμπιακό…
Ποιος έφερε τον Καστίγιο και την οικογένειά του στην Ελλάδα; Ποιος τον στήριξε, ήταν πάντα δίπλα του, ανέδειξε το ταλέντο του, τον αγκάλιασε στα εύκολα και στα δύσκολα; Ποιος του έδωσε την ευκαιρία να ανδρωθεί με την ερυθρόλευκη, ποιος τον «κράτησε» όταν προπονητές και όχι μόνο έπεσαν πάνω του να τον φάνε;
Ποιοι φώναζαν ρυθμικά το όνομά του σε κάθε παιχνίδι και δημιούργησαν ασπίδα προστασίας γύρω του; Με ποιους μοιραζόταν ο Νέρι όλα του τα προβλήματα οικογενειακά και άλλα; Ποιος τον έκανε πλούσιο σε τελική ανάλυση και του άνοιξε το δρόμο να παίξει στην Εθνική ομάδα του Μεξικού και στη συνέχεια θα πάρει «χρυσή» μεταγραφή στη Σαχτάρ;
Αν πάμε και λίγο πιο μακριά, ποιος ασχολήθηκε προσωπικά ακόμη και με το σοβαρό πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισαν οι γονείς του, όταν ο Νέρι κλαίγοντας ζητούσε βοήθεια; Ποιος πήρε τηλέφωνο στο καλύτερο νοσοκομείο της Αμερικής και τον έστειλε μέσα σε μία μέρα, πληρώνοντας από την τσέπη του τα έξοδα;
Εδώ δεν μιλάμε για θέμα καριέρας ή απλής επιθυμίας για επιστροφή στην Ελλάδα. Εδώ μιλάμε για θέμα ηθικής, αξιοπρέπειας και ανδρισμού. Εμείς ξέρουμε ότι ο Νέρι Καστίγιο πέρα από το ότι είναι παικταράς φοράει και παντελόνια…
Τι θα πει στα εκατομμύρια των φίλων του Ολυμπιακού αν –λένε αν- κάνει το ατόπημα να φορέσει το τριφύλλι στο στήθος; Πως θα τους κοιτάξει στα μάτια και τις θα τους απαντήσει αν τον ρωτήσουν «γιατί ρε Νέρι;». Για μια χούφτα ευρώ ή γιατί σου έλειψε ο ήλιος της Ελλάδας;
Ο κόσμος του θρύλου ένα πράγμα απαιτεί από σένα. Παίξε μπάλα όπου θέλεις, αλλά ΠΟΤΕ στους ακατονόμαστους. Με τι καρδιά, με τι μούτρα, με τι άντερα θα έρθεις με την πράσινη φανέλα στο Καραϊσκάκη; Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι τους έχεις πει «ναι» και περιμένεις να το πει και η Σαχτάρ. Είναι ντροπή και ξεφτίλα Νέρι, να γλείφεις εκεί που έφτυνες. Παρ’ το χαμπάρι όσο είναι καιρός…
26.6.09
ΝΑ ΓΙΑΤΙ... ΦΘΟΝΩ ΤΟΝ ΔΑΛΕΖΙΟ!
Αυτές είναι δόξες! Ο σύγγαυρος Γιάννης Δαλέζιος (Juan D'Alessio) με τον φιλόγαυρο Κάρλος Μπιάντσι (Carlos Bianchi), στα γραφεία της Μπόκα Τζούνιορς στο Μπουένος Άιρες.
ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΟ
Αφιερώνεται στον γιό μου Δημήτρη για την αποφοίτησή του από το Λύκειο
ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MANCA IZMAJLOVA
Дорогой длинною (Those Were The Days)
Ехали на тройке с бубенцами,
А вдали мелькали огоньки.
Мне б мне, соколики, за Вами,
Душу бы развеять от тоски.
Дорогой длинною, да ночью лунною,
Да с песней той, что вдаль летит звеня,
И с той старинною с той семиструнною,
Что по ночам так мучала меня...
Так живя без радости, без муки,
Помню я ушедшие года,
И твои серебряные руки
В тройке, улетевшей навсегда...
Да, выходит, пели мы за даром
Понапрасну ночь за ночью жгли
Если б мы покончили со старым
Так и ночи эти отошли
Дни бегут, печали умножая,
Мне так трудно прошлое забыть.
Как-нибудь однажды, дорогая,
Вы меня свезете хоронить.
В даль родную новыми путями
Нам отныне ехать суждено
Ехали на тройке с бубенцами
Да теперь проехали давно
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
