Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27.11.20

ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ

 


JORGE LUIS BORGES

 

ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ

 

Εγώ έχω τη χειρότερη αμαρτία διαπράξει

που άνθρωπος μπορεί να κάνει. Ευτυχισμένος

δεν έχω υπάρξει. Η λήθη ας με άρπαζε με μένος

κι ας μ’ έσερνε, και ας με παράταγε. Στην πράξη

με φέραν στης ζωής οι γονείς μου το παιχνίδι

το ριψοκίνδυνο και ωραίο πέρα ώς πέρα –

με χώμα και νερό και με φωτιά και με αέρα.

Απελπισία, δυστυχία. Σβήσαν ήδη

οι νεανικές ελπίδες τους, καθώς βεβαίως

τον νου μου θρέψαν εμμονές και συμμετρίες

της τέχνης που εκπονεί όλο τιποτολογίες.

Με θέλανε γενναίο. Δεν έγινα γενναίος.

Κι αυτό με στιγματίζει πια και με διασύρει.

Με κυνηγάει ο ίσκιος πάντοτε του κακομοίρη.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

17.8.20

ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΒΒΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ



ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΤΡΑΤΟΣ


ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΒΒΑ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗ

Με το λευκό γάμμα των δοκών
αρχίζει το γειά χαρά.
Κι εσύ μπλοκάρισες
εκεί το χρόνο
με γυμνές παλάμες.
Δε φόρεσες γάντια ποτέ.
Ξέραν καλά τα χέρια σου
το κόκκινο της Κυριακής
και τη σκληρήν αφή της.
Κι αυτή τη δάφνη
ποιός την ξέχασε
γερμένη στα γκολπόστ…

8.7.20

ΠΤΩΣΗ



GEORG TRAKL


ΠΤΩΣΗ

Φυσάει άνεμος! Έτσι όπως σβήνουν, τραγουδάνε
τα πράσινα τα φώτα – με πλατιά, μεγάλα
φτερά η σελήνη την ψηλή γεμίζει σάλα,
μα πια γιορτής χαρές εδώ δεν αντηχάνε.

Αχνοχαμογελούν οι εικόνες των προγόνων
απόμακρες – της σκιάς τους τελευταία φύλλα·
στην κάμαρα την πνιγηρή θα φαν σαπίλα
βουβά κοράκια – αυτά είναι εκεί, αυτά και μόνον.

Χαμένη μια αίσθηση για μέρες περασμένες
μέσ’ από μάσκες πέτρινες, φριχτές, κοιτάζει,
που ο πόνος και η ανυπαρξία και το μαράζι
τις κάνει να πενθούν παντέρημες και ξένες.

Αρώματα άρρωστα από κήπων άθλια εδάφη,
που εβούλιαξαν, θωπεύουν απαλά την πτώση.
Θα ρθεί αναφιλητών μια ηχώ να τα σηκώσει
στο ρίγος που οι ανοιχτοί αποπνέουν πάντα τάφοι.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

11.8.19

ΤΙ ΟΜΑΔΑ ΗΤΑΝ Ο ΡΙΤΣΟΣ;





ΤΙ ΟΜΑΔΑ ΗΤΑΝ Ο ΡΙΤΣΟΣ;

Με ρώτησε ένας φίλος χτες τί ομάδα ήταν ο Ρίτσος. Του απάντησα "Άρσεναλ", καθώς υπάρχει η σχετική μαρτυρία στις "Γειτονιές του κόσμου".
Είχα διαβάσει μια συνέντευξη της κόρης του Έρης, όπου έλεγε ότι του άρεσε πάρα πολύ το ποδόσφαιρο, ιδίως το αγγλικό, και ότι δεν έχανε ποτέ αγώνα ποδοσφαίρου στην τηλεόραση. Είπε επίσης ότι δεν υποστήριζε καμία ομάδα και ότι, όταν ήταν νέος, έπαιζε στον Άτλαντα Θυμαρακίων, στην ομάδα της γειτονιάς του στην Αθήνα.
Στην εννεαλογία του "Εικονοστάσι ανωνύμων αγίων", στον 6ο τόμο με τίτλο "Όχι μονάχα για σένα", στη σελίδα 15, διαβάζουμε ότι οι δύο Άγγελοι που είχε δει σε κάποιο κουρείο, είχαν πάει "μια Κυριακή απόγευμα στο στάδιο Καραϊσκάκη, σ' ένα σπουδαίο ματς ποδοσφαίρου..."
Με ποιόν να έπαιζε εκείνη την Κυριακή ο Ολυμπιακός;...

19.5.19

ΠΕΙΡΑΙΑΣ


ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΣΙΟΣ


ΠΕΙΡΑΙΑΣ

Σε γλαυκό ατλάζι κυκλική δαντέλα ράβει
χέρι Θεού, κι όπως φυτρώνουν μαύροι βράχοι
μ’ ένστικτο στίζοντας της θάλασσας τη ράχη,
νιώθει πού θα κοπιάσει αυτό ή τ’ άλλο καράβι.


Αφτί που ξέρει μέσα στους καιρούς να σκάβει,
καθώς δεν πιάνει εδώ τ’ άγριο τους το ταμάχι,
του Αισχύλου ή της Καλογριάς του Γιου τη μάχη
ακούει. Κ’ εκεί που πλένε των καϊκιών οι κάβοι

και αρμονικά στην άρμη αρμοί και σκαρμοί κλαίνε,
χαμίνια, αλάνια, εργάτες, ναυτικοί το λένε,
και αν είναι και φουσκονεριά και αν είν’ και φύρα,

κείνο το γαύρο το τραγούδι όπου —από τύχη;—
παίζει τα όργανα η Τετράδα, και είναι οι στίχοι
του σεμνού γίγαντα: του Λάμπρου του Πορφύρα.

28.2.19

ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΝΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΗ ΙΣΑΒΕΛΙΝΟ ΓΡΑΝΔΙΝ





JUAN PARRA DEL RIEGO


POLIRRITMO DINÁMICO A GRANDÍN, JUGADOR DE FÚTBOL

Palpitante y jubiloso
como el grito que se lanza de repente a un aviador,
todo así claro y nervioso,
yo te canto, ¡oh jugador maravilloso!
que hoy has puesto el pecho mío como un trémulo tambor.

Ágil,
fino,
alado,
eléctrico,
repentino,
delicado,
fulminante,
yo te vi en la tarde olímpica jugar.
Mi alma estaba oscura y torpe de un secreto sollozante,
pero cuando rasgó el pito emocionante
y te vi correr…saltar…
Y fue el ¡hurra! Y la explosión de camisetas,
tras el loco volatín de la pelota,
y las oes y las zetas
del primer fugaz encaje
de la aguja de colores de tu cuerpo en el paisaje,
otro nuevo corazón de proa ardiente,
cada vez menos despacio
se me puso a dar mil vueltas en el pecho de repente.

Y te vi, Gradín
bronce vivo de la múltiple actitud,
zigzagueante espadachín
del golkeeper cazador,
de ese pájaro violento
que le silba a la pelota por el viento
y se va, regresa y cruza con su eléctrico temblor.
¡Flecha, víbora, campana, banderola!
¡Gradín, bala azul y verde! ¡Gradín, globo que se va!
Billarista de esa súbita y vibrante carambola
que se rompe en las cabezas y se enfila más allá…

Y discóbolo volante,
pasas uno…
dos…
tres…cuatro…
siete jugadores…

La pelota hierve en ruido seco y sordo de metralla,
se revuelca una epilepsia de colores
y ya estás frente a la valla
con el pecho…el alma…el pie…
y es el tiro que en la tarde azul estalla
como un cálido balazo que se lleva la pelota hasta la red.
¡Palomares! ¡Palomares!
de los clásicos aplausos populares…
¡Gradín, trompo, émbolo, música, bisturí, tirabuzón!
(¡Yo vi tres mujeres de esas con caderas como altares
palpitar estremecidas de emoción!)
¡Gradín! róbale al relámpago de tu cuerpo incandescente,
que hoy me ha roto en mil cometas de una loca elevación,
otra azul velocidad para mi frente
y otra mecha de colores que me vuele el corazón

Tú que cuando vas llevando la pelota
nadie cree que así juegas:
todos creen que patinas,
y en tu baile vas haciendo líneas griegas
que te siguen dando vueltas con sus vagas serpentinas.

¡Pez acróbata que al ímpetu del ataque más violento
se escabulle, arquea, flota
no lo ve nadie un momento,
pero como un submarino sale allá con la pelota…!
Y es entonces cuando suena la tribuna como el mar:
todos grítanle: ¡Gradín! ¡Gradín! ¡Gradín!

Y en el ronco oleaje negro que se quiere desbordar,
saltan pechos, vuelan brazos y hasta el fin
todos se hacen los coheteros
de una salva luminosa de sombreros
que se van hasta la luna a gritarle allá:
¡Gradín!
¡Gradín! ¡Gradín!

27.4.18

ΛΕΞΕΙΣ, ΝΟΤΕΣ ΚΑΙ "ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ"


ΛΕΞΕΙΣ, ΝΟΤΕΣ ΚΑΙ "ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ"

Μουσική, πιάνο: Νίκος Παπαδημητρίου
Σοπράνο σαξόφωνο: Ναπολέων Σαββανής
Μετάφραση, απαγγελία: Γιώργος Κεντρωτής

Στην Αναγνωστική Εταιρία Κερκύρας, 27 Απριλίου 2018, 20:00