Νίκησε ο Ολυμπιακός 2-0 την τοπική ομάδα με γκολ του Φορτούνη και του Μάριν. Ήμασταν στο γήπεδο με τον Νίκο Μαυρωνά, τον Σπύρο Καλησπεράτη και άλλους σύγγαυρους. Είχαμε την ευκαιρία να φωτογραφηθούμε με τον Αριέλ Ιμπαγάσα, τον Κυριάκο Καραταϊδη και τον Βασίλη Βούζα.
Ο Αριέλ Ιμπαγάσα, αυτός ο μάγος ποδοσφαιριστής που τίμησε την ερυθρόλευκη φανέλλα όσο ελάχιστοι, δεν θα παίζει πια για την ομάδα μας. Θα είναι όμως για πάντα στις καρδιές μας. Μέγιστος ποδοσφαιριστής, καλλιτέχνης του ποδοσφαίρου!
Ιδού η αποχαιρετιστήρια επιστολή του:
Αγαπημένε Ολυμπιακέ, Έφτασε
η ώρα για έναν αποχαιρετισμό που θα είναι σύντομος. Δεν πρόκειται για
ένα «αντίο», αλλά για ένα «εις το επανιδείν». Γιατί η ζωή μου και η
επαγγελματική μου μοίρα είναι συνδεδεμένη με αυτόν τον σύλλογο, χάρη
στον Πρόεδρο, Βαγγέλη Μαρινάκη, που μου πρότεινε να επιστρέψω και να
δουλέψω εδώ στο μέλλον. Γι’
αυτό η οικογένειά μου κι εγώ θα είμαστε αιώνια ευγνώμονες στον Πρόεδρο
για την ευκαιρία να συνεχίσουμε να ζούμε στην Ελλάδα, στην Αθήνα και
πάνω από όλα μαζί με την οικογένεια του Ολυμπιακού. Θέλω
να ευχαριστήσω επίσης όλους και κάθε ένα ξεχωριστά τα άτομα που αυτά τα
4 χρόνια μου έμαθαν να αγαπώ και να σέβομαι τα χρώματα αυτού του
συλλόγου, του Ολυμπιακού. Τους παίκτες, τους φροντιστές, τους μασέρ,
τους γιατρούς, τις γραμματείς, τους μεταφραστές, το τεχνικό επιτελείο.
Ένα ευχαριστώ σε όλους και πάνω από όλα σε έναν προς έναν οπαδό κι
επίσης στη Θύρα 7 που με στήριξαν σε κάθε αγώνα, τόσο στο Καραϊσκάκη,
όσο και στην υπόλοιπη χώρα. Με έκαναν να αισθανθώ αγαπητός κάθε στιγμή. Ευχαριστώ,
τι παραπάνω μπορεί να ζητήσει ένας ποδοσφαιριστής; Πρόεδρε, αυτά τα 4
χρόνια κατακτήσαμε 4 Πρωταθλήματα και 2 Κύπελλα Ελλάδας, είχαμε μεγάλες
επιτυχίες στην Ευρώπη! Κύριε Βαγγέλη Μαρινάκη, φίλε, θα σου είμαι για πάντα ευγνώμων… Ζήτω ο Ολυμπιακός. Αριέλ Ιμπαγάσα 7
... πρέπει να τον κάνουν όχι (μόνο) οι οπαδοί του Ολυμπιακού, αλλά (και) οι συμπαίκτες του. Τους μαθαίνει τί σημαίνει να ξέρεις μπάλλα. Τους μαθαίνει τί σημαίνει επαγγελματισμός. Τους μαθαίνει μπάλλα. Και τον χειροκροτούν και οι αντίπαλοι ακόμα. ΑΡΙΕΛ ΙΜΠΑΓΑΣΑ!
Con este tango que es burlón y compadrito se ató dos alas la ambición de mi suburbio; con este tango nació el tango, y como un grito salió del sórdido barrial buscando el cielo; conjuro extraño de un amor hecho cadencia que abrió caminos sin más ley que la esperanza, mezcla de rabia, de dolor, de fe, de ausencia llorando en la inocencia de un ritmo juguetón.
Por tu milagro de notas agoreras nacieron, sin pensarlo, las paicas y las grelas, luna de charcos, canyengue en las caderas y un ansia fiera en la manera de querer...
Al evocarte, tango querido, siento que tiemblan las baldosas de un bailongo y oigo el rezongo de mi pasado... Hoy, que no tengo más a mi madre, siento que llega en punta 'e pie para besarme cuando tu canto nace al son de un bandoneón.
Carancanfunfa se hizo al mar con tu bandera y en un pernó mezcló a París con Puente Alsina. Triste compadre del gavión y de la mina y hasta comadre del bacán y la pebeta. Por vos shusheta, cana, reo y mishiadura se hicieron voces al nacer con tu destino... ¡Misa de faldas, querosén, tajo y cuchillo, que ardió en los conventillos y ardió en mi corazón.
Στίχοι: Angel Villoldo (1903), Enrique Santos Discépolo and Juan Carlos Marambio Catan (1947). Μουσική: Angel Villoldo.
