20.6.17

ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΓΑΥΡΕ ΤΣΟΡΙ!


ΓΕΙΑ ΣΟΥ, ΓΑΥΡΕ ΤΣΟΡΙ!

Σας αποχαιρετώ με πολλή συγκίνηση!!!
Όπως όλοι μας, είχα να αντιμετωπίσω και καλές και κακές στιγμές... Και γνωρίζω πολύ καλά το πόσο δύσκολος ήταν αυτός ο τελευταίος χρόνος, ακόμα και για όσους βρίσκονται πολύ κοντά μου (τη γυναίκα μου, τα παιδιά μου, κλπ.).
Πέρασαν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που έφτασα σε αυτό το κλαμπ στα χέρια ενός μεγάλου προπονητή τον οποίο θαυμάζω και σέβομαι (Michel Gonzalez) και του κυρίου προέδρου (Βαγγέλη Μαρινάκη). Εκείνοι με εμπιστεύτηκαν κι εγώ πίστεψα στο ότι μπορούσαμε να πετύχουμε πολλά με αυτά τα χρώματα... και έτσι έγινε σε μεγάλες στιγμές...!!!
Σήμερα χαράσσονται καινούργια μονοπάτια... και θα ακολουθήσω αυτές τις καινούργιες προκλήσεις...
Νιώθω πολύ ευγνώμων...!!!
Όλες αυτές τις στιγμές ήταν... και θα είναι για μένα μάθημα ζωής...
Θερμά ευχαριστώ σε όσους πιστεύουν και πίστεψαν σε μένα και όσοι όχι με... βοήθησαν στο να μην εγκαταλείψω, να μην σηκώσω τα χέρια ψηλά, αλλά να κρατηθώ και να συνεχίσω να ονειρεύομαι...
Ευχαριστώ όλο τον κόσμο που από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο γρασίδι αυτού του υπέροχου σταδίου, με έκανε να αισθανθώ τη στήριξη και την ανάσα του και κάτι εξαιρετικά θαυμάσιο για μένα που δεν μπορείς να το αγοράσεις: Τον σεβασμό...
Μέσα από την καρδιά μου σας εύχομαι το καλύτερο...!!!

Για πάντα ΘΡΥΛΟΣ!!!

ALEJANDRO DAMIAN DOMINGUEZ (Chori)

12.6.17

ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ




ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΑΜΕ

Είμαι οπαδός του Ολυμπιακού – οπαδός, όχι απλώς φίλαθλος. Και είμαι οπαδός του για να χαίρομαι με τις νίκες και τους θριάμβους του και να λυπάμαι για ήττες και τις αποτυχίες του. Χτες λυπόμουν για ό,τι έβλεπα να συμβαίνει στον αγωνιστικό χώρο, αλλά ο Παναθηναϊκός έμοιαζε «άπαιχτος», κι εμείς δεν μπορούσαμε να βάλουμε στο καλάθι τη μπάλα ούτε με λέι-απ… Είναι πικρό να ηττάσαι, και πολύ πικρότερο να ηττάσαι σαν να μην έχεις κατεβεί καν να παίξεις… σαν να είσαι κάπου αλλού και όχι στο γήπεδο. Ο Πανναθηναϊκός ήταν αφάνταστα καλύτερος, και δίκαια μάς νικούσε. Μεγάλη λύπη, αφόρητη θλίψη ένιωσα σαν οπαδός που είμαι.

Αλλά με κανέναν τρόπο δεν είμαι οπαδός του Ολυμπιακού για να με κάνουν κάποιοι να ντρέπομαι.

Και ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ, γιατί χτες το βράδυ στο ΣΕΦ ξεπεράσαμε σε αλητοσυμπεριφορά το γιαννακοπουλάκι. Τα σε όλους γνωστά ρεμάλια, που δηλώνουν «ολυμπιακοί», πέτυχαν με την εγκληματική  δράση τους να αμαυρώσουν το όνομα του Θρύλου. Κατάφεραν τα ακατόρθωτο: να αφήσουν δεύτερο (και με τεράστια απόσταση) το τράκι.

Κρατιέμαι και δεν γράφω τίποτε άλλο, γιατί θα πω πάρα πολύ βαριά λόγια…

6.6.17

ΡΑΦΑΕΛ ΠΕΡΟΝΕ




ΠΕΤΡΟΣ ΔΙΑΜΕΣΗΣ


ΡΑΦΑΕΛ ΠΕΡΟΝΕ

Τα φαρμακερά σουτ φαούλ του Ραφαέλ Περόνε
φαλτσαριστές τροχιές εξιλέωσης που τη βαρύτητα αψηφούν
Ωθώντας σ’ εκτινάξεις απέλπιδες τερματοφύλακες
που στο κενό αιωρούμενοι ν’ αποκρούσουν δεν μπορούν

Αρχές γενόμενης με την Α.Ε. Λαρίσης
κλιμακούμενης Μάη μήνα, ημέρα 6η, στο 26ο το λεπτό
Στη μέθεξη του Καραϊσκάκη
μπανάνα παραβολική, κεραυνοβόλα, έκκεντρη κι ελλειπτική
εξαϋλώνεται στου Παναθηναϊκού το γάμμα
και στα βράχια της Πειραϊκής σκορπίζει
κόνιορτο, σπίθα κι αστραπές
μα του λαού το μένος στου Δεληκάρη την αυτομολία να κατευνάσει  δεν μπορεί

Κι η κορύφωση αρχές Ιούνη, την τελευταία αγωνιστική
στου Γεντί Κουλέ το αναβράζον το καζάνι
Πάση θυσία νίκη για τίτλο θέλει ο Ολυμπιακός
μα σαν αλλιώς να ρίξαν τα ζάρια οι θεοί.

Αλύπητα πελεκούν τον Αρβανίτη
Καραϊσκός, Βάβουλας κι ο Παπαδόπουλος
με κεφαλιά ψαράκι την άμυνα διασπά
Σ’ οθόνη ασπρόμαυρη το 3-1
τέλος προτρέχει, όλεθρο και πανικό

Μα σαν του αγέρωχου του Αντωνιάδη
σανίδα σωτηρίας η κεφαλιά
3-2 κι ο Πειραίας ο λύτρωμένος, αναστενάζει
σείεται κι οχλοβοά
Στο λεπτό το 83, γι’ άλλη μια φορά, της Ουρουγουαής ο περήφανος ο γιος
λάκτισμα ελεύθερο εκτελεί
Η μπάλλα απογειώνεται στο υπερπέραν, κομήτης λαμπυρίζων,
απ’ το Μοντεβιδέο στα Ταμπούρια και την Αγιά Σοφιά
Στήλη άλατος τον Πουπάκη καθηλώνει
στροβιλιζόμενη στων διχτύων την αφιλόξενη γωνιά

Κι όμως πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός δεν πήρε
αρνούμενος να κατέβει σε μπαράζ
Κι ο Ραφαέλ Περόνε την Ελλάδα άφησε μόλις μια χρονιά μετά
κι ας είχε φορέσει ταγμένος το χακί
44 εμφανίσεις και 10 γκολ μες το λιμάνι
την μπάλλα διέκοψε εξ’ αίφνης και εχάθη
στης λήθης τη δίνη την ανήλεη και σκοτεινή

Γέρος πια, μα και λεβέντης, στο σαλόνι του στο Μοντεβιδέο
κοιτώντας τα καράβια, κάθεται κι αναπολεί
σαν χθες να ήταν μουρμουράει
με Περσία, Κοκολάκη, Νοβοσέλατς, Λεμονή
Ξεροβήχει, ψυθιρίζει και ψελλίζει δακρυσμένος,
μετά από παύση άπειρη κι αληθινή
«Για το Θρύλο εγώ ακόμα ... βουρκώνω και πονώ»

ΚΩΦΙΔΗΣ




ΠΕΤΡΟΣ ΔΙΑΜΕΣΗΣ

ΚΩΦΙΔΗΣ

Σάββας Κωφίδης
Κώμη, λόγος, ντρίμπλα
χάλυβας βαρύς.