Βούρκοι μαύροι, μαύρη αρμύρα· πνίγηκες και τί θα γίνω; Μόνη πιά τον πόνο πίνω – να θρηνώ μού γράφει η μοίρα. Βούρκοι, κι άλλοι βούρκοι πάντα. Θάλασσα φουσκώνει μαύρη. Να πνιγώ, ναι, να πνιγώ κι εγώ, τέρμα η ζωή μου νά ’βρει…
Είμαι μια ψυχή χαμένη. Ο άνθρωπός μου πάει, αχ, εχάθη. Τα παντζούρια σφαλισμένα. Το σκυλί μουγκό, εβουβάθη. Βούρκοι, κι άλλοι βούρκοι πάντα. Θάλασσα φουσκώνει μαύρη. Να πνιγώ, ναι, να πνιγώ κι εγώ τέρμα η ζωή μου νά ’βρει…
Είχα κάποτε καλύβι· μόνη κι έρμη μένω τώρα. Άδειο σπίτι και κρεβάτι, και ψωμί μια σάπια κόρα. Βούρκοι, κι άλλοι βούρκοι πάντα. Θάλασσα φουσκώνει μαύρη. Να πνιγώ, ναι, να πνιγώ κι εγώ τέρμα η ζωή μου νά ’βρει…
Άκουγες χτες στην τηλεόραση τους γαλαζοπράσινους / πρασινογάλαζους νεκροθάφτες της Ελλάδας να μιλάνε και σου ερχόταν εμετός. Η "πατρίδα" ο ένας, το "έθνος" ο άλλος. Το "έθνος" ο ένας, η "πατρίδα" ο άλλος. και δώσ' του ξανά από την αρχή: Η "πατρίδα" ο ένας, το "έθνος" ο άλλος. Το "έθνος" ο ένας, η "πατρίδα" ο άλλος. Και πάντα σε συνδυασμό με το ρήμα "κινδυνεύω". Λες και κινδυνεύουμε πια! Όχι, ρε σιχάματα, ΔΕΝ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΠΙΑ!Τώρα πλέον ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΤΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΙ!
Και κόφτε, ρε τραπεζόδουλα και δουνουτόδουλα περιττώματα, το λεκτικό νταλαβέρι με το "έθνος" και την "πατρίδα". Στα ελληνικά λέμε ή "η Ελλάδα" ή "η χώρα". Δεν λέμε ούτε "nation" ούτε "fatherland", ω κακέκτυπα γιάνκηδων, που μας πουλάτε (εκτός από την πατρίδα και το έθνος, που τα ξεπουλήσατε) ξεδιάντροπα τώρα και τις γραβατωμένες και γυαλισμένες αμερικανιές σας.
Τακτικός "πελάτης" και του Γιώργου Σιδέρη και του αείμνηστου Μιχάλη Κρητικόπουλου ο Πανιώνιος. Ο Σιδέρης, μάλιστα, πέτυχε εναντίον του δεκατρία γκολ συνολικά!
Δύο γκολ ο Ρομαίν Αργυρούδης (65, 78), και από ένα γκολ ο Παμπουλής (42) και ο αείμνηστος Δημήτρης Περσίδης (54).
Δυό φωτογραφίες από εκείνον τον αγώνα. Στην πρώτη ο Υβ Τριαντάφυλλος επιχειρεί να παραβιάσει την εστία του Πανιωνίου. Στη δεύτερη ο Ρομαίν Αργυρούδης πανηγυρίζει ένα από τα γκολ που πέτυχε.
Δύο ο Μιραλλάς, και από ένα οι Τοροσίδης, Πάντελιτς και Ριέρα. Μαγικός ο Κέβιν Μιραλάς. Ποδοσφαιριστής με το επώνυμο Φουστέρ δεν υπάρχει - μονίμως παίζουμε με δέκα.
Love me, love me, love me, love me, say you do Let me fly away with you For my love is like the wind, and wild is the wind Wild is the wind
Give me more than one caress satisfy this hungriness Let the wind blow through your heart Oh wild is the wind, wild is the wind
You touch me, I hear the sound of mandolins You kiss me With your kiss my life begins You're spring to me, all things to me Don't you know you're life, itself!
Like the leaf clings to the tree, Oh, my darling, cling to me For we're like creatures in the wind, and wild is the wind
Στη φυλακή με κλείσανε ισόβια για σένα τέτοιο μεγάλονε καημό επότισες εμένα εσύ 'σαι η αιτία του κακού για να με τυραννούνε οι πίκρες και τα βάσανα να με στριφογυρνούνε
Τώρα θα κάνω έφεση μήπως με βγάλουν όξω κακούργα δολοφόνισσα για να σε πετσοκόψω να σού 'χυνα πετρέλαιο κι ύστερα να σε κάψω και μές στο ξεροπήγαδο να πάω να σε πετάξω
Εφτά φορές ισόβια τότε να με δικάσουν και στη κρεμάλα τ' Αναπλιού εκεί να με κρεμάσουν όλους συνόρκους δικαστές πλάνεψε η ομορφιά σου με δίκασαν ισόβια για να γενεί η καρδιά σου
Με τη ραδιουργία σου μπουζούριασα το Χίτη χωρίς να θέλω μ' έκανες να γίνω ισοβίτης τέτοια μεγάλη εκδίκηση να την εξεμπουκάρω όπως τον Έκτορα ο Αχιλλεύς τον έσερνε στο κάρο
Στίχοι και μουσική: Μάρκος Βαμβακάρης.
************
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο CARLOS GARDEL
CHORRA
Por ser bueno, me pusiste a la miseria, me dejaste en la palmera, me afanaste hasta el color. En seis meses me comiste el mercadito, la casiya de la feria, la ganchera, el mostrador... ¡Chorra!... Me robaste hasta el amor... Ahura, tanto me asusta una mina, que si en la calle me afila me pongo al lao del botón.
¡Lo que más bronca me da, es haber sido tan gil!
Si hace un mes me desayuno con lo qu' he sabido ayer, no er'a mí que me cachaban tus rebusques de mujer... Hoy me entero que tu mama "noble viuda de un guerrero", ¡es la chorra de más fama que ha pisao la treinta y tres! Y he sabido que el "guerrero" que murió lleno de honor, ni murió ni fue guerrero como m'engrupiste vos. ¡Está en cana prontuariado como agente 'e la camorra, profesor de cachiporra, malandrín y estafador!
Entre todos me pelaron con la cero, tu silueta fue el anzuelo donde yo me fui a ensartar. Se tragaron vos, "la viuda" y "el guerrero" lo que me costó diez años de paciencia y de yugar...
¡Chorros! Vos, tu vieja y tu papá, ¡Guarda! Cuidensé porque anda suelta, si los cacha los da vuelta, no les da tiempo a rajar.
¡Lo que más bronca me da, es haber estao tan gil!
Στίχοι και μουσική: Enrique Santos Discepolo. Τραγούδι του 1928.
Αφιερώνεται στον Γερόγαυρο και στον Θόδωρο Α. Πέππα
ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ PROCOL HARUM
A SALTY DOG
'all hands on deck, we've run afloat!' I heard the captain cry 'explore the ship, replace the cook: let no one leave alive!' Across the straits, around the horn: how far can sailors fly? A twisted path, our tortured course, and no one left alive
We sailed for parts unknown to man, where ships come home to die No lofty peak, nor fortress bold, could match our captain's eye Upon the seventh seasick day we made our port of call A sand so white, and sea so blue, no mortal place at all
We fired the gun, and burnt the mast, and rowed from ship to shore The captain cried, we sailors wept: our tears were tears of joy Now many moons and many junes have passed since we made land A salty dog, this seaman's log: your witness my own hand