Ανάρτησή μου στο γιουτιούμπ: ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο MARIO MAGLIONE
CHELLA LLÀ
St'ammore mme teneva 'ncatenato, ma ho detto: "Basta!" e mme só' liberato... Mme pare cchiù turchino 'o cielo, mme pare cchiù lucente 'o mare... e 'o core canta p''a felicità!
Chella llà, chella llà... mo va dicenno ca mme vò' lassà... Se crede ca mme faccio 'o sango amaro, se crede ca 'mpazzisco e po' mme sparo! Chella llà, chella llà... Nun sape che piacere ca mme fa... Mme ne piglio n'ata cchiù bella e zetèlla restarrà... Chella llà, chella llà, chella llà!
Ajere, mm'ha mannato nu biglietto p''a figlia d''o purtiere dirimpetto. Mme scrive ca nun è felice e ca vurría, cu me, fà pace... ma io mme stó' gustanno 'a libbertà!
Chella llà, chella llà... mo va dicenno ca mme vò' lassà... Se crede ca mme faccio 'o sango amaro, se crede ca 'mpazzisco e po' mme sparo! Chella llà, chella llà... Nun sape che piacere ca mme fa... Mme ne piglio n'ata cchiù bella e zetèlla restarrà... Chella llà, chella llà, chella llà!
Αυτά διαβάζω στον "Κόκκινο Πλανήτη" και φτιάχνομαι...
Αρκετοί παίκτες της ομάδας πόλο του Ολυμπιακού "πήδηξαν από το καράβι" φέτος το καλοκαίρι, αποχωρώντας από τον σύλλογο και καταλήγοντας σε ανταγωνίστριες ομάδες. Η τραγική κατάσταση των οικονομικών του Ερασιτέχνη είχαν σαν αποτέλεσμα οι προτάσεις που γίνονταν στους παίκτες να είναι εμφανώς μειωμένες σε σχέση με το παρελθόν, ενώ οι διοικούντες ζητούσαν από τους πολίστες και διακανονισμό για την καταβολή των οφειλομένων ποσών. Βλέποντας καθαρά επαγγελματικά, από τη μία έκαναν πολύ καλά, αφού βρήκαν πιο συμφέρουσες προσφορές. Ωστόσο, με μια δεύτερη ματιά, ίσως να μην ζύγισαν καλά τα πράγματα, καθώς έκλεισαν μια και καλή την "πόρτα" του Θρύλου.Αυτό εννοούν οι διοικούντες, λέγοντας πως "θα κρατήσουμε μόνο όσους ΘΕΛΟΥΝ να αγωνίζονται για τον Ολυμπιακό". Ο Ολυμπιακός είναι ο μεγαλύτερος σύλλογος της Ελλάδας, με τον περισσότερο κόσμο. Είναι μαγαζί-γωνία και κανένας δεν πρόκειται να χάσει τα χρήματά του. Οι υπόλοιπες ομάδες στηρίζονται σε ανθρώπους με τρέλα για το πόλο, που όμως σήμερα είναι, αύριο δεν είναι στον αθλητισμό. Αν κλείσουν την κάνουλα, τέρμα... Ενώ ο Ολυμπιακός, κάποια στιγμή θα ανακάμψει, είναι σίγουρο αυτό. Η σημερινή κατάσταση των οικονομικών είναι καθαρά αποτέλεσμα του γεγονότος ότι τα μπάτζετ των ομάδων εκτοξεύθηκαν σε χωρίς λογική ύψη τα τελευταία χρόνια. Το πόλο είναι ερασιτεχνικό άθλημα, με λίγα έσοδα, λίγους χορηγούς και ακόμα πιο λίγα εισιτήρια. Την αρχή έκανε ο άλλοτε αυτοκράτορας Εθνικός που έφτασε ένα βήμα από τη διάλυση ενώ έπεσε στην Α2. Όπως και να έχει, στην ομάδα γίνεται μια προσπάθεια να "φτιαχτεί" αυτό το πράγμα σε βάθος χρόνου, αρχής γενομένης από αυτό το καλοκαίρι. Οι πολίστες που έφυγαν, ειδικά οι νεαροί σε ηλικία, ίσως να μην έπραξαν και τη σοφότερη κίνηση για την καριέρα τους. Το μέλλον θα δείξει!
Στον Πειραιά μεγάλωσα, μες στο Γιαχνί σοκάκι, με Αθηναίους μάλωσα μες στου Καραϊσκάκη. Της φάμπρικας ανάσανα το μαύρο της καπνό και μπήκα μες στα βάσανα από παιδί μικρό.
Είμαι βέρος Πειραιώτης κι έχω χαρακτήρα πρώτης, κι αν θα μ' αγαπάς κι εσύ θα περνάς ζωή χρυσή.
Από το Μάρκο άκουσα τα πρώτα μου μεράκια, από μικρός στη θάλασσα ήπια πολλά φαρμάκια. Και ένα σπίτι απόχτησα μες στην Αγιά Σοφιά να σ' έχω σαν αρχόντισσα, αγάπη μου γλυκιά.
Είμαι βέρος Πειραιώτης κι έχω χαρακτήρα πρώτης, κι αν θα μ' αγαπάς κι εσύ θα περνάς ζωή χρυσή.
Στίχοι: Κώστας Βίρβος. Μουσική: Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Αναφορικά με το άρθρο: «Τα πανεπιστήμια φλέγονται» του κ. Χρήστου Κάτσικα στο περιοδικό «Επίκαιρα»
Μας κάνει, πραγματικά, εντύπωση πώς διέλαθε της προσοχής του εκπαιδευτικού αναλυτή κ. Κάτσικα μία σειρά διευκρινίσεων σε αστήρικτες και αβάσιμες πτυχές του προσχεδίου Νόμου για τα ΑΕΙ, που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες. Ας διευκρινίσουμε, λοιπόν, για μία ακόμα φορά: 1. Καμία επιβολή διδάκτρων! 2. Η δωρεάν παροχή και διανομή όλου του απαιτούμενου εκπαιδευτικού υλικού είναι εξασφαλισμένη και εγγυημένη από την Πολιτεία, ενώ ο τρόπος με τον οποίο παρέχεται εκσυγχρονίζεται. 3. Ως προς τη σίτιση και τη στέγαση πραγματικά είναι απορίας άξιο από πού προέρχεται η εκτίμηση ότι θίγονται. Αντιθέτως, το Υπουργείο ανακοίνωσε ότι επεξεργάζεται ένα νέο στρατηγικό σχεδιασμό αναφορικά με τη λειτουργία των φοιτητικών εστιών, με στόχο την αρτιότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων στέγασης και σίτισης των φοιτητών. Η ελληνική Εκπαίδευση, σε όλες τις βαθμίδες της, για να πάει μπροστά και να εκπληρώσει την εθνική αποστολή της σε δύσκολους καιρούς, έχει ανάγκη από λιγότερη ιδιοτέλεια και περισσότερη αλήθεια. Ατυχώς το άρθρο του κ. Κάτσικα ακολουθεί την πεπατημένη οδό, η οποία για πολλά χρόνια συσσώρευσε μόνο αδιέξοδα στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς πριμοδότησε την ιδιοτέλεια και αγνόησε επιδεικτικά την αλήθεια.(ΣΗΜ: Όλα αυτά τα έκανε η "πεπατημένη οδός"!) Ο συντάκτης του άρθρου, ούτε λίγο ούτε πολύ, εμφανίζει το προσχέδιο του Νόμου για τις αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση ως το «κουτί της Πανδώρας» από το οποίο ξεπετάγονται όλα τα δεινά: «ξεχαρβάλωμα σπουδών, επιβολή διδάκτρων, τέλος στα συγγράμματα, στη σίτιση και στη στέγαση». Μια απλή και πρόχειρη ανάγνωση του προσχεδίου, ακόμη και από τον πιο αδαή περί των εκπαιδευτικών ζητημάτων, θα καθιστούσε προφανές πως δεν υπάρχει καμία απολύτως σχέση με την ισοπεδωτική καταστροφολογία του άρθρου. Αντίθετα, στόχευση του Νόμου είναι να επιτρέψει στην Ανώτατη Εκπαίδευση, μέσα από ένα πλαίσιο διαφάνειας, αξιοκρατίας, ποιότητας και αριστείας να κερδίσει το μέλλον προς όφελος της νέας γενιάς της πατρίδας μας. Είναι σαφές πως ορισμένοι συνήθισαν στο ρόλο του ιδεολογικοπολιτικού - και όχι μόνο - κερδοσκόπου, μέσα σε μια παρατεταμένη κατάσταση λιμνάζουσας αδράνειας. (ΣΗΜ: Προφανώς η τρικυμία είναι εν τω κρανίω του συντάξαντος το κείμενο) Προφανώς δεν επιθυμούν να ταραχθούν τα νερά και να απεγκλωβιστούν οι υγιείς και δημιουργικές δυνάμεις που υπάρχουν στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Ατυχώς, όμως, για τον κ. Κάτσικα και όσους εκφράζει, η κοινωνία έχει άλλη γνώμη. Και στη Δημοκρατία, η γνώμη των πλειόνων – και όχι των φωνασκούντων μειοψηφιών- είναι αυτή που πρέπει να προσδιορίζει την πολιτική δράση.
Si comm'a nu sciorillo, tu tiene na vucchella nu poco pocorillo appassuliatella. Meh, dammillo, dammillo, -- e comm'a na rusella -- dammillo nu vasillo, dammillo, Cannetella!
Dammillo e pagliatillo, nu vaso piccerillo nu vaso piccerillo comm'a chesta vucchella, che pare na rusella nu poco pocorillo appassuliatella... Si... tu tiene na vucchella... nu poco pocorillo appassuliatella...
Στίχοι: Gabriele D'Annunzio. Μουσική: Francesco Paolo Tosti. Αριέττα του 1892.
Σύντομο και περιεκτικότατο άρθρο του φίλου και συνάδελφου Βασίλη Γούναρη, καθηγητή Ιστορίας στο ΑΠΘ.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ
Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο Κυριάκος. Αναφέρεται ως ένας από τους συντάκτες του ν/σ για τα ΑΕΙ· ούτε ποιοι είναι οι συνεργάτες του. Τείνω πάντως να πιστέψω πως το κείμενο αυτό δεν έχει επίσημη προέλευση. Γιʼ αυτό και δεν θα το σχολιάσω το «νομοσχέδιο». Θα αρκεστώ να τονίσω τα αισθήματα θλίψης που μου προκάλεσε. Ηταν η κορύφωση μιας διαδικασίας υπονόμευσης που προετοιμάζεται με επιμέλεια εδώ και μήνες. Η ευνοιοκρατία, η αναξιότητα, η φαυλότητα, η πολιτική συναλλαγή και η βία θεωρούνται πλέον βασικά χαρακτηριστικά των ελληνικών ΑΕΙ. Και η κοινή γνώμη ενός έθνους ανέκαθεν διασπασμένου σε συντεχνίες, φατρίες και οικογένειες είναι έτοιμη να κατασπαράξει οποιονδήποτε πλεονεκτεί. Οποιαδήποτε αντίδραση θα θεωρηθεί απλώς επιβεβαίωση. Το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται πολλές αλλαγές. Το κλίμα έχει ωριμάσει. Είναι τραγικό πως τη στιγμή αυτής της γενικής διαπίστωσης επιλέγεται η τακτική της κάθετης ρήξης που θα πνίξει κάθε φωνή λογικής. Τα πολεμικά ανακοινωθέντα είναι έτοιμα. Καθώς, λοιπόν, ξεκινά η τελευταία πράξη του δράματος, θα ήθελα να θυμίσω πως εκτός από τους πανεπιστημιακούς που κάθονται σε βουλευτικά έδρανα και θώκους δημοσίων οργανισμών, τους δημοφιλείς συζητητές στα πάνελ, υπάρχουν κι άλλοι. Δεν είναι γόνοι καθηγητών, δεν επιθυμούν τη δημοσιότητα, δεν πλουτίζουν από προγράμματα, δεν είναι κομματικά στελέχη. Είναι ψώνια, σπασίκλες από τα μαθητικά τους χρόνια. Αφιερώνουν τη ζωή τους στην αριστεία, την έρευνα, τη συγγραφή, τις αξιολογήσεις υποψηφίων, τα μεταπτυχιακά, τους υποψήφιους διδάκτορες. Ξημεροβραδιάζονται στα γραφεία τους διορθώνοντας. Δεν είναι «πριμαντόνες» κάθε είδους. Παίρνουν μισθό μικρότερο από κλητήρες ΔΕΚΟ και έχουν ανάγκη δεύτερης εργασίας. Είναι το πραγματικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Να το θυμάστε, κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που θα ακολουθήσουν.
Un pedazo de barrio, allá en Pompeya, durmiéndose al costado del terraplén. Un farol balanceando en la barrera y el misterio de adiós que siembra el tren. Un ladrido de perros a la luna. El amor escondido en un portón. Y los sapos redoblando en la laguna y a lo lejos la voz del bandoneón.
Barrio de tango, luna y misterio, calles lejanas, ¡cómo estarán! Viejos amigos que hoy ni recuerdo, ¡qué se habrán hecho, dónde estarán! Barrio de tango, qué fue de aquella, Juana, la rubia, que tanto amé. ¡Sabrá que sufro, pensando en ella, desde la tarde que la dejé! Barrio de tango, luna y misterio, ¡desde el recuerdo te vuelvo a ver!
Un coro de silbidos allá en la esquina. El codillo llenando el almacén. Y el dramón de la pálida vecina que ya nunca salió a mirar el tren. Así evoco tus noches, barrio 'e tango, con las chatas entrando al corralón y la luna chapaleando sobre el fango y a lo lejos la voz del bandoneón.
********************************************
ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΤΑΝΓΚΟ
’Κεί κάτω σε μια γειτονιά της Πομπηΐας στα λούκια ο ύπνος σ’ άρπαζε ξεθεωμένο. Φανάρι κόκκινο στην άκρη της γωνίας και το μυστήριο αντίο που σφυράει το τραίνο. Και δώσ’ του, τα σκυλιά αλυχτάνε στη σελήνη, και πίσω από ’να κρύβετ’ ο έρωτας πορτόνι· ραγίζουν βάτραχοι της λίμνης τη γαλήνη και απόηχος μπαντονεόν με αναστατώνει.
Του τάνγκο γειτονιά, μυστήριο και φεγγάρι, στα στενοσόκακά σου πώς και νά ’ναι τώρα; Παλιόφιλοι καλοί... – της λήθης το σφουγγάρι τους έσβησε: πού νά ’ναι;... πώς περνούν την ώρα; Του τάνγκο γειτονιά, η Χουάνα τί έχει γίνει; – η ξανθομάλλα που ’χα τόσο αγαπήσει... Να ξέρει ιδέα πως έ μ μ ο ν η μού έχει μείνει απ’ τη βραδιά που σύξυλη την έχω αφήσει; Του τάνγκο γειτονιά, μυστήριο και φεγγάρι, στη μνήμη μου και πάλι μέσα σ’ έχω πάρει.
Πιό πέρ’ απ’ τη γωνία κόρο σφυριγμάτων και το αλμασέν με τράπουλες θα πλημμυρίσει. Χλωμή γειτονοπούλα, σκέλεθρο δραμάτων, το τραίνο να περνά δεν θα ξαναντικρύσει. Του τάνγκο γειτονιά, η νύχτα σου με ντύνει με μάντρες και με αλάνες στο μικρό σου αλώνι· στις λασπουριές τσαλαβουτά η χρυσή σελήνη και απόηχος μπαντονεόν με αναστατώνει.
En la calle desierta de tu abandono me siento perdida, y estas sombras que apagan la voz de mi canto me quitan la vida. Te llevaron los vientos de otros amores con rumbo ignorado y en la ruta del tiempo confiada al destino Te habré de esperar.
Inquieto seguirás más con el tiempo tus sienes blanquearán Y cambiaran tus besos; entonces volverás, mi alma lo presiente, soñando tiernamente en esta soledad.
Bajo el sol del recuerdo volviendo a la senda de nuestros amores voy sumando tristezas, rezando cariño, Contando ilusiones. Me miraban tus ojos perdiendo la llama de mis esperanzas y tu boca jugando con una mentira me hizo soñar.
Inquieto seguirás más con el tiempo tus sienes blanquearán Y cambiaran tus besos; entonces volverás, mi alma lo presiente, soñando tiernamente en esta soledad.