Νίκες, που δεν δίνουν τίτλους, είναι απλώς ορεκτικό. Το κυρίως πιάτο περιμένουμε. Και κυρίως τούτο: Μη μείνουμε με την όρεξη - γιατί φλερτάραμε μπόλικες φορές με την αυτοκτονία. Αυτά.
Άλλος ένας τίτλος δίπλα στους -κυριολεκτικώς- αμέτρητους του Ολυμπιακού μας. Πλην όμως τίτλος σημαδιακός: είναι ο πρώτος που κατακτά η ομάδα του γυναικείου βόλλεϋ, η οποία εστέφη κυπελλούχος Ελλάδος στη Σάμο μετά τη νίκη της επί της ΑΕΚ με 3-2. Πάντα τέτοια, κορίτσια.
Ήρθε στον Θρύλο "διωγμένος" από τον αιώνιο αντίπαλο. Ευτυχώς! Ήρθε, μάλιστα, ως πρωταθλητής Ευρώπης. Ήρθε ως σημαντικός τερματοφύλακας και αναδείχθηκε στον Ολυμπιακό ως σχεδόν εφάμιλλος του Τάκη Κελεσίδη. Με την απόδοσή του έδωσε προσωπικούς βαθμούς στην ομάδα μας σε πάρα πολλούς αγώνες και συνέβαλε όσο λίγοι στην κατάκτηση έξη πρωταθλημάτων και τεσσάρων κυπέλλων. Αξιώθηκε να γίνει αρχηγός του Ολυμπιακού, αξίωμα που το τίμησε όσο λίγοι. Αύριο Κυριακή είναι το τελευταίο του παιχνίδι ως ποδοσφαιριστή με τον Θρύλο. Θα είμαστε εκεί για να τον τιμήσουμε και να του αποδώσουμε ρητά και πανηγυρικά τις ευχαριστίες μας για την προσφορά του. ΟΑντώνης Νικοπολίδηςπερνάει με το σπαθί του και με την αξία του στις κορυφαίες μορφές της ιστορίας του Ολυμπιακού Συνδέσμου Φιλάθλων Πειραιώς, εκεί που είναι οι αδελφοί Ανδριανόπουλοι, ο Βάζος, ο Μουράτης, ο Σιδέρης, ο Αναστόπουλος, ο Ζιοβάνι, ο Τζώρτζεβιτς και τόσοι άλλοι ολυμπιακοί.
ΖΗΤΩ Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΠΟΛΙΔΗΣ! ΖΗΤΩ Ο ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΦΙΛΑΘΛΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ!
¡Qué saben los pitucos, lamidos y shushetas! ¡Qué saben lo que es tango, qué saben de compás! Aquí está la elegancia. ¡Qué pinta! ¡Qué silueta! ¡Qué porte! ¡Qué arrogancia! ¡Qué clase pa'bailar! Así se corta el césped mientras dibujo el ocho, para estas filigranas yo soy como un pintor. Ahora una corrida, una vuelta, una sentada... ¡Así se baila el tango, un tango de mi flor!
Así se baila el tango, Sintiendo en la cara, la sangre que sube a cada compás, mientras el brazo, como una serpiente, se enrosca en el talle que se va a quebrar. Así se baila el tango, mezclando el aliento, cerrando los ojos pa' escuchar mejor, cómo los violines le cuentan al fueye por qué desde esa noche Malena no cantó.
¿Será mujer o junco, cuando hace una quebrada? ¿Tendrá resorte o cuerda para mover los pies? Lo cierto es que mi prenda, que mi "peor es nada", bailando es una fiera que me hace enloquecer... A veces me pregunto si no será mi sombra que siempre me persigue, o un ser sin voluntad. ¡Pero es que ya ha nacido así, pa' la milonga y, como yo, se muere, se muere por bailar!
Οι μπούληδες τί ξέρουν --μπριγιόλ και σκέτη ιδέα-- ...τί ξέρουν από τάνγκο;! Νογάν από κομπάς; Τηράχτ’ εδώ σβελτάδα! Τί τσάκισμα, τί βλέμμα, τί πόζα, τί φρεσκάδα, στη χάρη του χορού! Έτσι χορεύουν τάνγκο: το πόδι γράφει «οχτάρια», και είν’ οι πιρουέττες ζωγράφου πινελιές. Σας δείχνω την κορρίδα, τη βουέλτα, τη σεντάδα -- έτσι χορεύουν τάνγκο! Και τ' άνθος του είμ' εγώ!
Έτσι χορεύουν τάνγκο: μες στο κεφάλι νιώθεις το αίμα ν' ανεβαίνει στων ήχων το βρασμό, καθώς σφιχτά το μπράτσο τυλίγεται σα φίδι στης ντάμας του τη μέση που σύγκορμη λυγά. Έτσι χορεύουν τάνγκο: με ανάσες ενωμένες και με κλειστά τα μάτια, για πιο καλά ν' ακούς στο «φυσερό» οι βιόλες που λεν πως η Μαλένα ξανά δεν τραγουδά.
Πού μάθαν οι λιλίκες πώς γίνεται η κεβράδα; Κι οι λάκηδες θαρούνε πως παίζουνε κουτσό! Τα ρούχα μου βεβαίως δεν είναι κυριλάτα...– χορός θα πει θηρίο· με κάνει πιο θεριό! Φορές-φορές νομίζω εκτός από τον ίσκιο ανήμερο ένα ζώο πως με ακολουθεί, πως είναι γεννημένο μονάχα για μιλόνγκες και στο χορό κι εκείνο θε νά ’βρει τη θανή.
Πριν λίγη ώρα έλαβα το υπέροχο μήνυμα, που ακολουθεί, σε μια πολύ παλιά ανάρτησή μου (20 Ιουνίου 2009). Φυσικά και δεν το πέρασα εκεί (αφού κάτι τέτοια τα διαγράφω με τη μία), αλλά είπα να το αναρτήσω εδώ, για να γελάσει λιγάκι το χειλάκι μας, μέρες που 'ναι. Ιδού λοιπόν:
Ο/Η Ανώνυμος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Η ΑΛΕΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ":
γαμω τα σπιτια σας καριολες γαμω τον ολυμπιακοτο μουνι της γιαγιας σας. γαμω τη μαπα σας
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: 1. Κατούρα και καμμιά φορά! 2. Πρόσεξε μην σου στραβώσει από την πολλή χρήση! 3. Αφού κατακτήσατε το πρωτάθλημα του βόλλεϋ στις γυναίκες, τί άλλο θες; Δεν είσαι ευτυχισμένος; Μην γινόσαστε και "πλειουνέχτ'ς" που λέει κι ο Χατζηχρήστος.
Και τσούπ εκεί που όλα βαίνουν καλά για τον Panathinaikos...
... βγαίνει ο στρατηγός Δομάζος και πετάει τη μπόμπα: "Ενα σαν τον Μαρινάκη θέλουμε". Μα, Μίμη μου, ο Βαγγέλης είναι... χοντρός και... απότομος. Άσε που βρωμάει... λιμανίλα. Από πότε εσείς με τους λεπτους, υπέρκομψους και (κυρίως) καλούς αστικούς τρόπους θέλετε για τον Panathinaikos έναν παλιόγαυρο; Να σας κάνει, αλήθεια, τί; Να σας κάνει Ολυμπιακό; Τέτοιο... κατάντημα!
Milonga pa' recordarte. Milonga sentimental. Otros se quejan llorando yo canto pa' no llorar. Tu amor se seco de golpe nunca dijiste por que. Yo me consuelo pensando que fue traición de mujer.
Varon, pa' quererte mucho, varon, pa' desearte el bien, varon, pa' olvidar agravios porque ya te perdone. Tal vez no lo sepas nunca, tal vez no lo puedas creer, tal vez te provoque risa !verme tirao a tus pies!
Es facil pegar un tajo pa' cobrar una traición o jugar en una daga la suerte de una pasión. Pero no es facil cortarse los tientos de un metejon cuando estan bien amarrados al palo del corazón.
Varon, pa' quererte mucho, etc. Milonga que hizo tu ausencia. Milonga de evocación. Milonga para que nunca la canten en tu balcon. Pa' que vuelvas con la noche y te vayas con el sol. Pa' decirte que si, a veces, o pa' gritarte que no.
Μουσική: Sebastian Piana. Στίχοι: Homero Manzi. Τραγούδι του 1932.
Υπάρχουν πολλές διασταυρούμενες μοναξιές –λέει– πάνω και κάτω κι άλλες ανάμεσα· αλλιώτικες ή όμοιες, αναγκαστικές, επιβλημένες ή σαν επιλεγμένες, σαν ελεύθερες – διασταυρούμενες πάντα. Όμως, βαθιά, στο κέντρο, υπάρχει μόνον η μιά μοναξιά – λέει· μιά κούφια πολιτεία, σχεδόν σφαιρική, χωρίς καθόλου πολύχρωμες ηλεκτρικές ρεκλάμες, καταστήματα, μοτοσικλέτες, μ’ ένα λευκό, κενό, ομιχλώδες φως, διακοπτόμενο από σπινθήρες αγνώστων σηματοδοτήσεων. Σ’ αυτή την πόλη κατοικούν από χρόνια οι ποιητές. Βαδίζουν άηχα με σταυρωμένα χέρια, θυμούνται αόριστα, λησμονημένα γεγονότα, λέξεις, τοπία, ετούτοι οι παρηγορητές του κόσμου, οι πάντα απαρηγόρητοι, κυνηγημένοι απ’ τα σκυλιά, τους ανθρώπους, τους σκόρους, τα ποντίκια, τ’ αστέρια, κυνηγημένοι κι απ’ τις ίδιες τους τις ειπωμένες ή ανείπωτες λέξεις.
Από την ποιητική συλλογή «Χειρονομίες». Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Ι΄, Κέδρος, Αθήνα 1989, σελ. 163.